Fairy Tail Lucy Novels & Stories

wika ni Ruby sa isang malambot at magalang na boses. Bumuntong-hininga si Lucy at pagkatapos ay hinaplos ang balikat ng babaeng kaedad niya, "tama ang sinasabi ng aking manugang. Hangga't may pagkakataon kang magsalita, sabihin mo ang gusto mong sabihin. Hindi makapaghintay ang aking manugang hanggang sa matapos kang umiyak, kailangan niyang magpahinga." Pagkatapos, nagbuhos si Lucy ng tsaa sa tasa ng porselana na pinalamutian ng mga larawan ng mga diyos at diyosa ng mitolohiya.

Dahan-dahan na inangat ni Fane ang espada na kanyang hawak, at mabilis siyang napakuhod. “Young Master Fane, pakiusap patawarin niyo ako! W-wala akong laban sayo!” “Kapag pinakawalan mo ako, Young Master Fane, i-ibibigay ko sayo ang lahat ng plaka na meron ako!” Lumuhod si Lucy sa harapan ni Fane at nagmakaawa. Nang makita niya na binubuhos niya ang kanyang chi sa kanyang espada at walang balak na sumagot, lalo pang tuloy natakot si Lucy.

Gayunpaman, lumapit si Lucy sa panloob na bahagi ng tanggapan na nakangiti at puno ng pag-asa. Ngunit sa huli, lumabas siyang magulo ang ayos at nanlumo ang mukha. Malinaw na ang kanyang mga pagsisikap ay sinalubong lamang ng kawalan ng pakialam at paghamak. "Napakalamig at walang pakialam nilang lahat, anong klaseng ugali iyon?" Nakapamaywang na sinabi ni Lucy, "Nagtapos din naman ako sa isang kilalang unibersidad, ah!"

napapatalon na lang siya doon na nagpatawa sa kanilang lahat. "Naku walang masama kung may balak ka man na ganoon. I can assure you, malalaglag talaga ang panga ni boyfie mo kapag nakita ka niyang suot iyan!" tudyo ni Lucy sa kanya. Kahit papaano ay nakadama siya ng ginhawa sa mga sinabi nito, dahin na rin doon ay mabilis niyang nakapanatagan ng loob si Lucy dahil hindi niya akalaing may pagkakalog rin pala ito kahit batid ang pagiging angat ng katayuan nito sa buhay kumpara sa kanya.

Lumingon siya sa upuan at diretsong tumingin sa kanya. Dapat sabihin na ang pigura ni Lucy ay hindi kapani-paniwalang kaakit-akit. Lahat ng bagay sa kanyang katawan ay mapang-akit, kabilang ang kanyang mga earlobe, ang kanyang sapat na mga taluktok, at ang kanyang puting-niyebe na mga braso. Natuyo ang bibig ni Alex, at namula at nag-iinit ang mukha nito sa pagtingin sa kanya.

Laking tuwa naman niya nang makatanggap ng sagot sa kanyang application sa isang maliit na kompanya na inaaplyan niya, halos magtititili sila ni Lucy nang makita ito. "Cy! Natanggap ako!" masaya niyang saad. "Congratulations Celm" napapapalakpak na bati ni Lucy. Nagtatalon sila sa tuwa, pagkatapos ay binuhat niya si Lucien nang makalapit ito sa kanila dahil halatang nais nitong makisali. Masaya niyang inakap ang anak.

Pagod na si Lucy sa mga pagbabanta ni Carina at panahon na siguro upang labanan niya ito. Hindi nagustuhan ni Carina ang panghahamon ni Lucy tungkol sa pagiging legitimate daughter. Siya si Carina! Papayagan ba niya na maging masaya si Lucy? Never! Sigaw ni Carina sa kanyang isipan. "Subukan mo lang ako Lucy. Alam mo na siguro kung ano ang kaya kung gawin. Baka hindi mo magustuhan ang mangyayari kay Lily!" Seryosong sabi ni Carina.

Bumalik ang lugar sa totoo nitong anyo. When Lucy and Angelo reached us, I easily saw their eyes and arms. Their eyes are like my eyes when I am a wolf, but the only difference is, their eyes were more radiant than mine. It is almost glowing like Luna's goddess eyes. Furthermore, those unknown letters in my insignia and bracelet, were also engraved intricately on their arms. I also feel like, hindi sila Angelo ang kaharap ko. They look and feel different. Yung feeling na hindi mo sila kilala. Then, Lucy spoke. "This is my ultimate form. This is how I truly look when I travel." saad ng babae. Her voice is a bit different from her high pitch speaking tone. Puno ng power and confidence ang pers

Maging ang kanyang tinig ay tila nagbago — malamig, tuso, at puno ng panlilinlang. “Basta’t siguraduhin mong kapag nakuha na natin ang dugo ni Nancy, makakabayad ka sa akin,” sagot ni Lucy, sabay lingon sa pinto. “Lalo na kung madadamay pa ako sa kalokohan mo. Ayokong ako ang sumalo ng sisi kapag bumagsak ‘to.”

At sa katahimikan ng kanyang pag-alis, tila nagsara rin ang natitira niyang dignidad. Pagkasara ng pinto, nagkatinginan sina Lucy at Hera—at sabay na nag-apir, parang nagtagumpay sa isang madilim na plano. “Sigurado ka bang hindi siya makakahalata?” tanong ni Hera, bahagyang nag-aalinlangan. Ngumisi si Lucy. “Hindi. Bobo ang lalaking yan. Kung hindi lang dahil nabuntis ako noon, hindi ko siya pagtitiisan. Alam mo namang hindi ako maaaring makisama sa tunay mong ama.”