Life's Journey Poem Novels & Stories

Sa mundong mabilis magbago ang lahat, ang mga salita ay nananatiling sandalan, parang ilaw sa gitna ng dilim, parang kamay na humahawak kapag lahat ay bumibitaw. At kung ako man ay magpatuloy pa sa pagsusulat, dala ko ang bawat alaala ng inyong pagbabasa, parang bituin na gabay sa bawat paglalakbay, na kahit malayo, ay nagbibigay direksyon. Hindi ko alam kung hanggang saan aabot ang aking panulat,

— Dahil minsan, ang pinakaimportanteng tao sa isang yugto ng buhay mo ay hindi ang taong mananatili hanggang dulo— kundi ang taong tutulong sa’yo para makarating sa susunod na yugto. — At habang patuloy na lumilipas ang mga araw, ang mga alaala ay nagiging mas magaan, ang mga aral ay nagiging mas malinaw, at ang buhay ay nagpapatuloy— hindi naghihintay, hindi bumabalik, kundi patuloy na sumusulong sa sarili nitong tahimik, totoo, at sapat na paraan.

I started planning about everything, even the smallest things for our day. Motherhood taught me a big lesson in life. Mahirap kung go with the flow ka lang palagi, talagang mawawala ka at some point in your life. Nothing is easy, but everything will be hard if you don't have a plan for your life. It's like floating around in the outer space, alive but not living. “Hindi ko dadalhin lahat ng mga damit ko, 'Nay. Babalik naman po ako rito monthly.”

I sighed in frustration. "Looking at the beautiful sea. Holding a can of beer to ease my anxiety. I realized that I Still cannot see the real meaning of things that put through my shoulders. Although the sky reflects the tranquility, even the ocean waves tried to reached the sand. My eyes saw the visibility of a raging waves having the shadow of the sun. I am lost cause I felt the chain attached to me and I will never be free."napatulala lang ako lalo habang binibigkas ang sarili kong poem na nagawa sa pagmamasid sa paligid at pag iisip. "How to escape this kind of destiny? If my mind is troubled with uncertainty." I continued.

“Ang mga pagsubok ay hindi hadlang, kundi bahagi ng paglalakbay. Kung walang mga bato sa daan, hindi natin matututong maging matatag. Kung walang mga ulap na tumatakip sa araw, hindi natin malalaman kung gaano kasarap ang liwanag kapag ito ay muling lumitaw.” Sa gabing iyon, habang ang buong pamilya ay magkakasama sa ilalim ng mga bituin, naramdaman ni Lyka na ang kanyang puso ay tuluyan nang malaya. Wala nang itinatagong takot, wala nang itinatagong pagdududa, at wala nang itinatagong tanong na walang sagot. Ang kanyang buhay ay naging malinaw na—ang kanyang pamilya ay buo, ang kanyang pagmamahal ay matatag, at ang kanyang kinabukasan ay puno ng pag-asa.

Hindi ba't ang buhay ay pinaghalo-halong saya at lungkot pati na rin ang paghihiwalay at muling pagsasama? Pagkatapos ng pag-iisip na iyon nang muling imulat ni Gerald ang kanyang mga mata bago niya sinabing, “...Iba’t iba ang buhay ng bawat isa, pero para sa akin, ang buhay ay isang cycle lamang na pinagdadaanan ng isang tao mula sa araw na sila ay isinilang hanggang sila ay mamatay... Ang cycle ay mahalaga para magkaroon ng sapat na karanasan ang isang tao sa pagpapabuti ng kanyang sarili bago sila pumasok sa kabilang buhay…”

Sa halip, nagsimula siyang umawit. Hindi ito isang awit na gawa sa mga nota, kundi isang himig na hinabi mula sa mga peklat, mula sa pag-asa, mula sa pag-ibig. Ikinuwento niya sa karagatan ang tungkol sa isang batang lalaki sa isang bundok ng basura na nangangarap ng mga bituin. Ikinuwento niya ang tungkol sa katapatan ng isang kaibigang nagbuwis ng buhay. Ikinuwento niya ang tungkol sa pag-ibig na nagturo sa kanya kung paano muling huminga. Ang kanyang himig ay isang testimonya sa hindi perpekto ngunit magandang sayaw ng buhay.

Each day brought new challenges, new obstacles to overcome, yet I persevered, driven by an unwavering resolve to carve out a semblance of existence in this harsh and unforgiving land. And yet, despite the hardships, there were moments of rare beauty, fleeting glimpses of grace that reminded me of the inherent majesty of life itself. As the sun dipped below the horizon, painting the sky in a riot of fiery hues, I would pause for a moment, awestruck by the sheer magnitude of the universe unfolding before me. In those fleeting moments of stillness, I would find solace, a brief respite from the relentless march of time.

If troubled days come swimming by upon our pool of love; and if the end's to say goodbye, I'll choose us be as doves. Though we may fly free as the air, and roam the depths of skies; we know that life sometime's not fair, sometimes it breaks all ties. But reasons may mean that or this, that distance is what fits; who knows what lies beyond the seas, that only hurts can meet. We may be miles apart from now, but heartbeats, still the same;

Every road I take feels paved with atone, Chasing echoes of a heart that’s all alone, But deep inside me burns a fire so bright, It screams for freedom, yearning for flight. Sumakto ang tugtog sa nararamdaman ko at sa mundong kinakaharap ko ngayon. When will my life begin, that’s what it says. “When will my life begin? When will I break free? Dancing on the edge of what I meant to be. Crashing through the silence, breaking every chain – Oh, when will my life begin? Let me fell the rain!”