Novel & Cerita Ocean Of Books

Ang bango ng dagat ay humahalo sa amoy ng mga pahina ng luma at bagong libro sa Library of Shadows—ang tanging pamana ni Sofia na nagbibigay sa kanila ng dahilan upang gumising sa bawat umaga. Ngunit sa gabing ito, ang langit ay tila nagbabanta. Ang kulay ng dagat ay hindi na esmeralda; ito ay naging itim na parang tinta, sumasalamin sa Mafia Noir na atmospera na tila hindi kailanman lumisan sa kanilang mga anino.

Saad niya at umalis na. Hawak hawak ni Olie ang bigay ni Floyen nang puntahan niya ang library. Nalula siya nang makita ang maraming libro sa bookshelf at nagulat siya nang makita kung gaano kaganda ang scenery sa mata niya. Sobrang dreamy ng appeal. Sobrang ganda! Pumasok siya sa loob at nagtingin tingin siya ng librong gusto niyang basahin. May academic books, articles, magazine, fictions in any genre at iba pa.

Ang dagat na nakapalibot sa islang ito ay tila isang obra maestra ng kalikasan—payapa, maaliwalas, at nakakapagpakalma ng diwa tuwing umaga. Inilibot ko ang aking paningin sa kabuuan ng kanyang silid. Napansin ko agad ang koleksyon niya ng mga libro at halatang paborito niyang libangan ang pagbabasa. Kapansin-pansin ang mga makukulay na annotation papers na nakaipit sa bawat pahina, patunay na isa-isa na niyang natapos ang mga ito.

tanong ni Sue. "Salamat na lang pero hindi na kailangan," saad nito sa kaniya. "Why? Bakit mo pagtitiisan ang poor book mo? Sobrang old na 'yon tapos peach brown pa kulay na lalong nagpa-old sa book. Wala kang taste, Hayacinth," mahabang saad niya. Napakadaldal niya. "Huwag mo ngang laitin ang librong 'yon. Mas brand new pa 'yon sa brand new! Ipukpok ko pa sa ulo mo 'yon kapag naibalik sa 'kin 'yon," saad nito.

Hindi siya natinag at humalakhak lang nang malakas. Ibabalik ko na sana sa basurahan ang papel pero natigilan nang mabasa ang titulo nito. Supernova: When a star lost it all.

Ngusong utas naman nito. "Gusto kong magbasa ng mga librong binabasa mo." Ani muli ni Ophelia. Napangiwi naman si Vicente. Paniguradong hindi naman nito magugustuhan ang mga binbasa niyang libro. "Okay, mamili ka na lang dyan." Malaking napangiti si Ophelia at lumapit sa malaking book shelf. Napatingala ito dahil sa mataas at napakaraming libro. Basta na lang itong kumuha kahit hindi naman niya talaga gustong magbasa.

I felt like I was drowning in the ocean. They weren't just blue. They were the kind of blue that seemed to shift depending on the light, like the surface of the sea under a changing sky. Sometimes, they were the color of a calm, cloudless morning; other times, they deepened into the dark, endless shade of twilight waves. It's rare to find a blue here in the Philippines. Pero mas rare ang meadow na kulay sa mga mata ni Aiden. Kaya kami siguro close na dalawa dahil parehas kaming may kakaibang mga mata.

Puro mga alak na may mababang alcohol lang inorder ko at ilang pulutan na rin. Nagulat pa nga ako ng matapos kong umorder ay nakita kong may apat na waiters ang nagtutulong-tulong sa pagbuhat ng sofa nina Sir Hessandro palapit sa amin. Oh, God! This is awkward. Teka? Bakit ba ganito ako mag-isip? Mukha namang hindi naaapektuhan si Luther. Ako lang naman iyong kung ano-ano ang naiisip. Matapos ayusin ang mga sofa namin ay nagpadagdag pa si Sir Hessandro ng mga alak sa table namin. Aniya'y sagot na raw niya ang lahat ng oorderin namin para sa gabing iyon.

I’ve been walking through a world gone blind Can’t stop thinking of your diamond mind Careful creature made friends with time He left her lonely with a diamond mind And those ocean eyes No fair You really know how to make me cry When you give me those ocean eyes I’m scared I’ve never fallen from quite this high Fallin’ into your ocean eyes Those ocean eyes

"Ito ang anino ng Dakilang Katahimikan. Ito ang kanilang inaasam—isang sansinukob na walang kanta, walang alon, walang buhay. Isang perpektong kawalan." Sa wakas, pagkatapos ng isang paglalakbay na sumubok sa kanilang mga makina at kaluluwa, narating nila ang Xylos. Ang ganda nito ay higit pa sa anumang ipinakita ng mga mapa. Ang karagatan ay hindi lamang tubig; ito ay buhay. Mula sa kalawakan, nakikita nila ang mga alon ng bioluminescent na liwanag na gumagalaw sa ilalim ng ibabaw, na parang isang dambuhalang network ng mga neuron. Ang buong karagatan ay isang nag-iisang, malawak na kamalayan. "Isang 'sentient ocean'," bulong ni Sarah Jane, ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa pagkamangha.