Novel & Cerita One At A Time

For God's sake, why is this all happening to me? Tumikhim ako at nilagay ang mga kubyertos sa aking pinggan. I need to straigten up. I know the rules of one night stand. I know. Ako pa ba ang hindi makakaalam niyan? There's no feelings involved. Nothing. We're strangers after what happened. Tumuwid ako sa pagkakaupo at binalingan ang dalawang kaibigang nangingiti at excited habang tinitingnan ang dalawang bumibili ng pagkain.

“Of course you can go outside, but you have to tell me first. Sa akin ka lang magpapaalam at hindi sa iba.” Sa kaniya lang talaga? Paano kung wala siya? Tiningnan ko ulit ang paligid. Wala akong nakitang ibang tao kanina maliban sa guard doon sa gate. “And that's just one of my rules, may iba pa.”

Anim na taon rin ang binilang, sa tingin niya naman ay normal lamang na iyon ang maramdaman niya. Ram was never open to how he feels and Lexie tried to understand, siya na rin ang nag sabing dahan-dahanin nila, one step at a time kumbaga, bukod pa doon ay hindi niya pa rin naman itatanggi na kahit pa unti-unting nagiging maayos ang lahat sa pagitan nila ay hindi niya pa rin masasabing pareho na nilang napatawad ang isa’t-isa.

Pareho lang silang mababa at walang kwenta. "Tandaan mo, isang beses lang ang alok na ito. Bibigyan kita ng limang minuto para mag-isip. Kapag hindi ka bumaba sa loob ng limang minuto, this deal is off the table." Tumayo si Jaxon at lumabas ng kwarto nang hindi lumilingon sa kanya.

"Salamat sa inyong lahat na tumindig para sa'kin. Actually… plano ko sana after ko mag-post ng comment, mag-offline agad para hindi madamay si Zoren." Hindi niya akalaing sabay-sabay darating ang mga kakampi niya. [Zoren: Sabihin mo sa kabila, one-vs-three, tawagin mo na yung dalawang anchor noon at itanong kung kaya ba nila to?] Pagkasabi ni Zoren na one-vs-three, natahimik bigla ang buong chat. [One-vs-three?! Hala...] [Punta muna ako sa kabilang room, tatanungin ko kung tatanggap sila]

Kailangan ba niyang tapusin lahat 'to ngayong araw? Bumuntong-hininga siya, kinuha ang test paper, at sumunod. Nasa dulo ng corridor ang one-on-one classroom, may mahabang mesa, dalawang upuan, at nakasabit na whiteboard sa dingding. Sumulat si Adrian ng ilang formula sa whiteboard at mahinahong sinabi, "Simulan mo na 'yan. Iche-check ko pag tapos ka na at itatama ko kung may mali. Hindi ka pwedeng umalis hangga't hindi pa tapos.”

I saw his fist clench and relax before he answered. “Okay.” Pagkatapos niyang sabihin iyon ay tumayo na ito at umalis ng hapagkainan. Naiwan ako mag-isa sa hapagkainan. Tahimik lang ang buong mansion—parang napakalayo ng mundo ko sa kanila. Hindi ko maiwasang mag-isip kung nasaan na si Damon at bakit hindi pa siya bumabalik. Ilang minuto ang lumipas bago lumapit ang isa sa mga maid.

This is so not happening again! --------- VOTE AND COMMENT!

Sabat pa ng isa. "Maghintay pa tayo hanggang bukas mga kasama. Kailangan natin pag-isipan ang mga desisyon natin. Sa ngayon, sundin na lang muna natin ang ipinag-uutos nila sa atin." Hindi naman mapigilan ni Zane na hindi makisabat sa mga pinag-uusapan ng mga ito. Tumikhim siya upang makuha niya ang mga atensyon nito.

habol niyang bulong dahil sa hina ay hindi ko marinig dahil sinabayan din 'yon ng hiyawan at tilian. Sa unang limang minuto ay lima agad ang na out na Couples, kailangan mo talagang kumapit nang mahigpit para hindi ka mahulog, dahil kapag hindi ka kumapit ng mahigpit ay mahuhulog ka at masasaktan, automatic out na kayong pareho.