One Shot Novels & Stories

Ang profile picture niya lang ay nakatalikod siya't suot ata ay isang tuxedo na itim, and he looks expensive, then ang cover photo ay tanging itim na rosas na nakahiga't may tatlong petal na nalagas. Napanguso ako nang puros tag lang sa kaniya ang nakikita ko, karamihan ay mga okasyong dinadaluhan niya't ni isa ay wala siyang pictures na in-post. Medyo na-boring na rin ako't ibabalik ko na sana timeline ko nang mapatigil ako sa kaisa-isang in-post niya ilang buwan na ang nakalipas. "Do I deserve this?"

Hayag ni Marcus. Mabilis ko namang sinunod ang sinabi niya at hindi nga siya nagkamali dahil nasa gawing Norte ang mga kalaban. Tatlong kalaban agad ang bumungad sa akin na mabilis kong pinatamaan sa mga ulo. Wala akong sasayangin na bala para lang sa isang buhay nila. One life one shot! In short one severe bullet-- One life.

Kahit daplis lang ay nasisigurado kong mamamatay siya dahil sa tindi ng lason na nasa bala ng baril ko. My vision started to blurry as I felt my breathing stop for a second then continued again. I positioned myself and waited for his shoot. Leonardo shoot again. One... two... He then shoot again. One... two... 2seconds interval.. I ready myself as he shoot again. One... It's time. In one swift move I moved my body and pulled the trigger to where his shots came. My gunshot loudly echoed as I saw him slowly falling from his place. Hindi ko maiwasang mapaluha kasabay nang panghihina ko.

Mukhang siya ang gagamitin nito upang mapatid ang uhaw na matagal na nitong tinitiis. Nakatayo pa sila noon sa tabi ng malaking kama at kapwa pa may saplot sa katawan. Malikot ang kamay ni Selena. Nakapasok na iyon sa loob ng kaniyang polo at humahaplos sa kaniyang mabalahibong dibdib na mas lalong nagpapataas ng init ng kaniyang katawan.

Isang pngyayaring kailangan niyang ibaon sa limot dahil wala din saysay kung uungkatin pa niya iyon. Malay ba niya kung pamilyadong tao at sanay sa ganong one night stand ang lalaki, kahit ilang beses niyang alalahanin ang mukha ng kaulayaw niya ng gabing iyon pero walang rumehistro sa balintataw niya hanggang sabsumakit na lang ang ulo niya. Forget that night and move on! An'ya sa sarili.

Huling sabi nya bago lumabas at matapos non ay natahimik ang paligid. Habol ko ang hiniga ko kasabay nang pagtunog nang bagay sa malapit. Parang orasan. Unti unting tumutunog. Nanghihina kong nilingon yon at nakita ang isang bombang nakalapag sa may sulok nang kwarto. Meron nalang yung limang minuto. Hah, nabigyan pako nang limang minutong palugit ha?

Tumingin s'ya sa dibdib ko kaya inangat ko medyo ang camera para iksaktong mukha ko lang ang makikita. "Ahh, eh ano.. damit" tugon ko rito na ikinakunot naman ng noo nito. "Tss, let me see Eya" cold n'yang sabi. "Ehh—" hindi ko na natuloy ang sasabihin ko nang nagsalita ito ulit. "Let me see nga" dagdag n'ya kaya naman ipinatong ko ang camera ko sa table at sinandal sa vase at tumayo ako sa harap ng cam, nangunot naman ang noo nito.

buong diing sabi ng boses. Kahit na may urgency siyang naaaninag sa mga salita nito, hindi pa rin niya magawang sundin agad ang sinasabi nito. Para kasing may kung anong sinasabi ang mga mata nito at may curiosity siyang naramdaman. Bakit parang may bolang apoy ang mga mata nito habang nakatitig sa kanya? "Joanne.." buong diin nitong sabi.

usisa ni Apz. “Kaya nga, nanlalalim pa ang paligid ng mga mata mo. Anong oras ka na ba umalis ng shoot?” “Anong umalis? Hinintay kong mapack-up.” Sagot ko. “Ay girl, bakit mo hinintay? Hindi ba at hindi naman tayo required tapusin nag shoot if ever na doon ma-assign since alam naman ng lahat na pa-morningan iyon.” “Nahiya akong umalis agad eh, unang araw ng shoot. Nakakahiyang iwan ko na lang sila ng hindi pa natatapos, ang daming gagawin at naisip ko iyong task na binigay sa akin.”

At sa loob ng panahong yon, anim na tao ang itinumba ko gamit ang sniper rifle sa mga karatig bayan ng San Luis. Ang first shot ko na 200 meters, naging matagumpay hanggang sa layong 1.5 at walang mintis.