One At A Time Novels & Stories

Ang lapad-lapad naman kasi ng ngiti nito sa kanya habang hinihintay ang kanyang kasagutan. Kahit hindi siya lumingon sa paligid, alam niyang maraming mga mata ang nakatingin sa kanya. Nasa lobby naman kasi ng Heart Valentines kaya maraming taga-production na naroroon, mayroon ding ibang empleyado at may mangilan-ngilan na manunulat na tiyak niyang kumuha ng tseke. Hindi na kasi uso ang pagdadala ng manuscript dahil maaari na itong mai send sa email. "Joan…"

Tila mabagal na nagproseso ang utak ko kung ano ang dapat na reaksyon habang nakatitig lamang ako sa kaniya. Napahinga na lamang ako nang malalim. Kailangan ko na lang talaga tanggapin na madami akong mararanasan kay Mino. I will experience all of my "first time things" with him whether I like it or not. Tila mas lalo akong natigilan when his gaze became worried.

“TO THE ONE ALWAYS TOOK 1 STEP FORWARD AND 2 STEPS BACK” Hanggat may oras pa, marapat lamang na itama ang mga pagkakamali. Segundo, minuto, oras, araw, at taon. Hindi hihinto sa pagtakbo ang oras dahil lamang ikaw ay nasasaktan. Walang pakialam ang oras ng kapalaran sa iyo, iyon ang mapait na katotohanan— nasa gitna ka man ng pighati o kasiyahan, patuloy pa rin itong dadaloy.

Tumango ako at hinalikan siya sa pisngi. "Mag iingat ka." Paalala ko sakanya. "First day bukas, kaya pumasok ka dear." Tumawa ako at tumango. "Yes, dear." Lumabas na siya sa pinto kaya pumunta na 'ko sa balcony ng condo. Umupo ako sa upuan at sinindihan ang sigarilyo'ng hawak. Kasabay ng pag hipak ko ang pagtulo ng luha ko. Mag isa nanaman ako, ganito naman palagi.

Pagkatapos ay iniwan ulit akong mag-isa. Naririnig ko ang mga boses nila mula dito. Nagtatalo-talo na sila tungkol sa pera. Gusto ng iba ang milyones na nasa bank account ko. Pero paano nila iyon makukuha? Hindi ko iyon puwedeng withdraw-hin over the counter. Kung gagawin ko iyon, tiyak na kalaboso ang aabutin nila. They're out of their mind. Hindi nila alam ang ginagawa nila. Wala silang plano at walang maayos na pag-iisip.

"Kailangan ko talagang paputukin iyan!" "Ibababa na kita -" "Oo na, oo na!" pagpigil nito sa gagawin ng binata. "Mapagsamantala ka!" "Bilis na at nangangalay na ako." "Paano ko malalaman na tapos na ang one hundred seconds?" "Magbibilang ako sa isip." "Ako na!" singhal nito. "Baka pati pagbibilang, samantalahin mo rin!"

Kung ganito siya palagi sa'kin ay hindi ko na talaga alam kung alin ang totoo at alin iyong pagkukunwari. "Simula na ba?" wala sa sarili kong tanong. Kumunot saglit ang kanyang noo habang naglalakbay sa mukha ko ang tingin niya. Isang naaaliw na ngiti ang gumuhit sa mga labi niya matapos parang may napagtanto na hindi ko alam kung ano. "I have my one and only rule," aniya sa halip na sagutin ang tanong ko. "Our agreement starts the minute you said yes and will end when I say so... and there is no break in between."

Ibig sabihin, doon lang din. Hindi siya ilalabas agad. May pagkakataon pa. “Thirteen million.” Mas mabagal na ang pagtaas. Dalawa na lang ang natitirang aktibo. North Bloc at Black Aurora. “Fourteen.” “Fifteen.” Tumigil. Mahabang katahimikan. “Fifteen million going once.” Hindi ako makahinga. “Going twice.” Sa huling segundo— Isang pindot.

Ibinaba niya ang kaniyang mukha at direktang hinalikan ang gilid ng labi ko kung saan may natirang kaunting sili. “I only serve one customer, Mrs. Feruzzi. And my price is non-negotiable,” bulong niya sa tainga ko na nagdulot ng matinding panginginig sa buo kong sistema. KRING! KRING! KRING! Biglang umalingawngaw ang tunog ng telepono ko na nakapatong sa drawer.

At ilang impormasyon tungkol kay Bianca na hindi pa alam ni Wilbert na hawak ko. Mabilis kong inayos ang lahat ayon sa petsa. Hindi ko kailangang ilabas ang lahat nang sabay-sabay. One piece at a time. Mas magiging masakit iyon. “Akala mo makakapagtago ka habang buhay?” mahina kong sambit. Tahimik akong nakatingin sa laptop nang biglang marinig ko ang mahinang katok sa p***o.