Other Words For Hoped Novels & Stories

Hope. It is a positive emotional state, where someone expects good things to happen or believes that a difficult situation will eventually improve and you’ll find a solution. However, it involves trust, optimism, and the motivation to keep moving towards a better future. It’s a universal human experience, something that helps people get through hard times, make tough choices, and keep moving forward. In other terms, hope is believing that tomorrow can be better than today, even when everything feels impossible right now. You’re trying to delude yourself that there’s a light inside the endless tunnel.

“Because I don’t know what Mommy looks like.” Mas lalo pang sumikip ang dibdib ni Gaile. “I dreamed about my mommy…” patuloy ni Hope, bahagyang tumingala, tila sinusubukang alalahanin ang isang bagay. “But when I wake up… I don’t remember her face anymore.” Parang matatalim na punyal ang bawat salitang sinabi ni Hope na tumusok sa puso ni Gaile. Napalunok siya kasabay ng pag-iinit ng sulok ng kaniyang mga mata habang pinagmamasadan ang patagilid ng ulo ni Gaile.

Head over heals! "Baby boy ako ng lola ko. Kung gusto mo ako, palakas ka muna kay lola." I smiled at what he had said. The dawn came and I slept peacefully, with a smile on my lips. It made me hope na baka may chance. Someday, I'm gonna hold your hand and call you mine. My naive and young heart was hopeful that maybe... Maybe there will be an us.

Matanda na ito, pero naroon pa rin ang pagiging sopistikada. "Oo, ma." tipid na tugon ni Yuan matapos mag bless. Nag bless na rin ang mga bata pati si Hope. "Ako po si Hope Dreams." tipid na pagpapakilala ni Hope. Hindi niya maintindihan ang kanyang sarili. Naiinis siya sa mga ito. Marahil dahil sa pag papahirap ng mag asawa kay Hershey noon. Hindi niya lubos akalain na makikita niya ng personal ang Ginang at hindi lamang sa source na kanyang nakalap.

RUAN'S P. O. V Hope had become a puzzle, a captivating enigma wrapped in a sleek black dress and a pair of sparkling eyes. She was always busy, her fingers flying across the keyboard, her phone glued to her ear, her mind seemingly miles away. It wasn't the usual Hope, the one who could always find time for a quick chat, a shared laugh, a playful banter. This Hope was focused, determined, her energy directed towards something I couldn't quite grasp.

May hawak siyang libro na puno ng codes—hindi maintindihan ng mga babaeng lumalapit sa kanya, kaya’t umalis din ang mga ito. Bigla siyang napatingin. Nagtama ang mga mata nila ni Hope. Parang tumigil ang oras. Tumahimik ang paligid. Wala silang imikan, pero may koneksyon. Parang may sariling wika ang mata nila—wika ng mga taong parehong pagod, parehong pinipilit mabuhay.

ang dumating, hinding-hindi magpapabaya ang bilyonaryong mas piniling maging mangingisda para sa amin. Dahan-dahang bumigat ang aking mga mata, habang ang huling nararamdaman ko ay ang malakas na sipa ni Hope, tila naniniguradong handa na rin siyang lumaban kapag dumating ang takdang oras.

hanggang sa mga mata. Mga mata nitong bahagyang nanliliit, nangungusap: nagpapahiwatig ng labis-labis na kasiyahang natatanaw niya sa kumikislap na mga mata nitong naluluha. Kaagad siyang napaayos ng upo. “Hope . . .” Hindi . . . hindi niya alam kung ano ang dapat niyang maramdaman noong mga oras na iyon.

“Kasi sa gitna ng lahat ng gulo… siya lang ang hindi ko kailanman inasahan pero dumating para bigyan ako ng pag-asa.” “Hope,” ulit ni Edward, tila sinasaulo ang bawat letra. “Napakagandang pangalan. Para sa isang napakatapang na batang babae.” Tahimik nilang pinanood si Hope, ang bawat paghinga nito ay parang musika sa kanilang mga pusong basag ngunit unti-unting naghihilom. At sa mga mata ni Hannah, may bahid ng pangamba, ngunit mas nangingibabaw ang tapang—dahil sa wakas, hindi na siya nag-iisa. May kasama na siya, may anak na siyang ipaglalaban, at may dahilan na siya para magpatuloy.

Sila na lang ang kaibigan at kalaro niya kaya hindi niya maintindihan kung may nagawa ba siyang masama sa mga ito para umakto ang mga ito ng ganoon. “Hivo? Bia?” anas ni Hope. “May nagawa ba akong mali sa inyo? May problema ba tayo?" naiiyak na wika niya habang pinagmamasdan ang dalawa ngunit hindi siya sinagot ng mga ito.