Glimmering Novels & Stories

⸻ Paglabas niya sa veranda ng ballroom, huminga siya nang malalim. Ang lamig ng gabi ay tumama sa balat niya, ngunit sa loob, nagliliyab siya. Ang mga ilaw ng lungsod ay kumikislap sa malayo, parang mga bituin na nakamasid sa bawat galaw niya. Sa ilalim ng mga ito, marahan niyang bumulong: “Welcome back, Lilith. This time… you won’t win.”

Ang tanging ilaw lang sa buong kwarto ay ang spotlight na direktang nakatutok sa diyamanteng nakapalamuti sa bandang dibdib ng gown. Sobrang ganda at kumikislap ito sa dilim. Akmang hahaplusin sana niya ang tela nito nang bigla siyang matigilan. Dahil sa reflection ng ilaw sa mga diyamante, may isang maliit at manipis na anino ng liwanag ang tumama sa likod ng palad niya. Kumunot ang noo niya at tinitigan iyon ng mabuti.

Irina POV Parang kanina lang, abala pa ako sa panunuod sa glam team ko habang inaayusan ako, tapos paglabas ko sa suite, nag-aagaw na pala ang liwanag at dilim. Ang buong resort ay nabalot sa golden fairy lights, kaya sobrang ganda ng paligid. Sa gitna ng buhanginan ay itinayo ang isang glass stage na nakaharap sa dagat, at sa paligid nito ay may mga puting canopy tents na may kurtinang hinahampas ng hangin. Ang bawat lamesa ay may centerpiece na gawa sa mga white orchids at candles na lumulutang sa maliliit na crystal bowls. May mga waiter na naka-all black na uniform na may golden accents, dala-dala ang mamahaling champagne, caviar, at imported cheeses.

Minsan, pakiramdam niya ay hindi niya talaga ito lubos na nauunawaan. Katulad ngayon. Nasa ilalim ito ng maliwanag na ilaw ng chandelier. Ngunit parang nakatago pa rin sa dilim. Malalim. Misteryoso. At mahirap basahin. Malalim ang kanyang mga mata. Mahahaba ang kanyang pilikmata. Naglalagay iyon ng anino sa paligid ng kanyang mga mata at kilay.

Ginamitan ng glass wall ang bahay para kahit nasa loob ka, para ka pa ring nasa gubat dahil natatanaw mo ang mga puno. What makes the house even more luxurious are the golden LED lights that surround the roof and are tucked under the steps of the long winding staircase. Hindi ka lang gina-guide ng ilaw. They make the whole path look like it is glowing, which gives the home a calm, welcoming, and very expensive vibe.

Itinaas niya iyon sa kalangitan at kasabay ng pagkinang ng diamond ring niya ang pagsasayawan ng northern lights sa kalangitan sa gabing iyon. ———————————————— ——————————— NA: flashback po ito ha. Wag maguluhan. Hahaha. Ayuko gawin italic kasi nahihilo ako sa italic. Basta flashback ng nakaraan nila ito.

Lumapit ako, at noong sinubukan ko itong silipin, bahagya niya itong iniwas kaya naman sa di inaaasahan ay mas napalapit ako sa kanyang balikat. Umangat ako mula sa kanyang balikat, at doon nagtama muli ang aming mga tingin. At sa sandaling iyon, para akong nahipnotismo. His eyes are the brightest blue I’ve ever seen—shimmering like crystal, pulling me deeper and deeper. Tahimik ang paligid, at ang tanging maririnig ay ang sabay naming pintig ng puso. Malakas, nakabibingi, ngunit sabayang parang iisang musika.

“Ang crystal sparkle ay nagrerepresenta ng hope at liwanag sa madilim na panahon.” Panlima: Isang bold red gown na may dramatic slit at off-shoulder neckline, paired with gold accessories. “Ang kulay pula ay power at confidence,” paliwanag ni Celestine. “Ito ang aking mensahe: kahit nasaktan ka o nabigo, puwede kang bumangon at ipakita ang iyong lakas sa mundo.”

Ang kanyang mahahabang daliri ay mabilis na tinanggal ang base ng hiyas, saka binuksan ang isang pahina ng libro, at itinapat ang base sa liwanag ng araw. Nag-iba ang liwanag ng gem na iyon, at sa ilang kisap-mata, lumitaw ang dalawang salitang Ingles na "dg" na malinaw na naaninag sa pahina. Sa pinakamakapangyarihan at diretsahang paraan, inihayag nito ang isang nakakagulat na katotohanan. Nanlaki ang mga mata ni Emerald, kagat ang ibabang labi hanggang sa dumugo: "Ito ay..."

Ganito pala ang itsura ko, hinawakan ko ang muka ko, napakaganda nang nakikita ko. Halos maiyak ako, napadako ang mata ko sa noo ko na may band aid at sa damit kong madumi, namumugto rin ang aking mga mata dahil sa kakaiyak Tinitigan kong mabuti ang reflection ko sa salamin. "Lumapit ka Aurora..." ayan nanaman ang tinig. Parang ang reflection ko sa salamin ang tumatawag saakin. Naka tingin lang ito saakin, lumapit ako ng husto dito.