Words Of Hope Novels & Stories

Dahil sya daw ang taga pag mana nito dahil nag iisang anak lang siya. Tuluyan na ngang umalis sina zach at bryl pag tapos ng pang aasar ko sa kanila. We're here ni amara para mag saya hindi para ma bwiset. I don't want to ruin our day kaya naisip ko sila nalang ang pag tripan ko para mawala yung inis ko. We're just getting started!. Saad ko sa aking isipan. ALL RIGHTS RESERVED|I do not allow my work to be used or adapted in any way without my permission.

pagmamakaawa ko. Sobrang higpit na nang kapit ko sa malamig na kamay Cali at walang humpay na pagtulo ng tula ko. Hindi ako paladasal na tao, ni hindi ako naniniwala sa diyos, pero at this moment, I’m begging God to save her and her child. Lahat gagawin ko maligtas lang ang kaibigan ko. If miracles do really happen, I badly need one right now.

“Kasi sa gitna ng lahat ng gulo… siya lang ang hindi ko kailanman inasahan pero dumating para bigyan ako ng pag-asa.” “Hope,” ulit ni Edward, tila sinasaulo ang bawat letra. “Napakagandang pangalan. Para sa isang napakatapang na batang babae.” Tahimik nilang pinanood si Hope, ang bawat paghinga nito ay parang musika sa kanilang mga pusong basag ngunit unti-unting naghihilom. At sa mga mata ni Hannah, may bahid ng pangamba, ngunit mas nangingibabaw ang tapang—dahil sa wakas, hindi na siya nag-iisa. May kasama na siya, may anak na siyang ipaglalaban, at may dahilan na siya para magpatuloy.

Natatakot siya sa nararamdaman niyang iyon dahil alam niya sa sarili na posible siyang makagawa ng masama dahil doon. Napatingin si Hope sa nakabukas na malaking bintana nang umihip ang malakas na hangin. Pagkatapos ng ilang sandali ay mariin siyang napapikit at marahas na pinahid ang kaniyang luha sa pisngi. "I don't want to turn evil... So, please... don't save me." *****

Pag-asa at lakas ng loob sa gitna ng mga pagsubok sa buhay. Ang Hope naman ay paniniwala na may darating na mabuti sa kabila ng mga pinagdaanang sakit. Lakas ng loob kahit may mga pinagdadaanan. Maging optimismo at liwanag sa kabila ng hirap, may pag-asa at mas magandang bukas na darating. Nawala sa isip ko na may kasama pala ako dito. Bahagya pa akong nagulat sa pagtikhim ng ginang.

And the smile that Cameron was wearing earlier then grew into something even bigger as I speak. "You..." "Binigyan mo 'ko ng pag asa sa buhay, the kind of hope I thought na wala na, the type of hope na akala ko hindi ko na mararanasan... cause It's the kind of hope that seems impossible, but you made it possible" hindi ko alam kung saan ko nahuhugot ang mga bagay na nasasabi ko sakanya ng mga oras na 'to, but I don't want to stop. I want to continue saying things that I have never said before.

Life must go on, ika nga. At ito na ang pagkakataon na iyon... ___________ BUMAGSAK ang isang folder na naglalaman ng mga mahahalagang dukumento na may mga lagda ng iba't ibang mga matataas na opsiyal ng Hope Trading Incorporated. Ito ay matapos mailahad ng secretary ng opisina ang mga errors ng nasabing projects.

Tanging si Ruby lang ang makakapagsabi ng lahat, at ang mga kasalanan niya ay wala ng ibang solusyon kundi ang pagbayaran ito. Pagtingin ko sa paligid, nakikita ko ang mga taong tumulong sa amin, ang mga taong nagbigay sa amin ng pag-asa, at nakikita ko ang mga mata ni Hope—ang ina ni Heart—na puno ng pighati. Sa bawat hakbang na tinatahak namin, ang lahat ng ito ay tila nagiging isang labanan na hindi ko pa alam kung paano kami magtatagumpay.

Inabot niya ang baso ng gatas at marahang hinaplos ang ulo ng apo. "Our Hope is naturally smart. You will definitely do great things in the future." Namana ni Hope ang pinaghalong talino at galing nina Kaiden at Gaile. Maging ang ganda at gwapo nito ay namaa niya. Sa murang edad, kayan-kaya niya na magsalita ng fluent sa English at Spanish. Kaya niya na rin mag-calligraphy.

May hawak siyang libro na puno ng codes—hindi maintindihan ng mga babaeng lumalapit sa kanya, kaya’t umalis din ang mga ito. Bigla siyang napatingin. Nagtama ang mga mata nila ni Hope. Parang tumigil ang oras. Tumahimik ang paligid. Wala silang imikan, pero may koneksyon. Parang may sariling wika ang mata nila—wika ng mga taong parehong pagod, parehong pinipilit mabuhay.