Pagsusumamo 소설 & 이야기

Imposible. Akmang iinom siya muli sa bote ng beer noong may maalala. "Damn! The sofa!" Napapikit siya matapos maalalang may utang ito sa kanyang sofa. Nasa dalaga lahat ng cards niya pero ang kapalit noon ay hindi pa niya nakukuha.

Nanatiling tahimik sandali ang lalaking nakaharap sa kabilang linya, Ilang taon na niyang kilala si Amara, ngunit ito ang kauna-unahang pagkakataong narinig niya itong gumamit ng salitang "nagsusumamo." Tiyak na napakabigat at mapilitan ang sitwasyon. "Sige." agad na sumang-ayon ang lalaki.

simpleng pangako ni Joanna sa pamangkin bago magpaalam sa mag-ama. Nang makauwi ay walang pagsidlan ng saya ang bata habang ipinapakita sa ina ang mga nabili nilang laruan at souvenir items. "Mommy, ang gaganda po, di ba. I'm sure magugustuhan po ito nga mga classmates and friends ko po." kuwento nito sa ina. "Yes, anak, ang ganda nga ng mga nabili mong toys. At ang dami naman nito. Maibibigay mo ba itong lahat?" nakangiting sabi ni Cherry sa anak. "Yes po, Mommy. Ang iba po ay gawin nating prizes sa parlor games at ang iba po ay souvenir ko po"

REVE Napahawak ako sa ulo ko. Parang nakikipag-usap ako sa pader. Actually, mas reasonable pa yata ang pader. “Baka sambahin mo pa ako mamaya.” Napaismid ako. “In your dreams.” “Magte-thank you ka pa nang magte-thank you.” “Never.” “Sure ka?” Mapang asar niyang sambit. “Absolutely.” “Okay. Don’t eat whatever you said later.” Mas lalo siyang ngumisi.

Tanong nito "Basta sumama ka nalang sa akin" Agad Naman pumasok si Samantha sa sasakyan ni Mary Saka nagsimulang paandarin Ang sasakyan paalis. Samantha known Mary since high school magkaklase sila sa high school pero magkaibia sila Ng kursong kinuha, pagdating Ng senior she is business accountancy at si Mary Naman ay teacher which is belong sa HUMMS, Hanggang sa nag-collegena sila ay nagkalayo sila dahil nag-aral si Mary sa abroad for her better teaching at naiwan Naman si Samantha sa pilipinas hanggang sa nag graduate ito Ng college.

“Hindi ka pa ba susuko?” Ngumisi si Argus, ang ngiting may halong paghamon. “Ako si Argus De Luca. Wala sa diksyunaryo ko ang salitang ‘sumuko.’” “Heh.” Tumawa nang mapanlait si T. “Gano’n? Mukhang desperado ka. Halatang mahal mo talaga siya.” “Kung mahal ko man siya o hindi, wala kang pakialam!” sagot ni Argus, nagliliyab ang mga mata sa galit.

Pagkatapos niyang magbihis ng damit Nagmamadaling bumaba si Aia sa hagdan dala ang kumot na may mantsa at nilabhan sa labahan. Hindi na lamang niya namalayan ang pagtulo ng masaganang luha mula sa kanyang mga mata. Paano kung mabuntis siya? Dios ko, problema na naman 'to. May utang pa siyang babayaran ni Mr. Lim na kung hindi niya mababayaran ang tusong intsik na 'yon pwersahan daw siyang ikakasal dito. Halos sumakit ang ulo ni Aia sa mga isipin. Heto ba ang kapalaran niya? Ang harapin ang mga taong nagkakautang sa mga magulang niya?

A motherly warmth embraces me the moment her arms are wrapped around my back, trying to calm me down from crying outloud. "I'm sorry, I'm sorry, ma. H-hindi ko kayang humarap sa inyo. N-nasaktan ko kayo. Wala akong mukhang maiharap sa inyo. I made a mistake, and t-that. That broke us all. I don't know how to conceal the damage. I don't know how to face you again after everything. I am a disgrace." umiyak ako na parang batang nagsusumbong sa mommy niya.

Ayoko! ‘Sajsajsbahg, sasjahsja’ ‘Sajsajsbahg, sasjahsja’ ‘Sajsajsbahg, sasjahsja’ ‘Sajsajsbahg, sasjahsja’ ‘Sajsajsbahg, sasjahsja’ ‘Sajsajsbahg, sasjahsja’ ‘Sajsajsbahg, sasjahsja’ Umikot ang aking paningin. Pakiramdam ko ay kay daming bumubulong sa akin.