Nakita ko talaga sa mga kwento na kapag sumuko ang pangunahing tauhan, hindi ito laging nangangahulugang talo; minsan, iyon ang simula ng ibang uri ng lakbay. May karakter na pagkatapos magbigay, nagiging mas tapat sa sarili—natutunan niyang hindi niya kailangang labanan ang lahat para patunayan ang sarili. Sa isang bandang huli, ang pagsuko ay nagiging tulay patungo sa pagtanggap: ng takot, ng kahinaan, at ng posibilidad na humingi ng tulong.
Sa personal kong panlasa, ang pagbabago ay kadalasang halong mapait at magaan. Ang emosyonal na pagbagal—yung pagbibigay pahinga sa sarili—ay naglalabas ng ibang kulay: nagiging mas mapagmatyag, may tinutukan na mga bagay na dati’y hindi napansin. Hindi lahat ng pagsuko ay moral na pagkatalo; may mga oras na ito ang tamang diskarte para maitayo muli ang sarili at harapin ang susunod na laban na may mas matibay na puso.