Poem About Country Philippines Novels & Stories

naitanong ng dalaga nang mabungaran ang nakahain nang almusal sa mesa. Tumango si James saka sinalinan ng kape ang kaniyang tasa. "Saan ang lakad natin?" naitanong niya nang magsimula silang mag-agahan ng binata. Tiningnan muna siya nito bago sumagot. "In a very beautiful place in Southern Luzon. Not far from herein Manila, pero tahimik at walang polusyon dahil maraming puno," sagot ni James na nakangiti pang inabot ang kaniyang pisngi saka iyon bahagyang kinurot.

"I was young when my Mother sold me. Even if I look for her, I might be too late. Maybe this is the new life that was meant for me, you saved me and my destiny is here in the Philippines. I will die here in the land I knew, and not in the land where I was born." "Are you sad?" "No, it's called "Life" and my life must go on.." paliwanag niya sa akin. Nalinawan naman ako sa sinabi niya, may tama siya. Ako rin pala, kailangan ko na ding mag- move on.

sambit pa ng ama niya. She was hurt. Pakiramdam niya ay tinadtad ang puso niya. Nasanay na siya sa Pilipinas at sa pamumuhay roon. The Philippines was nice to her and that land made her heart felt love in the deepest. Doon niya lang napagtanto na kahit isa siyang assassin ay puwede pala siyang umibig nang tapat at totoo. Subalit, ngayon ay nandito na naman siya sa lugar kung saan siya planong ikulong ng kaniyang ama.

"Yes mom, and you said you live in the Philippines. I also want to live there, mom. I've seen on the TV how beautiful the Philippines is. So I want to move there too." "Yes honey. The Philippines is a beautiful country. We can live there for as long as you want, okay?" "Can I also have a friends in Philippines mom? Are they also good to me?" tanong nito. "Of course, you can also make many friends there, honey, as long as you tried to speak tagalog. Kung gusto mo ng magkaroon ng maraming kaibigan sanayin mo na ang pagsasalita ng tagalog upang maiintindihan ka rin ng mga bata doon, okay?" Paliwanag niya sa anak.

Sa madaling salita, mula ako sa mayamang angkan. But to be honest, sa edad na dalawampot lima'y hindi pa ako nakarating sa ibang lugar, maliban sa probinsya namin at sa ibang bansa. Pero ang libutin ang buong Pilipinas, ni sa panaginip ay hindi ko pa nagawa. Kaya ngayong narito ako sa Manila, dinaig ko pa ang mulalang pusa na nakawala sa lungga!

Baka maiyak lang ako at di na tumuloy. Ayaw kong biguin si mommy. I will grant her wishe, she want me to stay in the Philippines for good. Gagawin ko iyon, para sa ina ko. Iisipin ko muna ang ina ko. Bago ang damdamin ko. Ilang oras din ang biyahe. Nakarating ako sa Pilipinas nang walang aberya. Namiss ko agad ang kambal ko. Pero alam ko soon ay makakasama ko din sila.

"Dahil ang bawat araw na kasama kita ay isang milagro. Gusto kong ipagsigawan sa buong mundo—o kahit sa islang ito lang—na ikaw ang aking reyna, hindi dahil sa dugo mo, kundi dahil sa puso mo." Nang sumikat ang araw, natanaw na nila ang pampang ng isang maliit at tago na cove sa Zamboanga. Ang buhangin ay puting-puti at ang tubig ay malinaw na parang kristal. Isa-isa silang bumaba mula sa bangka. Nang tumapak ang mga paa ni Ryella sa malambot na buhangin, nakaramdam siya ng isang kakaibang kuryente. Ito na ang Pilipinas. Ito na ang lupang pinagmulan ng lahat.

“You know, this is my dream come true, honey. It has been my dream to come to this country for a long time. And now, here I am." Pinisil ni Vincent ang palad ng nobya. Ramdam niya, ang biglang pagiging emosyonal nito at may nais tumbukin. “I have heard many good things about your country based on the stories told to me by my mother who is a Filipina. Finally, I reached her hometown. And I can’t explain my feelings right now, honey. It feels good to be here!” Napaluha na ang dalaga. “Oh, how I wish, she’s still alive. I’m sure, she will be happy for me, because of you!”

Hinila nila ako palabas ng kwarto, kahit anong pumiglas ko ay wala akong magawa dahil mas malakas sila sa akin. Tinahak namin ang isang matarik na hagdanan pababa, halos matumba nga ako dahil sa lakas ng pagkalakad nila sa akin. Hindi na ito mukhang abandonadong building dahil maayos ang mga pader, may kulay at may mga nakasabit na painting. I can't figure out where I am but I know I am still here in the Philippines. Napa angil ako nang pwersahin akong hilain dahil napabagal ako sa paglalakad. I swear, I'll do the same thing to them once Rio saved me.

Sa tingin ko'y mga tauhan sila ng pamilya Fuentes. Sadyang kakaiba ang Pilipinas na ito, para kasing nasa ibang bansa ako. Wala rin akong mga nakitang sasakyan kundi mga simpleng kalesa lamang na nagbibigay daan pa sa'min.