Picture Ng Pagkain Novels & Stories

“Parang real life painting ang lahat dito. Kahit ako, hindi ako nagsasawang tumingin sa mga magagandang tanawin.” Maya maya ay dumating na ang pagkain namin. May mainit na tinapay. May cheese. May ham. May scrambled eggs. At may mainit na tsokolate. “Wow.” Nilabas ko ulit ang camera ko para kumuha ng picture at video. Mamaya ko ito ipo-post sa social media ko. “Ang cute, kakain tayo habang nasa gitna ng bundok.” Kumuha na ako ng tinapay at inumpisahan nang kainin. Habang ngumunguya, tumingin ako sa labas.

Aamuyin at ngingiti. "Oh, that's Spaghetti with meatballs," napatango na lang ang dalaga atsaka tinikman ang pagkain. Nasarapan naman siya at tinuro ang iba pang 'di niya alam. Ngayon lang kasi siya naka kain ng mga ganito. Sa piling ng lima, purong lutong bahay ang mga inihahain. Pero, dito parang kakaiba sa panlasa at paningin.

"Kaya kung may pagkakataong makapagpasaya ako, bakit hindi?" Nagpalakpakan ang ilan, at ang mga bata ay nagsimulang magsisigaw sa tuwa habang pinapanood ang mga pagkain sa lamesa—may inihaw na bangus, pritong manok, ginataang gulay, at pansit na hitik sa sahog.

At least three digit, mas tipid. Tumawag na siya ng crew. "One for this, and braised lion head pork, and pigeon soup...and this one also," sunod-sunod ang pagturo niya sa picture, mukhang sa picture na lang siya nagbase at walang pake kahit anong animal 'yon. "And one bottle of your best seller wine, please" sinarado na niya 'yong menu.

puro ganun ang nakalagay sa chat nito. Agad naman siyang nagreply kaagad dito. “Wala lang iyon, picture iyon dahil kumain kami ng hotpot at naaalala ko na ayaw mo palang kumain ng ganun aya binura ko na lang.” reply niya rito.

' Hindi na napalis ang kaniyang ngiti sa mga labi. Iniwan niya muna ang kaniyang gamit. Tanging maliit na sling bag lang ang kaniyang dinala. Kakain na muna siya sa isang simpleng restaurant. Pili lang ang masusustansyang pagkain na kaniyang in-order. Isang hiwa ng steak, adobong gulay, fish soup at isang hindi masyadong matamis na panghimagas.

Amoy na amoy ko agad ang pamilyar na amoy ng cheeseburgers at fries. Tinitigan ko ang pagkain, at pagkatapos ay tiningnan ko siya, naguguluhan. “Fast-food? Ang isang bilyonaryong si Niro Figarlan, kumakain ng fast-food sa ganitong oras?” Isang mapait ngunit malambot na ngiti ang sumilay sa mga labi niya. Naupo siya sa tapat ko at binuksan ang mga paper bag. “Wala ng bukas na fine dining restaurant, sinuyod ko na rin ang metro dahil baka may bukas pa but I found nothing,”

Palibhasa mayaman kaya hindi naisip na sayang ang pagkain. Ang sarap ng kain niya dahil ang damii niyang ulam. Nag init pa kasi siya ng mga tirang ulam. Ito naman ay isang piraso lang ng pritong bangus ang ulam at kakarampot lang ng ulam ang nasa plato. Aba, dinaig pa ang babae. Ano ‘to, nagda-diet? Sinadya niyang bilisan sa pagkain para maunahan ito sa banyo. Mahirap na dahil baka makita niya na naman ang hindi dapat makita.