Pier Paolo Pasolini Novels & Stories

mukhang napansin nya naman iyon kaya umayos sya nang pwesto at unti unting binibilisan ang pag ulos. "p-pierce" nag simula nang mag baba taas ang dibdib ko sa hingal dahil sa pinag halong kiliti at kirot na nararamdaman ko. "that's right babe. that's right" anito. nag simula na syang mag labas masok nang marahas. mariin at sagad sa loob ko kaya hindi ko maiwasang mapa ungol nanaman nang malakas.

Mahal na mahal niya ito, at hindi niya alam kung papaano mabubuhay ng wala ito. Malakas na sinuntok ni Piero ang pader hanggang sa dumugo ang kamao niya. Galit na galit siya dahil mas pinili ng dalaga na kitilin ang sariling buhay kaysa ang mahalin siya—ang mahalin sila. Hindi niya matanggap na mas pipiliin nitong mamatay at iwan ang mga anak nila kaysa ang makasama sila. Malakas niya uling sinuntok ang pader, wala siyang pakialam kung madurog man ang kamao niya, wala ang sakit na ito kumpara sa sakit na nararamdaman niya ngayon. Sa sakit na ginawa ni Regina sa kanila ngayon. Napakasakit isipin na kahit katiting na pagmamahal ay hindi siya nito inambunan. Kahit kaunting pagmamahal ay hindi n

"Anong pinaghirapan? Akala ko ba biktima tayo? Akala ko ba pinilit ka ni Don Lorenzo?" Tumawa si Paola, isang tawang walang kagalakan, isang tawang malamig pa sa hanging Siberia. "Kristoff, mahal ko... napakabuti mong tao, kaya napakadali mong linlangin. Sino sa tingin mo ang nagbigay ng ideya kay Don Lorenzo tungkol sa 'One Night' sa Sanctuary? Sino sa tingin mo ang nagpadala ng lokasyon natin kay Dante upang magkagulo at malinis ang mga hadlang sa aking pag-upo sa trono?"

“Kung ihahambing si Maria Makiling kay Marian Rivera, kahit kaunti o labis na pinupuri, maganda pa rin siya.” Sa pagkakataong iyon, tuluyan nang natawa si Jessica. Kilala si Paolo bilang pinaka-scholarly sa kanilang social circle. Siya rin ang pinakabatang propesor sa isang Santa Ana University, kaya natural na elegante at puno ng literary references ang paraan niya ng pagsasalita. Masigla namang ngumiti si Jessica. “Salamat sa compliment, Paolo.”

“So when you look at me, I can’t help but wonder… do you see him, or do you see me?” Napakagat ako ng labi. Totoo naman. Hindi rin ako sanay na ganito siya kumilos. Nasanay ako sa pangongontrol ni Syvastian, sa higpit, sa malamig na tono. Hindi ko iyon naiintindihan noon. And now that I am aware of his condition, all I see is a little child who was never treated gently. Kaya kinailangan ng utak niyang lumikha ng ibang paraan para makaligtas. That’s where Syvastian came in. An alter born out of necessity, someone who could do the things Matthew was too scared to face, the things his past trauma would never allow him to handle. And now, looking at him, I don’t just see the sternness, the contr