Priscilla Re:zero の小説・ストーリー

Ang nararamdaman niya ay bumabakas sa tindi ng pamamaos ng kanyang boses at walang tigil na pag-agos ng kanyang mga luha. “Meron si Chiarra ng wala ka! Ang tagapagmana ang mas importante sa amin ngayon.” galit paring tugon ni Priscilla sa kanya. “Kasalanan mo kung bakit ka nagdurusa ngayon dahil ikaw ang may gusto na manatili rito!! ‘Wag mong isisi sa ‘min ‘yang kahibangan mo sa anak ko! Tanggapin mo na lang na wala na kayo kaya lumayas ka sa lupa namin!!” Napakawala ng napapagod na hininiga si Celeste. “H-Hindi niyo parin naiintindihan?”

Masyado siyang napahiya na halos hindi na niya kaya pang tumugon. Malamig namang sinundan ni Priscilla ng tingin ang pigura ni Cailyn na palabas ng pavillion, walang malinaw na ekspresyon sa kaniyang mukha. "Isa lang naman siyang guro... ano namang pagsisisihan namin roon?" mahinang tugon ni Priscilla, ngunit malakas iyon sa pandinig ni Monette. Isa lamang guro? May hindi ba ito naintindihan?

Wala na siyang planong manatili doon at panoorin ang ka plastikan ng mga iyon kaya dali dali na siyang tumalikod ngunit bago pa man siya makahakbang paalis ay narinig na niya ang pangalan niya. “Hey, look who’s here. The great Priscilla, my loving best friend.” Priscilla immediately rolled her eyes in secret upon hearing those words. That made her want to puke. But of course, she wouldn’t do that. If this girl wants to be lovey dovey with her in public as if everything is fine between them, then she can give her that. She’s an actress after all.

Sinabi ni Dorothy, “Ang binagong bersyon ng mga Kyuhelio na ginawa mo ay masyadong mahina. Hindi ito makakatulong sa kanya na makamit ang mas mataas na antas ng cultivation. Si Priscilla ay may maraming potensyal, at ang kanyang espirituwal na mga ugat ay medyo mataas din. Basta’t bigyan natin siya ng oras, ang kanyang kapangyarihan ay wala sa mundong ito! Nalampasan na niya si Michelle sa puntong ito.” Ilang sandali lang, lumapit din sa kanila ang isa sa apat na prinsesa na si Suzaku. “Hoy, Master Alex, matagal na tayong hindi nagkikita!” Mukha pa rin siya tulad ng dati pero ibang aura ang dala niya. Ngayon, siya ay mukhang mas may kumpiyansa sa sarili at mayabang; nanunuya pa ang tingin ni