Novel & Cerita Quotes About Hope In Hard Times

Nagpatuloy naman si Zhaine. “ Kung hindi ngayon ang panahon na para sa iyo... huwag kang maiinip dahil ganyan nag buhay sa mundo. Huwag kang mawawalan ng pag-asa, darating din ang ligaya. Ang isipin mo'y may bukas pa, na mayroong saya. Kabigua'y hindi hadlang upang tumakas ka. huwag kang iiwas pag nabibigo, dapat na lumaban ka. Ang kailangan mo'y tibay ng loob kung mayroong pagsubok man. Ang liwanag ay hindi magtatagal at muling mamasdan. Ikot ng mundo ay hindi lagi pighatit kasawian. Ang pangarap mo'y makakamtan basta't maghintay ka lamang.”

Nagmamadaling sambit ko ng maramdaman kong tila hindi niya ako papatakasin sa mga nag-aabang na tanong niya. Balisa akong pumasok sa loob ng bahay at saka sumandal sa hamba ng pinto. Umiling ako at hinawakan ang labi, kapagkuwan ay may isang ngiti ang sumilay sa aking mukha. I bit my lowered lip. Okay, Zhanea. Pabigyan mo siya sa gusto niya at pagbibigyan ka rin niya sa gusto mo. Oh! XAHEL! Humanda ka lang talaga sa akin. The one thing you can never give up on is the hope that there is light at the end of the tunnel because once the light is gone, finding your way out of the darkness could be never-ending.

Lahat ng kadiliman na naghari sa aking isipan ay unti-unting kong nakikitaan ang liwanag dahil sa kaniya. For once, my life wasn’t that dark. He made me realized that I could be the ruler of my own life if I have the courage to fight for what I really wanted. He was the reason why I am finding hope in life. That life isn’t really dark if we choose to see the beauty inside of it.

Pero dahil iba ngayon, gusto ko nang umuwi at itulog lahat ng gumugulo sa isipan ko. Kung pwede ko lang sanang itigil ang oras, gagawin ko. Huwag lang magbago ang lahat. Dito ako masaya, eh. Kaso hindi naman pwedeng puro sarili ko lang ang iisipin ko. "When there's an opportunity to grow, grab it. You'll never know how valuable it is, until you let it slip in your hands," huli kong sabi bago tumakbo papunta sa jeep na nakahinto sa kanto.

Ilang segundo lang ang lumipas bago siya dahan-dahang humarap sa akin. “If this is going to keep being half-truths and silence…” Huminga ako nang malalim, pilit na kinokontrol ang boses ko. “Then please stop making me hope.” Ang daming ibig sabihin ng “hope” sa gabing ito. Hope na baka may nararamdaman siya. Hope na baka hindi lang trabaho ang tingin niya sa akin. Hope na kahit sa papel lang kami kasal, baka… may halaga pa rin ako sa kan’ya.

Lumungkot ang mukha ng matanda, "Baka kasi kailangan mo na ring umusad... kung nahihirapan ka ngayon, tiyak na mas lalong nahihirapan ang anak mong tumawid sa kabilang buhay. Kailangan mong ipakitang maayos kana Carmela..." Tama ang sinabi ni Nanay Emilda, kailangan nya nang tanggapin ang mga nangyayari dahil kung hindi nya nagawang tanggapin ang mga 'to tiyak na ma s-stuck sya sa kanyang kinatatayuan. Walang magiging usad ang kanyang Buhay. Ika nga, "life must go on". Ipag patuloy natin ang buhay kahit hindi na natin kaya, kahit na pasuko na tayo, because at the end of the day we will see a tunnel with a bright light, and that light is not just an ordinary one; it is a light of hope. "Hope"

“Time is free, but it’s priceless. You can’t own it, but you can use it. You can’t keep it, but you can spend it. Once you’ve lost it, you can never get it back.” — Harvey MacKay "Hello... is anyone here?" "Can someone hear me?"

Sabi ko kaya mas lalong humaba ang nguso nito kaya hinalikan ko dahil sa kakyutan niya. "Donate? Charity? I'm sure may mga tutulong naman." Ngumiti ako at kinurot ang ilong nito. "Mahihirapan mag donate ang mga tao Cali, lalo na kung para sa homeless. People don't like lazy people." Sabi ko napahalukipkip naman ito habang nakasimangot parin. "Then we'll be having job seminars and trainings for them to find decent work that can help them with their daily needs." She’s really positive. Lahat ng mga bagay may solusyon. That’s what I love about her. Hindi siya madaling sumuko.

He smiled when he saw me—a tired, proud smile that reached his eyes. I walked toward him, every step lighter than the last. “So,” I said, breathless, “what now?” “Now,” he replied, “we rebuild.” “Together?” “Always.” And even with the city still burning behind us, that word felt like hope. > Because some ties don’t just burn—they light the way forward.

Inisip niya ang mahimbing na natutulog niyang mga anak. “For my kids,” sambit nito sa sarili at kinalma ang sistema. Pinunasan niya ang kaniyang basang mukha at tumingala sa kalangitan. Mistulang lumiwanag ang kaninang madilim na kalangitan dahil sa pagsilip nang buwan mula sa nakaharang na mga ulap. Hope started to fill her heart. That despite going through the dark side of her life, there is still light waiting for her in the end.