Quotes About Hope In Hard Times Novels & Stories

Time. A proverb once said that time heals all wounds no matter how deep they could be. Little did they know that time merely softens the pain and blurs the memories? Time could sometimes feel so short--- that's when we're making the most out of its seconds. Sometimes it feels so long--- that's when every second counts to a phase where we struggle. It extends to people, love and opportunities, so all we should be doing is try our best to keep what makes us the happiest, but learn to let go when something's too unbearable.

mag isa nalang ako ngayon, walang karamay na kahit sino. We all experience difficult things. the ones that seem to have the potential to defeat us and win. All difficult situations, whether losing a loved one, failing an exam, or experiencing grief, matter. And in situations like this, we lose hope. There is nothing left that we can cling to. We gradually give up on the chance of things working out differently as we lose faith in the process. We are gradually closing the door while also blocking the light that comes in to illuminate the way.

“That we’re having a baby. That you’re carrying our child.” “Me neither,” sagot ko. “Pero siguro ganun talaga. Happiness isn’t something you just believe in. It’s something you build. Little by little.” “Even when it’s hard,” dagdag niya. “Especially when it’s hard,” sagot ko agad. “Magkakamali tayo. Magtatampuhan. May days na mahirap. Pero kailangan nating tandaan kung ano yung pinanghahawakan natin ngayon. We choose each other. Kahit may taong umaaligid at naninira sa akin.”

Do you know how to face the reality without the one who make you alive in this world that full of lies and darkness. Ngayon lang na-realize ni Hope ang kahalagahan ni Yuan. Kaya lang huli na, tuluyan na itong tumalikod at malabo ng kulitin pa siya. Napa-luhod si Hope sa malamig na sahig habang sapo ang kanyang naninikip na dibdib. Ilang alaala ang nanumbalik. "Malapit na ang birthday ni Julia. Punta tayo han.." ngumiti ako..

May mga mamamayan doon na naglalakad sa kalagitnaan ng malamig na panahon. May nakikita naman ako na nanlilimos at hindi ko mapigilan na maawa. Ngunit ano ang magagawa ko para sa kanila? Ang kahirapan ay may limit na solusyon, ngunit nakabase na rin ito sa mamamayan kung papanatilihin nila ang buhay nila sa kahirapan o magpupursige silang umunlad. Poverty can never be relied on someone else. Dapat magpursige ka, dahil hindi ka uunlad kung wala ka naman gagawin.

Ang tagumpay nating ito ay utang din natin sa mga tinuntungan natin para makamtan ang hinahangad nating pangarap. Nagpalakpakan ang lahat. Huminga ako ng malalim. Nakita kong patuloy ang pagkuha ni Jake ng video sa akin. Ngayong umaga, gusto kong iparating ang aking mensahe tungkol sa kahirapan. Mga kahirapang kahit mga nakaririwasa ay mayroon din sila. Kahirapan na maaring meron sa ating lahat.

May halo itong takot—takot sa pagkawala ng perang inaasam, takot sa pagkabunyag ng lahat ng kasinungalingan. Sa loob ng ilang araw na pagkawala ni Hope, halos baliw na siyang naghanap. Lahat ng eskinita’t eskwelahan ay binantayan. Ngunit sino’ng mag-aakala na sa ganitong lugar siya magtatago? Kung hindi nila ito mahahanap, hindi lang sila mauubusan ng pera—baka may mga tao ring mawala, mga kasunduan masira, at mga pamilyang masagasaan.

“Ang hirap niyan. Siguro proud na proud sa ‘yo ang anak mo. Mahirap maging mahirap ngayon. Hindi ko naranasang maging mahirap ngunit minsan na rin akong nakapag-volunteer dati sa malayong lugar ng Batangas na minsan lang maabutan ng tulong. I heard stories of hardships and struggles and I think being poor is the worst thing to happen in a human’s life right now. Nakaka-proud ka naman, Ivy. I wish I am strong like you.” I just showed my tight smile. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong isagot dahil tama naman siya. Mahirap maging mahirap. Masyado ng mataas ng presyo ng bawat bilihin ngayon. Wala na ring libre sa panahon ngayon. Kaya ganon na lang ang takot ko sa isiping ibabagsak ni Fox ang

And the smile that Cameron was wearing earlier then grew into something even bigger as I speak. "You..." "Binigyan mo 'ko ng pag asa sa buhay, the kind of hope I thought na wala na, the type of hope na akala ko hindi ko na mararanasan... cause It's the kind of hope that seems impossible, but you made it possible" hindi ko alam kung saan ko nahuhugot ang mga bagay na nasasabi ko sakanya ng mga oras na 'to, but I don't want to stop. I want to continue saying things that I have never said before.

Dumating na rin si Zeke. "I'm so done... My life's ruined... I should have just died that day," bubulong-bulong na sabi ni Hope. Luhaan ang mga mata na napatingin ito sa kaniya. "I should have just died that day, Isaac... Sirang-sira na ang buhay ko!" "No, no, no!" Mahigpit niyang niyakap si Hope. Nanginginig ito sa labis na pagkabalisa at takot. "Everything's going to be okay... Aayusin natin 'to."