Quotes About Small Novels & Stories

Laking tuwa ko nang dumating siya sa piling ko dahil may karamay ako sa hirap at kaginhawaan. “Mommy, can I request?” Tumango naman ako. “Huwag kang mapapagod na mabuhay. Maraming nagmamahal sa `yo. Hindi mo lang nakikita ang iba, sapagkat patago itong ginagawa. Ayon pa nga kay Albert Einstein, 'Life is just like a bicycle, to keep it balance, you need to keep on moving forward'.” Napangiti na lamang ako dahil sa mga ginamit niyang quotes mula sa mga tanyag na mga nilalang.

Siguro isa lamang itong maliit na abala, isang kahina-hinalang utang mula sa nakalipas na mga taon, o isang kasosyo sa negosyo na nabilanggo. Hindi kailangang maging malaki. Sapat lang para maaninag ang pisara. Ipi-print ko ito, iha-highlight ko ang mga pinakamagaspang na bahagi, magwa-waltz ako sa susunod na pagkikita at ipapakita ko sa kanila. Makikita nila siya kung sino talaga siya, at hihilingin nilang sana'y hindi na lang nila binuksan ang pintong iyon.

Napakamaasikaso niya, sa lahat ng maliliit na bagay—mula sa pagkain, sa pagpili ng mga ulam, hanggang sa simpleng pag-check kung kumportable ba ako. At habang iniisip ko ‘yon, parang unti-unting nabubuo sa loob ko yung maliit pero matibay na respeto at paghanga. Hindi lang dahil sa effort niya, kundi dahil sa consistency niya. Yung tipong hindi mo kayang pilitin; dumarating lang sa iyo ang realization na maybe, just maybe, he’s someone special.

“Ah… thank you, sir. Pero hobby lang po ito. Pang-aliw lang. Hindi naman po ito future. Mas kailangan ko pong tumulong kina Nanay at Tatay kaysa mangarap ng malalaki.” Ilang sandali siyang hindi nagsalita. Ramdam ko pa rin ang titig niya bago 'yon ibinalik sa papel. Pagkatapos ay nagsalita muli, mababa ang tono, mas banayad kaysa kanina na parang hindi sinasadya. “Dreams don’t have to be loud to be real. Even the smallest detail can change the whole picture. Don’t forget that, Aya.”

Pero ngayon, habang nasa harap kami ng mga travel-size na shampoo at sabon, parang may biglang pumatong sa balikat niya. “Bryden,” tawag ko. Napalingon siya agad. “Hmm?” “Okay ka lang?” Tumango siya. “Oo. Bakit?” “Wala. Parang ang lalim ng iniisip mo.” Bahagya siyang ngumiti. “Iniisip ko lang kung bakit ang mahal ng maliit na toothpaste.” Napatingin ako sa hawak niya at hindi ko napigilang matawa nang mahina. “Kasi travel size. Mas maliit, mas mahal. Ganyan talaga ang mundo.”

Takot na baka talaga ngang iniwan niya na ako. Pero lahat ng pangamba ko ay nawala ng pag lingon ko sa bedside table malapit sa kamang kinahihigaan ko ay nakita ko ang isang sticky note nakadikit ito sa basong may laman na tubig at puno ng yelo at isang tableta ng advil. "Life is like a mirror, it will smile at you if you smile at it." Good Morning! -AlatirisGirl ♥️ Hindi ko alam pero napangiti ako sa simpleng bagay na to kahit na alam ko naman na sa g****e niya lang nakuha Ang quote na to.

She just busied herself cutting the onions. “Vam ne kazhetsya zabavnym, naskol'ko tesen etot mir?” biglang pagbubukas nito sa usapan. [translation: Don't you think it's funny how small this world is?] Tumingin siya rito.

“Noong una kaming magkita ng inyong Lola Seraphina, ang bayan na ito ay isang maliit na nayon lamang na nahihirapan. Maraming tao ang walang trabaho, walang sapat na pagkain, at walang pag-asa para sa kinabukasan. Ngunit hindi kami sumuko. Nagtulungan kami, nagmamahal kami sa isa’t isa, at nagsimula kaming gumawa ng maliit na pagbabago.” “At dahil sa inyong maliit na pagbabago, naging malaki ang pagbabago sa buong bayan!” sabi ni Sophia, ang anak ni Seraphina Jr. “Tama ka, apo,” sagot ni Seraphina, yumakap sa kanyang mga apo. “Ang bawat maliit na hakbang ay maaaring magdulot ng malaking pagbabago. Kailangan lang nating magsimula at huwag kailanman sumuko sa ating mga pangarap.”

Sa coffee table ay may nakabukas na librong hindi legal—isang libro tungkol sa neuroscience of trauma and trust. Kinuha niya ang cellphone, binuksan ang notes app, at nagsimulang mag-type. Draft: For Cesca (unsent) "Remember when you said you felt small during your first week? I wanted to tell you, you were the brightest in the room. But I was too proud to admit that I noticed. You taught me how to be softer without being weak. You made silence feel like a conversation."

natatawa ngunit seryosong tanong ko. Natigilan naman si Michael at hindi na kumibo pa. "Minsan nga matuto kang i-appreciate ang mga maliliit na bagay na nagagawa ng ibang tao para sa 'yo. Minsan nga tignan mo 'yong mga simpleng bagay na 'yon bilang isang malaking bagay? Hindi 'yong nagagalit ka kasi ayaw mo," sabi ko pa. Napahinga naman ako ng malalim.