Small Steps Quotes Novels & Stories

Hindi naman enough para saktan ako nang sobra, pero enough para ipaalala na hindi ako free. Every step pababa, parang mas lumalala yung pakiramdam ko. Parang bawat hakbang ko, papalapit ako sa something na hindi ko na kaya takasan. YOLO na lang ata ‘to. Pagliko namin sa isang corridor— bigla akong kumilos. Tumakbo ako. Second attempt na ‘to. Escape plan version 2.0. Will it work? Syempre hindi. Pero at least may attempt, diba?

“Isama mo ako sa mundo mo. Hindi lang summary sa dulo ng araw. Kahit maliit na detail. Kahit rant. Kahit walang sense.” Tumango siya. “At ikaw,” dagdag niya, “isama mo rin ako. Hindi lang kapag may problema. Pati kapag masaya.” Napangiti siya nang bahagya. “Deal.” — Hindi magic ang pagbabago. Pero nagsimula sila sa maliit. Mas madalas na spontaneous voice notes. Mas maraming random pictures ng araw nila. Mas maraming “tingnan mo ‘to” kahit walang context.

Ito ‘yong may laman. “Mabuti naman,” sagot ko, pilit na casual. “Nanalo kami kagabi. Clean sweep in the last round,” sabay ngisi ko, trying to lighten the mood. “Pinagmamalaki mo ang dalawang game na first blood?” tukso niya agad. Napangiwi ako. “Kuya naman eh… first blood is life kaya. Small wins matter.” “Ah, ganon ba? Sige nga, lagyan mo ng inspirational quote. ‘Every first blood is a step towards world domination.’”

Kaya naman doon namin naisipan mamasyal. Sa ngayon ay sinasanay ko ang aking sarili upang huwag matakot sa dagat. May naiwan pang takot ngunit ngayon ay unti-unti kong hinaharap ang aking takot. Sabi nga nila, small steps add up to complete big journeys. Dahil kung hindi ko haharapin ang aking takot ay habang buhay akong igagapos nun sa aking nakaraan. Isang bagay na magiging hadlang sa aking kasiyahan. Walang takot ang hindi ko kayang harapin dahil and'yan ang aking buong pamilya. Walang hindi kakayanin basta't kasama ko sila.

natatawa ngunit seryosong tanong ko. Natigilan naman si Michael at hindi na kumibo pa. "Minsan nga matuto kang i-appreciate ang mga maliliit na bagay na nagagawa ng ibang tao para sa 'yo. Minsan nga tignan mo 'yong mga simpleng bagay na 'yon bilang isang malaking bagay? Hindi 'yong nagagalit ka kasi ayaw mo," sabi ko pa. Napahinga naman ako ng malalim.

But… toward each other. Kahit unti-unti. Kahit masakit. Kahit takot sila pareho. Because sometimes… the slowest steps are the most real.

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.

"Grabe po, ang sophisticated at fresh tingnan!" Ang mga salitang iyon ay tumama kay Veronica na parang malakas na hampas ng hangin isang malakas na pag-gising mula sa matagal na pagkalugmok. Hindi siya nakaramdam ng anumang insecurities. Sa halip, naramdaman niyang ang mga papuring ito ay tila mga piraso ng puzzle na unti-unting bumuo ng bagong imahe ng kanyang sarili. Hindi na siya natatakot sa mga opinyon ng iba. Ang mga ito ay nagsilbing paalala na ang maliliit na hakbang ng pagbabago ay maaaring magbukas ng mga pintuan ng tiwala sa sarili na matagal na niyang ikinakahiya.

Dahan-dahan ko itong binuksan, at sa loob ay isang simpleng card, written in clean, slanted strokes: “Today is not a grand gesture. It’s just breakfast waiting downstairs, and me—waiting for your smile again.” – V Napangiti ako. Hindi ko alam kung kelan siya nagsimulang magsulat ng ganito, but it felt like a piece of him that he rarely shows anyone. Tahimik ko siyang tinignan ulit. Maybe trust doesn’t return overnight. Maybe healing isn’t loud, or filled with fireworks. Maybe, just maybe… It starts with small things. Like handwritten notes. Like holding hands through the night. Like choosing to stay, even in silence.

“Veronica, alam ko mabigat ang pinagdaraanan mo. Pero gusto kong ipaalala sa’yo — hindi mo kailangang akuin lahat mag-isa. May mga taong handang umalalay. Minsan, ang pagtanggap ng tulong — iyon ang unang hakbang sa pagpapagaling.” Nagmistulang gumaan ang loob ni Veronica. Umagos ang luha sa kanyang pisngi, pero iba ang luhang iyon — luha ng paglabas ng bigat na matagal niyang itinago. “I’ll try… I’ll try to let people in,” sulat niya sa white board. Ngumiti si Dr. Gabriel. “At hindi mo kailangang madaliin ang sarili. Step by step lang. Nandito lang kami.”