Quotes For Parents Love Novels & Stories

"I also stand here not just as an individual but as a product of the unwavering support of many. First and foremost, I want to express my deepest gratitude to my parents for bringing me into this world." I then turned my gaze toward the audience, where my parents sat, their eyes filled with pride and love. Gusto ko mang pahabain ang dapat na sasabihin ko sa kanila ngunit alam kong hindi iyon manggagaling sa puso ko. I'm still mad on Mom for what she did.

"D-dad, M-mom honestly I want to hate you because you are the two person who break my heart into pieces first. Y-you are the person who makes me feel so much pain. I h-hate you because you didn't fulfill your promise that no matter what you will never leave us. I want to hate both of you but I love you so much that's why I can't. Hindi ko alam kung paano gigising sa umaga na hindi nakikita ang maganda mong mukha M-mommy, hindi ko alam kung paano ako makakatagal sa bahay na hindi maririnig ang boses at mga sermon mo D-daddy. Hindi ko alam kung paano mabubuhay ng wala ang dalawang pinakaimportanteng tao sa buhay ko na naging dahilan kung bakit ko nasilayan ang kagandahan ng mundo. Hindi ko ala

Natatakot akong masabi sa kan’ya ang totoo kapag tumaas ang aking emosyon. “My parents are your parents now. Si Manang Belen at Manang Delia para mo na din silang mga nanay. I know hindi namin matutumbasan ang pagmamahal ng isang magulang but we love you. I love you and I’ll do everything to make you feel worthy every day,” ani Zid habang inaayos ang aking buhok. Ipinulupot ko ang aking kamay sa kan’yang baywang at humilig sa dibdib niya.

Iniisip yata na inuuto niya lang kahit hindi naman. “Hindi, Quin. Kasi ang family pwedeng walang daddy o mommy. Ang mahalaga naman ay love natin. Di ba? Ikaw nga love ka ni Mommy so family tayo.” Mas lalong nagsalubong ang kilay nito. “Hindi ku pu naiintindihan. Gulo naman, Mommy.”

Paglabas ko ng kwarto, naabutan ko si papa na puno ng pagmamahal na tumingin sa akin. Lumabi ako at yumakap sa kaniya. “I love you papa. Thank you for everything,” sabi ko sa kaniya. Malalim siyang napabuntong hininga at niyakap ako pabalik. Si mama naman na nakatingin sa amin ay napabuntong hininga nalang din. “I’m gonna miss my daughters,” sabi ni mama. Ngumiti ako at yumakap rin sa kaniya.

sabi niya sa akin at parang siya na ang iiyak. “Bakit parang ikaw ang iiyak?” natatawa na sabi ko sa kanya. “Dahil masaya ako, masaya ako na finally ay nangyayari na ang pangarap ko para sa ‘yo,” sabi niya sa akin kaya may pumatak na butil ng luha ko. “I love you, mom. I love you, dad,” sabi ko sa parents ko dahil mahal ko naman talaga sila. Hindi lang talaga ako vocal sa kanila.

“I won’t stop supporting and loving you. You’re worth it on me. I’m always there for you… For me, you’re the best son I ever had. May they can say your useless and unimportant but they can’t prove it. Trust me, Apo. Sa mata man ng tunay mong ama wala kang kwenta… Sa magiging mga anak mo magiging mabuti kang Ama.” Na alala ko ang palagi niyang sinasabi sa akin. Bagay na tumatak sa puso at isipan ko. Hangang ngayon hindi pa rin ako makapaniwala na wala na siya at sa mismong araw na ito ang isang taon na siyang nagpapahingga. “You’re the best grandpa I ever had. For me, you’re the real definition of father…” Hinaplos ko ang lapida.

Really? “Um I know it’s really cheesy to say this...I really don’t know exactly what happened...but she just walk and talk in front of me and I had fallen inlove… I don’t know that it's really possible to happen. You’re daughter is precious as diamond...I can’t just let her be stolen from me…” That was cheesy, but my parents face was emotionless, so as mine. Yes we’re showy and vocal to each other but that line is way too cheesy. How can you love someone just like that? For me love is a deep and rich feeling, hindi lang basta basta ganon.

Bakit parang kinikiliti ang tenga niya? Tenga nga lang ba? Bakit kasali ang puso niya? "Y-yeah, I l-love it." "I love you more." Nangunot ang noo niya sa isinagot nito. "Daddy, mommy said I love it. She didn't say I love you," tawang-tawang sabi ni Xavier. "Ay, hindi ba? Akala ko ay I love you." Pabirong sabi ni Zian.

Hindi pa ito na tuluyang natabunan ng lupa kaya tila sinasamantala niya ang pagkakataon na masilayan ito sa huling sandali. Losing a parent is like losing half of your soul. It pained you to death. Their absence will leave a scar on your chest that you will forever remember how it's like losing someone that gives you life. The first people that give you unconditional love. Taught you how to live and become a better person.