Reads Drawing Mga Nobela at Kwento

Si Evan nasa gilid, may hawak na tablet pero hindi naman talaga nagbabasa—nanonood lang sa anak namin. Bigla siyang tumakbo papunta sa akin. May hawak na papel. “Mommy look!” May drawing. May bilog. May linya. May kung ano-anong hugis. “Beautiful,” sabi ko agad. Hindi dahil maganda ang drawing— kundi dahil galing sa kanya. Minsan, tahimik lang akong nakatingin sa kanila. Si Evan na karga ang anak namin. Si baby na nakatawa.

Pagkatapos ay naglakad-lakad siya sa maliit na park sa loob ng paaralan. May exhibition doon ng mga drawing ng mga bata. Isa-isang tiningnan ni Clint ang mga naka-display. Hanggang sa nakita niya ang drawing ni Bailey. Isang kagubatan. Malawak na luntiang damuhan. May Deer Auntie. May Antelope Uncle. May Mommy Rabbit. At may Baby Rabbit. Masaya silang kumakain ng damo. Pero walang Daddy Rabbit. Matagal na napatitig si Clint sa drawing.

Gusto ko sanang silipin kung ano ba iyon. “Mama, tabi ka po kay Papa para kita mo po ang gawa po ni Steya,” utos sa akin ni Ravi. Tumango naman ako at walang pagdadalawang-isip na tumabi kay Orion. Inilapit ko ang aking mukha para mas makita ang drawing ni Stella Diana. Nanlaki naman ang aking mga mata nang dahil do’n lalo na’t kitang-kita ko na tila naghahalikan kami kahit stickman iyon at mayro’ng mga puso sa gilid at nakalagay ang salitang love sa malaking puso sa itaas namin. Ngunit hindi lang iyon dahil mas nawindang ako sa nakasulat sa ibaba.

Tinitigan ko ang papel nang matagal, habang dahan-dahang binubuklat pa ito ng mga daliri ko. “Oh?” Ungol ko, dahil nakuha nito ang interes ko. Naka-drawing gamit ang itim na tinta sa ilalim ng listahang binura ay isang sketch. Isang pangit na drawing na may magulong linya. Maling-mali ang proportions, at mas malala pa ang perspective. Dalawang tao ang balak niyang i-drawing dito. Sa tingin ko.

Rea. Sinimulan niyang sukatin ang katawan ko. Inilabas niya naman ang isang sketchbook na naglalaman ng naiisip niyang disenyo. Hindi ko mapigilang mamangha sa ganda ng drawing niya, masasabi kong napaka-professional talaga nito.

Hindi ko ma-explain. "I can't read your thoughts, ate," napatingin naman ako kay Lily. Nakatitig siya sa 'kin na tila sinusubukang pumasok sa isip ko. Kumunot ang noo ko sa sinabi niya. She's a vampire and she can read minds. And I'm too occupied with my thoughts--paanong hindi nila mabasa ang nasa isip ko? "I can't even read yours, too," aniya ni Drew.

Isa-isang tinitignan ni Mathilde ang mga papel dahil baka may nasamang importanteng papeles doon, pero puros scratch paper lang ang napulot nito. "Ako ng bahala diyan lumabas ka na." Pagtataboy ni Clement kay Mathilde. Napatingin pa siya dito dahil hindi siya nito sinunod at nakatitig lang ito sa hawak na mga papel. Sinilip niya ang tinitignan nito at laking gulat niya ng makita na yung drawing niya iyon. "Akin na nga yan!" mabilis niyang inagaw ang drawing sa kamay nito.

Wala nang alinlangan. “Mommy Calista, Daddy Levi! Look, I drew us!” sigaw ni Princess habang hawak-hawak ang papel. Lumapit kami at sabay-sabay naming tiningnan ang drawing niya: tatlong tao na may hawak-hawak na kamay, may malaking araw sa likod, at may mga bulaklak sa paligid. “Look!” turo niya. “I wrote our names. Mommy. Daddy. Princess!”

“Oui, Mommy! I drew something for you!” Tiningnan ni Carol ang hawak nitong papel—isang masayang pamilya, may isang babae, isang maliit na bata, at isang lalaking may matipunong katawan, pero ang mukha ay mukhang hindi nito nalagyan ng detalye. Napahigpit ang hawak ni Carol sa papel, ngunit pinilit niyang ngumiti. Alam niya kung sino ang lalaki sa drawing, ngunit hindi siya nagpaepekto.

Napatawa siya. "You really like saying that." "Because it's true. You married me, my Rixy. " Napatingin si Grant sa sketchbook. His eyes widened. "Wow." "What?" "Did you make this?" "Obviously." "Rixy..." Kinuha niya ang sketchbook at pinagmasdan ang drawing. "This is beautiful." "It's just a draft." "It's art." She smiled faintly. "You always exaggerate." "I'm serious."