Reads Drawing Novels & Stories

Sa inis, kinuha niya ang lapis at sinimulang iguhit si Eldreed sa paraan ng kanyang malikot na imahinasyon. May malaking tiyan, bilugang mukha, manipis na buhok, at mga maliit na matang parang monggo na kumikislap sa kakaibang liwanag. Mabilis niyang natapos ang drawing at sinulat ang malalaking salitang "Eldreed" sa ilalim. Masaya niyang itinabi ang lapis, pakiramdam niya'y natupad ang kanyang paghihiganti.

“Pwede bang ako na ang ilagay mo doon?” Tumango siya agad. “Opo!” Lumapit siya kay Raze at ibinigay ang lapis. “Kayo po magdrawing ng mukha niyo.” “Sigurado ka, anak? Pangit magdrawing si daddy,” biro ni Raze. “Okay lang! Gusto ko pa rin!” Habang nagdo-drawing si Raze ng sarili niyang mukha sa sketchpad ni Dalgona, hindi ko maiwasang mapangiti.

Si Evan nasa gilid, may hawak na tablet pero hindi naman talaga nagbabasa—nanonood lang sa anak namin. Bigla siyang tumakbo papunta sa akin. May hawak na papel. “Mommy look!” May drawing. May bilog. May linya. May kung ano-anong hugis. “Beautiful,” sabi ko agad. Hindi dahil maganda ang drawing— kundi dahil galing sa kanya. Minsan, tahimik lang akong nakatingin sa kanila. Si Evan na karga ang anak namin. Si baby na nakatawa.

Pagkatapos ay naglakad-lakad siya sa maliit na park sa loob ng paaralan. May exhibition doon ng mga drawing ng mga bata. Isa-isang tiningnan ni Clint ang mga naka-display. Hanggang sa nakita niya ang drawing ni Bailey. Isang kagubatan. Malawak na luntiang damuhan. May Deer Auntie. May Antelope Uncle. May Mommy Rabbit. At may Baby Rabbit. Masaya silang kumakain ng damo. Pero walang Daddy Rabbit. Matagal na napatitig si Clint sa drawing.

“Minsan, hindi lugar o tao ang tahanan… kundi ‘yung pakiramdam na ligtas ka.” Hindi nakasagot si Mia. Pero sa loob-loob niya, may kumirot. Parang may isang bahagi ng puso niya na muling nabuhay. Maya-maya, isang bata ang lumapit, may dalang maliit na drawing. “Teacher Mia! Look! I draw you!” Natawa si Mia. “Wow! Ang ganda naman. Ang galing mo ha!” Lumapit si Liam at sinilip ang drawing isang babaeng may ngiti at may hawak na brush, habang sa tabi nito ay may lalaking nakangiti rin.

Minsan hindi niya alam kung paano sasabay. Pero hindi na siya umaatras. Hindi na siya tumatakbo palayo. “Papa! Tignan mo!” sigaw ni Jayden isang umaga. Lumapit si Ethan. “Anong ginawa mo?” “Drawing!” Tiningnan ni Ethan ang papel. Isang stick family. Si Ethan. Si Amara. Si Jayden. Si Ethaniel. “Maganda,” sabi niya. “Hindi lang maganda,” sagot ni Jayden. “Perfect.”

Bagaman malalaki ang ulo ng mga tao sa drawing at hindi pantay ang mga kamay at paa, lahat sila ay may nakaguhit na malaking ngiti sa mukha. Habang tumatagal, nagiging makulay ang mga drawing. May mga background na ng playground sa kanilang school, mga hayop sa zoo, at ang paboritong aquarium ni Clara. Hindi ito basta-basta papel na ginuhitan lamang gamit ang mga krayola. Ito ang pinakamalinaw at pinakamasakit na ebidensya kung paano lumaki ang isang bata sa ilalim ng pagmamahal at kalinga ng isang ina. Isang buhay na dahan-dahang yumayabong sa gitna ng katahimikan at saya, malayo sa karangyaan ngunit puno ng emosyon.

“Reed?” Tumango siya. Mabilis kong kinuha ang folder at binuklat iyon. At sa unang pahina pa lamang ay agad tumambad sa aking paningin ang isang malinaw na printed na larawan ni Reed sa isang A4 size na bond paper. Ngunit hindi ang mukha niya ang unang nakakuha ng atensyon ko. Kundi ang babaeng kasama niya.

Gusto ko sanang silipin kung ano ba iyon. “Mama, tabi ka po kay Papa para kita mo po ang gawa po ni Steya,” utos sa akin ni Ravi. Tumango naman ako at walang pagdadalawang-isip na tumabi kay Orion. Inilapit ko ang aking mukha para mas makita ang drawing ni Stella Diana. Nanlaki naman ang aking mga mata nang dahil do’n lalo na’t kitang-kita ko na tila naghahalikan kami kahit stickman iyon at mayro’ng mga puso sa gilid at nakalagay ang salitang love sa malaking puso sa itaas namin. Ngunit hindi lang iyon dahil mas nawindang ako sa nakasulat sa ibaba.

Tinitigan ko ang papel nang matagal, habang dahan-dahang binubuklat pa ito ng mga daliri ko. “Oh?” Ungol ko, dahil nakuha nito ang interes ko. Naka-drawing gamit ang itim na tinta sa ilalim ng listahang binura ay isang sketch. Isang pangit na drawing na may magulong linya. Maling-mali ang proportions, at mas malala pa ang perspective. Dalawang tao ang balak niyang i-drawing dito. Sa tingin ko.