Regretting Novels & Stories

Mahigpit naman siyang niyakap ni Greg habang tinatapik ang kaniyang likod upang pakalmahin. "I'm sorry... I'm sorry... I'm sorry Aga... I'm sorry Greg," saad ni Jade habang umiiyak. Hindi na rin napigilan ni Greg ang kaniyang sarili na maiyak kaya mas hinigpitan niya pa ang pagyakap kay Jade. "I'm sorry for forgetting about you... I'm sorry for the heartbreaks that I gave to you... I'm sorry for lying... I'm sorry for everything."

pabulong na sabi ni Raquel, “alam kong marami tayong hindi napagkasunduan noon. Pero sana, bigyan mo naman kami ng pagkakataon.” Bahagyang tumigil si Ludwig sa ginagawa. Huminga siya nang malalim bago dahan-dahang iniangat ang ulo at hinarap sila. “Hindi naman ako galit,” mahinahong sabi ni Ludwig. “Pero marami na talagang nagbago. Hindi ko na alam kung paano tayo babalik sa dati.” Napatingin si Marsha kay Raquel, na tila nag-aalangan kung magsasalita pa. Tumikhim si Raquel bago nagsalita muli.

Agad itong ngumisi sa akin. "kahit kailan hindi ko pagsisisihan lahat ng nagawa ko. Nakatakdang maging akin si Luther pero bigla kang bumalik sa buhay nya at inagaw mo siya sa akin! Ilang taon akong nagtiis at nghintay na matutunan nya din akong mahalin pero..nauwi lang sa wala ang lahat! Hanggang sa huli ikaw pa rin ang pinili nya kaya dapat lang na mamatay siya! Hindi ako papayag na magiging masaya kayo habang buhay kaya pagdusahan mo ang pagkawala nya! Kung hindi ka sana bumalik baka masaya kaming nagsasama ngayun! Bwesit ka!" mahabang wika nito at sa sobrang galit ay halos lumabas na ang litid sa kanyang leeg.

I’m not his dog anymore, kung pipili man ako ng bagong amo… I already have one, at oras na para ipakita kung gaano ako ka-loyal sa kaniya. Regrets is enough, it’s time para gumawa ako ng paraan to have her again. I will take her back no matter what.

tanong niya at hinaplos ang pisngi nito. Biglang nagdilim ang ekspresyon nito kasabay ng pagbigat ng paghinga. "You'll regret it. Something will happen that you will surely regret," pabulong nitong sambit. Napakagat siya ng labi. Even his whispering voice sounded so hot and tempting.

Kaya lang naman niya tinanggap si Megan ay dahil sa bata, pero in turns out na hindi pala niya ito tunay na anak, and that's the pain in his life. "Hyacinth…" His throat tightened. He forced the words out. "I regret that I didn't listen to you. He is not mine. Gaeun is not mine. He is Harold's son. And I'm so stupid believing that he is my blood and flesh. After all, ang dami kong ginawa para sa batang 'yon. I have many plans for him in the future, pero ginagago ako ni Megan. Sana nakinig na lang ako sa inyo. Sana talaga naniwala na lang ako. Sana talaga hindi na lang kita pinagtabuyan. I'm so sorry."

Mabuti na 'yon, baka kung ano pa ang gawin ng kambal ko ay madamay pa ang mga bata. "You're going to regret this. Pagsisisihan mong nagdesisyon ka pang bumalik." Malinaw na pagbabanta iyon, ngunit hindi ako natatakot. Mas nakakatakot ang malayo sa mga taong mahal ko at madikit sa kanya na alam kong walang magandang gagawin. "My only regret is when I decided to leave a year ago. Dapat pala ay hindi dahil mas lalong lumakas ang loob mo na angkinin ang bagay na hindi naman sayo."

Hindi ko na lang pinansin ang iba at minarkahan na babalikan ko na lang si Letty mamaya. Hindi ko maintindihan. Bakit ngayon? Ano ang gusto nilang makuha? **“Your forgiveness?”** bulong ng parehong boses. **Forgiveness.** Ang simpleng salitang iyon, pero napakakomplikado.

Imbes na matakot dahil seryoso ako, ngumiti pa ang gago kong anak—isang ngiti na carbon copy ng lalaking nasa likuran ko ngayon. "Sorry, Mommy. Navigated to the wrong coordinate. I got lost," nakataas-kamay pang sabi ng bata na parang wala lang. Pero bago ko pa siya mahila paalis, narinig ko ang marahang pagtayo ni Cassian mula sa pagkakaluhod niya sa sahig.

Wala ako’ng karapatang umiyak at masaktan lalo na dahil sa krimen na muntikan ko ng magawa sa kaniya. Umiwas ako ng tingin because I can’t watched her leave me. My heart beats damn faster and harder that I thought it would jump out of my ribcage and out of my chest when I felt her softly kissed my forehead and whispered “I’m Sorry,” in my ears. “Huwag mong gawin sa sarili mo ito, John. Nakikiusap ako sa iyo. Hindi ikaw ito. Hindi ganito ang pagkakakilala ko sa iyo. Don’t use your unrequited love as an excuse to be evil, to do evil because regret is something that you will never forget. Regret would stick with you for a lifetime, no matter what you do, no matter how much you regret doing that