Reads Drawing Mga Nobela at Kwento

Sobrang abstract ng pagkakaguhit—malabo pero kapansin-pansin ang imahe ng isang matanda na may akay-akay na tatlong maliliit na bata habang nakatalikod. Hindi ito galing sa internet. Mukha itong drawing ng isang maliit na bata. Bahagyang dinaluyong ng kakaibang kaba ang dibdib ni Jaxon habang pinalalaki ang litrato sa screen. Nanliit ang kanyang mga mata, puno ng selos at matinding pagdududa ang kanyang boses nang bumulong siya sa tila bakanteng silid.

Unti-unting napaawang ang labi ko. Did... I... just... drew... our encounter this week mindlessly? Lumapit ako sa sketchpad at tinitigan iyon nang mas mabuti. It's a drawing of two people, one guy and a girl, passing by each other in a football field. Magaan ang bawat stroke ng linya. It looks somewhat vintage. Malabo nang kaunti at hindi makapal ang shading. Sakto lang para magbigyan ito ng buhay.

Prutas, bulaklak, pusa, mag aso rin. Malinaw na maiintindihan na ang drawing nito. Yumukod siya at tinanong ito. "Ikaw ba ang nag-draw iyon, baby?" Tumango ito sabay turo ng screen ng tablet. Sinapat noga at natulala siya dahil pareho ng ginuhit nito ang nasa screen. Mula sa line composition hanggang sa kulay, parang printed ang pagkaguhit nito.

mabagal na sabi ng matanda habang nakatingin sa kanya, “ano ang gusto mong malaman?” Hindi na nagpaligoy-ligoy si Bea. Mabilis niyang inilabas ang isa pang papel mula sa bulsa niya at inilapag iyon sa mesa. Isang sketch ng isang lalaking may matalim na mga mata at malamig na aura. Pagkakita pa lang ng matanda sa drawing, bahagyang nagbago ang ekspresyon nito at naningkit ang mga mata. “You’re looking for him?” mahina nitong tanong.

Masaya niyang turo sa huling stick figure na kulay lila. Si Alted, si Snow, ako at si Winter. "We're one big happy family. We're smiling because we're happy!" Masayang sabi ni Snow at humagikhik. Inabot ko ang drawing niya at tiningnan ng mabuti. Ako ang nasa larawan dahil sa inemphasize masyado ni Snow ang mahaba kong buhok. Parang nag-init ang sulok ng mga mata ko habang tinitingnan ang larawan.

I was about leave when Nathalie picked something from the floor. "Sayo ba ito? Ang ganda ng drawing ha." Aniya habang tinitignan ang isang pinilas na pahina ng notebook. Isang sulyap roon at iba na agad ang pakiramdam ko. "Oo akin yan. Buti nakita mo." I immediately took it away from her. A rose was drawn in the middle of the paper. It wasn't just a simple outline, it was beautifully sketched. The rose almost felt like it came to life.

Sa itaas ng drawing ay may dalawang malalaki at mararahas na guhit ng hugis X, at sa ibabang bahagi naman ay may nakasulat na maliliit at tabinging mga titik: “Hindi na kaya ng kamay kong magdrawing. Ano nalang ang mga pangarap ko?” Sa pagkakabasa ng mga salitang iyon at sa marahas na guhit ng hugis X sa ibabaw ng papel, mabilis na pumasok sa imahinasyon ni Adrian kung gaano kalaki ang tindi ng takot, pagdurusa, at kawalan ng pag-asa na hinarap ni Lia noong mga sandaling iyon sa loob ng kanyang silid. Paano nito nagawang dalahin ang ganoong klaseng napakabigat na parusa nang mag-isa, nang walang kahit isang salitang binitawan sa kanya?

bulalas ni Candy habang tumatakbo papalapit sa aming dalawa habang nakabuntot naman sina Marsh at Mallow na hawak din ang kani-kanilang mga papel. Agad namang nagpunas ng kamay si Cindy bago kunin ang papel mula kay Candy. Nakisilip din ako at hindi ko napigilang ngumiti dahil nakita ko na naman ang drawing nito na kagaya kanina na stickman na babae na nakasuot ng dress at may suot na malaking fairy wings sa likod habang may hawak sa isang kamay na sandok at sa kabila naman ay kawali.

Pag-upo ko, may papel na tumama sa bag ko. Crushed paper. Binuksan ko. Isang drawing. Ako—pero chibi style. Nakaluhod. Umiiyak. Habang may speech bubble: “Please Ryan, choose me huuhuuhu” Another chibi—si Sophie—nakangiti, pretty, perfect. At may isa pang Ryan, clinging to her. I felt my throat tighten. My hands shook so hard na halos di ko na mabasa yung drawing.

She hugs me, I carry her and look at the paper she's holding. "Ganda dloling ko, daddy!" "Dloling?" I smirked and kissed her cheek. "It's drawing, baby. Say it with me. Draw.... ing..." "Dro... wing." "Good job! You're drawing is good baby! Who taught you this?" Pagtukoy ko sa tatlong stick man na nasa papel. Ang pinakamatangkad, tingin ko'y ako. Sa gitna, may maliit na stick man na maikli ang buhok. At sa kabilang gilid, may stickman na nakapalda at mahaba ang buhok. May mata at malawak na ngiti rin ang bawat isa. It's us... her family.