Reading A Book Drawing Novels & Stories

Ano kaya maganda idrawing? Naghanap ako sa labas kaya lang wala ako masyadong Photographic memory. Mahina ngayong araw lalo na kung mag-dudrawing ako. Nang mapatitig ako sa katabi ko. Napangiti ako. Since wala naman talaga akong magawa at magandang tanawin ang nasa harapan ko. Siya na lang kaya. Yun nga nagsimula na akong magdrawing. Pero mini-Sean lang dahil ginawa ko, flip Book. Maliit na Sean sa gilid ng pages nang sketch pad at ng matapos ko nga, bago pa man kami dumating sa Airport.

Sinimulan niya ang paghahanap sa bawat sulok ng silid, umaasang makakahanap ng isa pa sa mga labi ng Mama niya. Binuksan niya ang bawat istante isa-isa, pero wala namang ebidensya doon. Maliban sa mga luma at hindi nagalaw na mga notebook. “Maaari kayang nag-iwan ng sulat si Mama dito?” Binuksan ni Klaire ang mga libro. Binasa niya ang mga ito isa-isa. Pero siya pala mismo ang gumuhit ng mga ito. Umingay ang sulok ng kanyang bibig. Napangiti si Klaire nang makita ang maraming kakaibang mga drawing, ang sarili niyang gawa.

Muli niyang binitawan si Drew at saka na lamang siya naglakad palabas ng classroom nila. Pagkaalis nito ay napabuga naman ng malalim na paghinga si Drew at napatayo upang kunin yung libro niyang hinagis kanina ni Robin sa tabing bintana. Sinundan lang siya ng tingin ni Mina at may bakas na pag-aalala sa mukha nito. Muli lang siya bumalik sa upuan niya na parang walang nangyari habang binubuklat ang kaniyang libro.

Biro ko. Narinig kong natawa siya sa sinabi ko, "sige bes, oo nga pala. Tingnan mo 'yung drawing book ni Raya ang weird pero parang may story yung mga dino-drawing niya." Drawing? Si Raya? May drawing book siya pero kapag magkasama kami ay hindi kailanman niya pinapakita sa akin na nag do-drawing siya. Ngayon ko lang nalaman na marunong pala siyang gumuhit maliban sa pagbubuo ng lego. Isa ito sa nalaman ko ngayon.

Sa loob nito ay isang drawing. Ipinakita ng drawing ang isang matangkad na lalaki at maliit na babae, malinaw na sila ito ni Lillian. Talagang pambata ang drawing ni Lillian; ang hugis ng mga tao ay halatang guhit ng isang bata at pati ang mga kulay ay hindi gaanong maayos.

Dati naman ay wala itong pakialam sa drawing niya. “Ano ang titingnan mo?” “Where’s you drawing book? May pinakita ka sa akin noon na mukha ng lalaki.” “Ah, sandali.” Kinuha naman niya ang kaniyang drawing book sa drawer ng lamesa. Hindi na niya maalala kung aling drawing ang tinutukoy ni Dimitri. Lahat naman ng gawa niya ang pinakita niya rito pero hindi nito pinansin.

Napairap na lang ako at pinagpatuloy ang pagbabasa. "Ayaw man lang tingnan ang drawing ko," parang batang sabi niya habang ibinabalik sa loob ng bag ang drawing niya. "Sige. Aalis na lang ako. Akala ko pa naman parehas tayong interesado sa iisang bagay." Hindi ko siya pinansin hanggang sa umalis na siya sa harap ko. Hay. Buti naman. Tatlong libro na tungkol sa mga mythical creatures ang binasa ko bago ako nagdesisyon na umalis na sa library. Isinara ko ang librong binabasa ko at niligpit iyon.

Bahala kayong sumunod sa amo ninyo. Pumunta ako sa isang bookstore. Nagtungo ako sa lugar na may architectural books para ma-update ang knowledge ko. Bumili na rin ako ng sketchbook at mga plate. Magsimula na akong mag-practice ng drawing skills ko. Naalala ko. Kailangan ko rin palang makahanap ng apprenticeship. May mga nirecommend na ang school after graduating. Kailangan ko lang mag-submit ng application.

Mula sa larawan ay makikita ang magandang ngiti ng kanyang ina kasama ang kanyang mga lolo’t-lola. Napuno ng kasiyahan ang puso ni Tara at puno ng pananabik na isa-isang binuklat ang mga pahina ng libro. Sa bawat larawan, maging mga letra na nakasulat dito ay nagdudulot sa kanya ng matinding kasiyahan. Ang libro na ito ang siyang nagpakilala sa kanyang ina, maging ang mga saloobin nito noong nag-aaral pa lang ito.

Napangiti si Mia, dahil iyon ang mga aklat na gusto niya. Maingat niyang kinuha ang isa sa mga nobela, saka dahan-dahang umupo sa sahig, at isinandal ang likod sa gilid ng bookshelf. Hinawakan niya ang libro na para bang may hawak siyang kayamanan, at saka dahan-dahang binuklat ang unang pahina. Sa bawat linya ng salita ay tila may pintuang bumubukas sa kanyang isipan—mga damdamin at kwento na para bang isinulat para sa kanya.