Novel & Cerita Real And Make-believe

Literal na hilahan ng buhok at tagisan ng sigaw. "Seriously?" tanong niya. "People actually enjoy this?" "Yes. Kasi totoo ang feelings. Minsan mas real pa ‘to kesa sa totoong buhay. At least dito, umaamin ang mga characters. Hindi gaya ng mga tao sa real life, puro pride." Nanahimik siya saglit. Nakatitig lang sa screen pero parang malalim ang iniisip. Nilingon ko siya. "Uy. Baka na-hook ka na rin. Gusto mo na rin yatang sabunutan si Maxine sa imagination mo no?"

"Kahit sino basta engineer slush professor. At dapat—" "Ricci ang pangalan," dugtong niya. Napatingin ako sa kaniya at dahan-dahang tumango. "Are you for real? Is this true? Kasi kung nananaginip lang ako, ayaw ko nang magising," I uttered. "You know what, this moment is really perfect. Parang fantasy." "Do you believe in magic?" "Yes, life is magical itself." "What if someone is tricking the destiny and turn the good magic into black?"

Hindi maiwasan ang kakaibang takbo ng isip ko habang utal kong sinasabi yon sa kanya. Bakit naman kase may kama dito? Ano namang gagawen namin sa kama? Sa kama kami magde-date? Tumawa sya na ikinakunut-noo ko. "You're overthinking, Castidy." Aniya sa reaksyon ko.

She looked so disappointed and scared. "It's just a movie." I tried comforting her. "Umm. But I don't like the ending. It's unrequited love." "Are you sorry for them?" "What can you say?" "The movie has a sad ending. But in real life, we can't make it sad." "How?" "Let's be together." "It's not funny. I am stressed out." said Denise. I stared into her eyes. I want her to know that I am not joking. "I am serious. If this is a movie between me and you, you have the option to choose if you want the ending to be happy or sad."

Kaagad namang tumango at napangiti si Aleng Teta upang sang ayunan ang kanyang tinuran. "teka ma'am anu po pala ang gusto ninyong meryenda,. ipaghahanda ko po kayo. " kaagad na wika nito dahilan upang mapsisip siya dahil ang tutuo ay nakararamdaman na talaga siya ng matinding gutom halos bente kwarto oras na din kasing walang lamang ang kanyang sikmura. "Ah kahit sandwich nalang po at pineapple juice.. "

Gulo na ngayon ang nakagawad sa mga mata pero nandoon pa rin ang sakit at pagod, dumagdag pa ang pagkadismaya. Tumikhim ako bago nagpatuloy sa pagsasalita. “We are only pretending anyway, right? For your family’s and my parents’ benefits, hindi ba? So, we need not to be more beyond what we are right now, Dr. Ricaforte...”

' Ang magandang batang babae na ito ay ang Phantom Beast na maaaring lumikha ng mga ilusyon. Nililinang niya ang landas ng phantom. Maaari siyang lumikha ng iba't ibang mga ilusyon at ang mga ilusyon ay lilitaw na tunay na mahirap sabihin sa kanila bukod sa katotohanan. Kahit na ginamit niya ang hindi malay na pag iisip ng buhay upang lumikha ng mga ilusyon, hindi siya maaaring sumisid sa isang kaluluwa ng buhay at makita ang lahat.

sabi naman ng isa pa. Boring people. Napailing na lamang ako. Pinagkaitan siguro sila ni tadhana ng malawak na imagination at optimism. Masyado silang ampalaya na akala mo ay nakakatuwa talaga ang pagse-settle sa reyalidad. Bawal bang mag-pantasiya?

patuloy niyang pagdedepensa gayong kung pritong isda lang siguro siya ay malamang kanina pa siya nasunog sa init ng sitwasyon nila. “Hindi pa rin dahilan para halikan mo siya!” Napahiya siya sa sinabi ni Michael. “Reality and fictional are not in common, Leigh. Alam mo sana ang pagkakaiba niyon dahil ang paggamit ng ilusyon sa pagsusulat at pag-apply nito sa totoong magaganap ay parang experiment lang, you’ll gonna fail after so many failures.”

malambing na sabi ni mommy. "Ofcourse mom, ayoko magmukmok sa kwarto ko habang buhay." They all stared at me and I saw on their faces that they are worried. "Xelize, is this all about Vladimir?" tanong ni mommy. Napangiti ako sa kaniya bago kumuha ng sandwich at kumagat doon. "Xelize, you know vampires doesn't exist in real life. They only exist on movies, and book stories. We aren't in the virtual world, princess." Mahabang paalala ni daddy sa akin.