Ang pag-iimbot sa mga kwento ay tila isang likas na bahagi ng ating sangkatauhan. Bakit nga ba tayo nahuhumaling sa mga kwento na tila bumabalot sa ating isipan? Una sa lahat, ito ay tungkol sa koneksyon. Sa mga kwento, tayo ay nakakahanap ng mga karanasan at damdaming madalas ay hindi natin kayang ipahayag o ipakita sa tunay na buhay. Halimbawa, sa panonood ng 'Attack on Titan', nadarama ko ang takot, pag-asa, at pakikibaka na dinaanan ng mga tauhan — kaya naman para sa akin at sa iba pang mga tagasubaybay, parang kami na rin ang bahagi ng kanilang laban. Hindi lamang ito entertainment; ito rin ay isang paraan ng pagtakas mula sa ating reality, isang pagsisid sa mga mundo na puno ng mga posibilidad.
Dagdag pa rito, ang mga kwento ay nagbibigay din ng mga aral at pagsasalamin sa ating lipunan. Sa pamamagitan ng mga karakter na nahaharap sa mga hamon, tayo ay naiiwan na nag-iisip kung paano natin mapapabuti ang ating sarili at ang ating mga pagpili. Kung iisipin mo, sa mga kwento ng mga bayani at kontrabida, ito ay tila isang malaking salamin ng ating moral na paninindigan. Kaya, ang pagkain sa mga kwento ay hindi lamang para sa kasiyahan; ito rin ay bahagi ng ating pag-unlad bilang mga tao.
Bilang karagdagan, ang pagkatha ng mga kwento ay nagdadala sa atin sa iba't ibang paraan ng pagtingin. Sa mga akda tulad ng 'Harry Potter', mayroong mga temang umiikot sa pagkakaibigan, pamilya, at pagkakaiba-iba na nag-uudyok sa atin na tanggapin ang mga pagkakaibang ito at pagyamanin ang mga ugnayan. Kaya, sa madaling salita, ang pag-iimbot natin sa mga kwento ay hindi lamang dahil sa mga karakter o kwento, kundi dahil din sa mga aral at damdaming dumarating kasama nila.