Isang mahalagang aspeto na palaging umaakit sa akin tungkol sa mga manga ay ang pandama ng pagbibigay-diin na madalas natin itong nasasakripisyo sa tunay na buhay. Sa isang manga, ang mga karakter at kwento ay may kalayaan na lampasan ang mga hadlang ng realidad. Isipin mo ang ‘One Piece’, kung saan ang mga pirata ay kumikilos ng hindi nag-aalala sa mga limitasyon ng batas o kakayahan ng tao. Sa tunay na buhay, sadyang komplikado at may mga patakaran tayong sinusunod, at kadalasang napapalibutan tayo ng mga hadlang. Iba ang dating na mayroong mga makulay na eksena at masalimuot na laban sa manga na pinapakita, at sa buhay, ang ating mga hamon ay madalas na mas mundano at hindi kapani-paniwala. Garantiya ito, hindi mo makikita ang isang normal na tao na walang pagsasanay na makakahawak sa isang espada at makakagawa ng mga mahahalagang desisyon sa isang laban laban sa isang hari!
Higit pa rito, ang mga tema ng pag-ibig, pagkakaibigan, at pagsusumikap ay talagang lumalabas sa mga kwento ng manga, kadalasang may halong labis na drama o kagalakan. Sa tunay na buhay, ang mga bagay na ito ay kadalasang mas mabigat at kumplikado. Ang pag-ibig sa isang manga ay nagbibigay ng mga pagkakataon para sa mga makulay na interaksiyon, samantalang sa tunay na buhay, kailangan nating pagdaanan ang mga pagsubok at pagkukulang bago natin makamit ang kasiyahan. Kaya't nakakaaliw, at nagpapalawak ng isip ang panonood ng mga karakter na above and beyond ang kanilang mga limitasyon, habang tayo ay naglalakad sa isang masakit na balanse ng mga desisyon sa ating mga tunay na buhay.