Red Mist Novels & Stories

Wenshie’s heart was beating in her throat, ang kanyang utak ay sumisigaw na tumakbo na sila, but she forced herself to keep pace with Khier’s long, cautious strides. They reached the grand foyer. The massive double doors of the main entrance were wide open, pinapahintulutan ang makapal at puting hamog ng Tagaytay na pumasok sa loob ng mansyon. The mist crawled across the polished marble floor, nilalamon ang kanilang mga paa sa malamig na kadiliman. Outside, the silence was deafening. Walang tunog ng mga sirena, walang sumisigaw, walang kahit anong senyales ng buhay. Just the cold, suffocating fog surrounding the estate.

THE MISTRESS (LORAIN RAMERIZ : POV) Habang nakapikit ang mga mata ni lorain pakiramdam nito ay nasa tabi parin niya si winson at ano mang minuto ay hahalik*n siya nito sa kanyang mapupulang labi. Dahan dahan niyang inihaplos ang kanyang kamay sa malambot na kama,nagbakasakaling makakapa pa niya ang katawan ni winson.

Mayroong masaya ngunit tanging ang malungkot na pangyayari lang ang kan’yang naaalala. Inalok siya ng agahan ng ilang staff na naroon ngunit tumanggi siya at sinabing hihintayin na lang ang nobyo. Habang naghihintay ay dumako ang kan’yang mga mata sa borol. Kahit maganda ang sinag ng araw at buhay na buhay ang paligid ay napakadilim nito para sa kan’ya na animo’y wala siyang ibang kulay na nakikita dahil mas nananaig ang kalungkutan doon.

Tumango lang siya sa akin hanggang sa makababa ako ng sasakyan. I waved my hand as I watched his car gone from my sight. I thought the night of the encounter with him was my best memory but it turned out to be my nightmare. Nabalik ako sa pag-iisip sa nakaraan nang makita muli sarili sa salamin. It has been a week since the talk with him but until now I was still haunted by his gesture. How he moved closer to me and whispered those words in my ears. Pilit ko man iwaksi sa isip na hindi ko dapat isipin ay hindi ko magawa. I should be more careful from now on.

ma awtoridad na sabi ni Limerence ng makaharap ang anak. Ni hindi man lang nito kinamusta si Aliyah. Ni hindi na siya nag abala pang pumasok sa loob ng bahay. Rumihestro ang galit sa kanyang mukha ng dahan-dahan na umiling si Aliyah. Sa puntong ito nakita niya kaagad ang malaking pagbabago sa anak, na dati isang sabi niya lang sumusunod na kaagad ito pero ngayon hindi na si Aliyah na isang masunurin ang kaharap niya.

Nakahinga nang maluwag nang makitang hindi naman basa ngunit muli ko lamang nahigit ang paghinga nang pagbalik ng tingin ko sa mga lalaki ay banyagang mga mata na ang nasalubong ko. Ang titig nito ay malalalim at matatalim. Tila hindi rin sinayaran ng ngiti ang kanyang labi at mukhang ano mang oras ay kaya nitong pag-igtingin ang sariling panga. Ngunit ang mas pumukaw ng atensyon ko na nakapagpalukob ng takot sa akin ay ang magkaibang kulay ng mga mata nito. Ang isa ay berde habang ang isa ay mistulang pilak.

tanong ni Leon. “Oh, sige tuloy tayo! Narinig ko na ang mga ulap at yung ambon ay magandang tingnan sa tuktok ng bundok. Gusto ko makita kung ano itsura” sabi ni Iris pagkatapos magdalawang-isip. Ang pinanggalingan ng pangalan ng Mistcloud mountain ay nanggaling sa pambihirang tanawin sa tuktok ng bundok. Ito ay napakabihira at napakagandang tanawin.

Naku, parehong makukulit ang mga 'to. I looked above. The sun that casts a luminescent glow vanished. The sky in a heavenly light filters through the wispy clouds turned leaden, low and grey. The wind was icy and withering. The fog began to billow across the field in a great grey mass like the effluent of a million smokestacks. I grated my teeth. Dust was everywhere, blowing on the wind, leaving its scent in my nostrils. The haze floated over the crowd like smoke from a doused fire.

May healing power nga talaga ang kalikasan. I spread my arms wide, as the cold breeze began to brush my body. I let myself forgot all the flaws of reality. I closed my eyes and visualized the future—full of hope, beauty and color. I felt relaxed. It was perfect dynamics of silence and darkness. I felt so free—free from the sadness and pain that the world could give me. Malaya sa lahat ng ingay na puro pangungutya lang naman ang ibabato, malayo sa mga matang ang alam lang ay manghusga.

Muli siyang napaupo sa damuhan at doon binuhos ang lahat ng sakit na nararamdaman. Ang paligid niya sa isang iglap ay biglang nagbago. Ang dating waterfalls na tila mga krystal na kumikinang ang tubig kapag natatamaan ng sinag ng araw ay nawala. Wala na doon ang waterfalls maging ang ilog na naging saksi ng kanilang pagmamahalan. Ang mga magagandang mga halaman at bulaklak ay mga lanta at tuyo na. Ang kubo ni Levi ay sira-sira na at tila pinaglipasan na ng matagal na panahon.