Red Mist Mga Nobela at Kwento

Sarado ang mga mata niya pero halata ang sakit sa buong mukha niya. “I hate you for not trying to open your heart for me but I hate that girl more for making you miserable like this. Sisiguraduhin kong maghihirap din siya kagaya mo ngayon. Sisiguraduhin kong mararamdaman niya ang sakit na araw-araw mong dinadala. Pangako ko sa ‘yo ‘yan, Primo,” Margot promised to the sleeping Primo before she cleaned everything, dragged Primo to the sofa, covered his body with a blanket then left. And as she drives away from Primo’s house, Margot has only one thought in mind.

Pagkatapos ay isa isa ko ng inilabas ang laman ng maleta at inayos ang mga gamit na aming dala. Nang matapos kong ayusin ang lahat ay hindi ko maiwasang hindi pagmasdan si Sky habang mahimbing na natutulog sa kama. Lumapit ako sa kanya at marahang hinaplos ang kanyang pisngi. He's the product of my mistakes from the past but he's the mistake that I'll never regret dahil isa siya sa magandang nangyari sa buhay ko.

Nakasabit lang si Mistica at umiindayog pa ito dahil sa hangin sobrang delikado ng lagay niya. Kahit hindi pa ito pinakataas at pababa na ang ikot, napakalayo pa rin nito sa lupa. Kapag bumitaw o nahulog siya dyan, siguradong wala nang buhay. Namutla nang todo si Mistica. Nang makita si Amara may kumislap na pag-asa sa mga mata niya. Itinaas niya ang ulo at sumigaw:

So cute. “B-Bakit naman?” Lumapit ako lalo at hinapit siya sa baywang bago ko itinuro ang mga ulap. “Can you see those clouds?” tanong ko sa kaniya. “O-Oo naman.” “Those clouds are on the horizon. It looks beautiful when watching it,” I said. “But there’s an omen saying that clouds on the horizon… means that something bad is about to happen.” And yet, there is.

pagmamakaawa ko nang gusto habang walang sawa pa ring nagpupumiglas subalit sadyang napakalakas niyang nilalang. Inilibot ko naman ang tingin sa paligid upang makahingi ng tulong sa mga tao subalit wala! wala kahit isang tao akong nakikita! Diyos ko.. tulungan niyo po ako. Ilang beses akong nagpaulit-ulit na nagdasal dahil hindi ko na kakayanin pang mangyari muli ang nangyari noon. Kahit alam kong wala akong pag-asang makawala ay patuloy pa rin ako sa nagpupumiglas hanggang sa namalayan ko na lamang na ipinasok niya ako sa isang silid.

Ani ko bago sya talikuran. Pagkatalikod ko pa nga lang sa kanya ay bumagsak na ang kanina ko pang pinipigilan na luha mula sa mga nalaman ko sa kanya. Masakit. Nakaka durog. Nakaka sakal. Maliwanag ang paligid habang tinatahak ko ang daan palabas. Ang malamig na hangin ay humahalos sa aking balat na parang niyayakap ako. Buti nalang ay garden ang venue ng event na ito dahil kung sa hotel man ito gagawin alam kong baka hindi ko na napigilan lahat. Ang ilaw ng buwan ang nag mimistulang ilaw ko.

“Mr. Gray, bakit naman kayo…” “Get out!” mahina ngunit may diin na pagpapaalis ni Vladimir dito. Ngunit hindi naman sumuko si Manilyn. Sa isip nito, sino ang hindi ngayon maakit sa ayos nito na halos lumuwa na ang dibdib nito sa suot na sexy na damit. “Mr. Gray, magaling ako sa pagsubo, baka gusto mong subukan. At magaling din akong gumiling kung iyan ang hinahanap mo.”

Mayamaya ay may naramdaman akong pumatak sa kamay ko at kalaunan ay nagsunod-sunod na at lumakas pa ito. Pambihirang ulan! Nakisabay pa sa kalungkutan. Pero 'di niya ako mapapatayo. Dito lang ako. Kahit mabasa pa ako, wala akong pakialam. Hihintayin ko dito si Sunshine sa labas.

Binalot ng manipis na hamog ang bong area na binabalot ng nagagandahang mga bulaklak at halamang nakakalat sa paligid na para bang nagpapapansin sa sinumang makarating sa lugar na ito habang sama samang gumagawa ng isang kakaibang imahe na siguradong pupukaw sa kanilang mga atensyon. Maging sina Earle at ang mga kasama nito ay natigilan sa kanilang nakita. Inakala nila na binubuo ng malaimpyernong kapaligiran ang buong Wild Deserted Secret Region pero walang kahit na sino sa kanila ang nagakala na makakaita sila ng ganitong klase ng lugar sa gitna ng Valley of Death. Samantala, nakatayo naman sak anilang tabi si Darryl habang nagpapakita ng isang misteryosong ngiti. Masyado ngang maganda ang

Isa lang ang headlight ng tricycle na nakakabit sa motor, kaya kung dalawa, personal vehicle iyon o kaya’y truck. I was right. It was a personal vehicle, and to be exact, itim na Ranger Raptor ni Maverick. Pinagmasdan ko ang kaniyang sasakyan papalapit, at kusang bumukas ang gate ng kanilang bahay upang makapasok siya. Ngunit imbes na dumiretso siya sa loob, tumigil ito nang ilang segundo sa may entrance hanggang sa dahan-dahang umatras at tumapat sa may guard house, kung nasaan ako nakasilong.