Novel & Cerita Mist Breathing

"Thanks babe." Hindi na ito pinansin ni Henrik. Kaagad nilang tinungo ang elevator at kaagad na nakaramdam ng hilo si Misty pagpasok nila sa loob. Mabilis niya itong sinalo at parang batang pinangko. "Hey Misty? You're okay?" "Pagod lang siguro 'to. I think my body needs to rest." "You sure? Dalhin kita sa—" "No! Sa room na lang natin."

Pinigilan s’ya nitong bumaba ng sasakyan. Nakasimangot siyang humarap dito sa pag-aakalang nagbago ang isip nito, ngunit isusuot lang pala ang sumbrero sa kan’ya. “Bawal kang maambunan,” saad nito. Kinurot pa nito ang ilong n’ya pagkatapos maisuot ang sumbrero. Lumabas tuloy siya na hinahaplos iyon. Mukha yatang nasasanay na ang lalaki sa pagpisil sa kan’yang ilong, at hindi n’ya alam kung bakit kailangan pa nitong gawin iyon.

"Hindi. Wala akong ginagawang masama, pakiusap!!" Blythe rose from the bed feeling the shortness of her breathing, the way she clutched her blanket looked as if she was going to ruin it. God, another nightmare struck her peaceful sleep again, and just like what happened after her mother's accident, nobody is there to comfort her and give her a glass of water. In her throat were embers that were drying it so much. Probably she gets it from crying and screaming once in a while.

Pero napamura ito dahil siguro walang signal ang cellphone nito. "Letitia, huwag kang matutulog okay." Halata ko sa boses niya at pagkakataranta. Ramdam ko nanaman ang pagsikip ng dibdib ko at hindi makahinga. "I can't breathe, " I said. Nakatingin lang saakin si Bryson he looks so worried. "Shit! I'm so sorry kung gagawin ko 'to but I need to do this." Sabi niya.

Pagkatapos ay isa isa ko ng inilabas ang laman ng maleta at inayos ang mga gamit na aming dala. Nang matapos kong ayusin ang lahat ay hindi ko maiwasang hindi pagmasdan si Sky habang mahimbing na natutulog sa kama. Lumapit ako sa kanya at marahang hinaplos ang kanyang pisngi. He's the product of my mistakes from the past but he's the mistake that I'll never regret dahil isa siya sa magandang nangyari sa buhay ko.

Tumingin siya sa bintana at mariing pinikit ang mga mata. “Who is Miracle?” Ito na. Ramdam na niya ang panlalamig ng kanyang mga kamay at ang pamamawis nito. Pilit niyang inaayos ang kanyang paghinga ngunit hindi niya magawa. Parang mas lalong nagiging unstable ang kanyang paghinga dahil sa bilis ng pagtibok ng kanyang dibdib. Bliss cleared her throat, trying to push away her nervousness and start thinking of alibis or lies she’s going to spit seconds from now.

"Aren't you just craving for me that's why you're feeling dizzy?" Muntik ko na siyang matadyakan sa sinabi niya. Bahagyang nanlaki ang mga mata ko at mahinang binato sa dibdib niya nag botelya ng pills ngunit nasalo naman niya at mahina pang humalakhak.

“Maingat naman ako sa pagpapadede sa kanila. Siguro dapat mas nag-ingat pa ako.” Hinaplos niya ang likod ko. “It’s not your fault. Listen to me, this is not your fault.” Lumapit ang doktor, seryoso ang mukha. “Your baby likely aspirated milk into his airway. That’s why he’s having difficulty breathing,” paliwanag niya. Napaupo ako sa gilid ng kama habang kinakabitan nila si Rhevan ng monitor. Ang bawat beep ay parang orasan na nagpapaalala kung gaano siya kahina sa mga sandaling iyon.

Nakasabit lang si Mistica at umiindayog pa ito dahil sa hangin sobrang delikado ng lagay niya. Kahit hindi pa ito pinakataas at pababa na ang ikot, napakalayo pa rin nito sa lupa. Kapag bumitaw o nahulog siya dyan, siguradong wala nang buhay. Namutla nang todo si Mistica. Nang makita si Amara may kumislap na pag-asa sa mga mata niya. Itinaas niya ang ulo at sumigaw:

But then, her heart won’t stop hurting as if it was being squeezed like a lemon. Heather sighed. She doesn’t know how many times she sighed back from work ‘till on her way home. She looked chill and calm on the outside but the truth is, her insides is going haywire. Her mind was battling about the possible reasons why her heart was feeling like this. Namomroblema siya kasi naaapektuhan ng nararamdaman niyang ‘yon ang buong sistema niya. And Heather definitely knew something is wrong with her.