Mist Breathing Novels & Stories

"Thanks babe." Hindi na ito pinansin ni Henrik. Kaagad nilang tinungo ang elevator at kaagad na nakaramdam ng hilo si Misty pagpasok nila sa loob. Mabilis niya itong sinalo at parang batang pinangko. "Hey Misty? You're okay?" "Pagod lang siguro 'to. I think my body needs to rest." "You sure? Dalhin kita sa—" "No! Sa room na lang natin."

bilin ni Alea sa kan’ya matapos nitong isara ang maliit niyang maleta. Ito ang nag-empake ng damit niya para sa dalawang araw na pananatili sa resort. Pakiramdam niya nga ay baka bumalik din siya kaagad matapos ang isang araw. Hindi niya yata kayang matulog nang hindi katabi ang mag-ina. Nakaupo siya sa kama at pinagmamasdan ito na mabusising inaayos naman ang laman ng kan’yang bag.

Pagkatapos ay isa isa ko ng inilabas ang laman ng maleta at inayos ang mga gamit na aming dala. Nang matapos kong ayusin ang lahat ay hindi ko maiwasang hindi pagmasdan si Sky habang mahimbing na natutulog sa kama. Lumapit ako sa kanya at marahang hinaplos ang kanyang pisngi. He's the product of my mistakes from the past but he's the mistake that I'll never regret dahil isa siya sa magandang nangyari sa buhay ko.

Tumingin siya sa bintana at mariing pinikit ang mga mata. “Who is Miracle?” Ito na. Ramdam na niya ang panlalamig ng kanyang mga kamay at ang pamamawis nito. Pilit niyang inaayos ang kanyang paghinga ngunit hindi niya magawa. Parang mas lalong nagiging unstable ang kanyang paghinga dahil sa bilis ng pagtibok ng kanyang dibdib. Bliss cleared her throat, trying to push away her nervousness and start thinking of alibis or lies she’s going to spit seconds from now.

“Gagaling pa po siya, ‘di ba?” I asked with trembling hands. “Your brother was having a severe respiratory distress, where the patient experiences extreme shortness of breath, inability to speak in full sentences, and is using accessory muscles, the neck or abdomen to try and pull air in. He was rushed here in the hospital but luckily, he was saved on time,” wika nito.

Ngayon lang din kasi nakita na ganito kasaya ang binata. ... Inis na bumangon si Brix at napatingin sa orasan. Umaga na pala at wala siyang matinong tulog. Muli niyang nasipa ang paa ng kama niya dahil sa frustration na nadarama. Gusto niyang manigarilyo ngunit hindi magawa dahil walang ganoon siyang stock at nakumpiska ng ama. "Kahit sirain mo pa ang mga gamit dito sa silid mo ay walang magbabago."

Bakit kaya Drix? "Tara na nga! Baka saan pa 'to mapunta. Yet, I can't wait to breathe! or should I say we badly need this!" sabi na lang ni Tristen. "Dude, you don't know how to breathe? It's the easiest thing to do so?" Kunot noo pang tanong nitong si lalaking may dalawang kulay ng mata. Seryoso ba s'ya? Nakalaklak ba 'to ng paracetamol?

Nakasabit lang si Mistica at umiindayog pa ito dahil sa hangin sobrang delikado ng lagay niya. Kahit hindi pa ito pinakataas at pababa na ang ikot, napakalayo pa rin nito sa lupa. Kapag bumitaw o nahulog siya dyan, siguradong wala nang buhay. Namutla nang todo si Mistica. Nang makita si Amara may kumislap na pag-asa sa mga mata niya. Itinaas niya ang ulo at sumigaw:

I gulped when I saw how he was having a hard time catching his breath. Doon lamang ako mabilis na kumilos at tinulungan ito sa pagtayo, "Tumayo ka nga. You're overbreathing again!" Nervousness was evident on my voice. He really has this thing called Hyperventilation whenever he is panicking or crying too much. Naglaro na naman sa isip ko ang mga alaala noon. He was too happy as he saw that we both passed the licensure exam that he was already catching his breath. He even passed out, buti na lang at naidala ka agad sa ospital. Doon lang din nalaman ng parents niya na may ganoon pala siyang kondisyon.

"Aren't you just craving for me that's why you're feeling dizzy?" Muntik ko na siyang matadyakan sa sinabi niya. Bahagyang nanlaki ang mga mata ko at mahinang binato sa dibdib niya nag botelya ng pills ngunit nasalo naman niya at mahina pang humalakhak.