Rekindled Love นิยาย & เรื่องราว

Napapikit na lang ako, at buong puso na tumugon sa halik niya—a kiss that spoke of forgiveness, hope, and a love—a love na sa kabila ng masakit na pangyayari ay nangingibabaw pa rin sa huli. Parehong may luha ang aming mga mata nang matapos ang mahabang halik na iginawad namin sa isa’t-isa. “I’ve missed moments like this with you, my star. I’m so grateful that we’re finding our way back to each other. Thank you for the second chance.” I smiled, punong-puno ang puso ko ng saya; ng pagmamahal. “Me too. I’ve missed this—us—more than I realized.”

Bakit ganito ang isinukli mo sa pagmamahal ko sa'yo noon. I love you. I really do sweetheart. Please hear me. Please, magpalakas ka? Maghihintay lang ako hanggang sa paggising mo. Just please, huwag mo kaming takutin, huwag mo akong takutin. Please, I'm begging you to still hold on sweetheart. I know you'll survive all this. Sabay nating hilingin sa diyos ang paggaling mo ngayon. I Promise you, sa paggising mo hindi na ako hihiwalay pa sa tabi mo. Magpapakasal tayo, tutuparin natin ‘yong mga plano natin noon na bubuo tayo ng isa at masayang pamilya. You're not even my bedwarmer and mistress anymore. Bubuo pa tayo ng pamilya natin. You will be my wife, my treasure and my life. Please back to

“Pinag ipunan ko talaga iyan para mabili ko, kasi gusto kong ibigay sayo ito. Congratulations! Kahit hindi mo susuotin okay lang po basta lagi mong tandaan ang relong iyan in the exact time it will remind you of me. One day when you look at it into your wrist as you wear it, you will remember me and those valuable things you have already that definitely, you didn't recognize now. I will tell you what is the purpose of that gift that I give you later on.” Ngayon naiintindihan na niya ang ibig itong sabihin. The watch he gave her a few years ago symbolizes the time of his true love and those material things she thinks Brent had stolen away from him. They’re now totally an enemy in his eyes bec

“Because some awakenings aren’t born from code — they’re born from love.” ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Ang kabanatang ito ay sumasalamin sa pinakamalalim na tema ng nobela—na minsan, ang tunay na “pagbabalik” ay hindi galing sa siyensya o kontrol, kundi sa pagpili ng puso. Billie at Mariel proved that love, when reborn from pain, becomes the most powerful pulse of all.

The years apart had done little to diminish the impact he had on me, and now, his sudden reappearance threatens to unravel everything I have built. I took another sip of wine, my thoughts drifting back to our past. That had been my first love, the kind of intense, all-consuming relationship that leaves an indelible mark on your heart. Our breakup had been devastating, a wound that had taken years to even begin to heal. And now, with him standing before me, professing his desire to rekindle what we once had, I felt torn between the safety of my current life and the magnetic pull of our shared history. The sound of my phone buzzing broke the silence, pulling me out of my reverie. It was a text

Para itong isang sirang plaka na paulit ulit nagpa-flash sa utak ko. "Alam mo ba, may nakapagsabi sa akin na hindi naman daw talaga nawawala ang pagmamahal natin sa first love natin. Oo, natututo tayong magmahal ng iba. Pero it doesn't mean na tuluyang nawawala ang nararamdaman natin sa first love natin. Kumbaga, natatakluban lang ito ng panibagong pagmamahal. At sa oras na mabakante ulit ang puso natin, nagre-resurface ang love natin na nakatago lang sa pinakasulok ng puso natin lalo na kung nagkakaroon ulit tayo ng communication sa first love natin," mahabang paliwanag ni Chloe.

Napapagod na ako pero hindi pa kami nangangalahati, idagdag mo pa ang kanina pang pagrereklamo ni Katrina. Nang makakalahati ay nagpahinga muna kami. "Paano mo nga ulit naging kapatid sila Amiel?" tanong niya. "My Mom and their Dad got married,"maikli kong sagot. Nakakaramdam na ako ng hilo pero kaya pa naman. H'wag lang talaga akong dadaldalin ng dadaldalin nitong si Katrina.

Pero sa maikling sandali sa bookstore— nagsara ang isang lumang bilog. Hindi na sila ang dalawang taong nag-aalala kung kakayanin ng pag-ibig ang distansya. Dalawang taong lumaki na sila. Dalawang taong natutong magmahal nang hindi kinakailangang manatili. — At minsan, iyon ang pinakamagandang uri ng ending— Hindi pagbabalik. Hindi rekindle. Kundi pagkikita muli na walang sakit.

He clamied my lips for second time today. Itutulak ko sana siya ngunit nag-aalala ako na baka masaktan ko ulit ang sugat niya kaya hinayaan ko na lamang siya na halikan ako. Nang maramdaman niya na wala akong balak na itulak siya ay mas lumakas ang loob niya ay pinalalim ang kanyang halik. Damn it! I admit now that I still love him. Kahit ilang beses ko mang i-deny at sabihin na hindi ko na siya mahal ay hindi ko magagawang lokohin ang sarili ko. I still love him no matter what happened before.

"Thank you for coming back. I've been curious about you the past years. Iniisip ko kung kumusta ka na? Kung nakalimutan mo na ba ako at kung may nahanap ka ng iba. There were times that I feel like I wanted to see you. I wanted to find you. Pero ayaw kong magulo ang buhay mo. I-I..." "Naghintay lang ako ng ilang taon bago bumalik. The past years without you was hard. Maraming beses na gusto ko na agad bumalik pero pinigilan ko, dahil alam kong itutulak mo din ako palayo dahil ayaw mo akong maging rebound." Bakit parang kilalang-kilala niya ako? He sighed. "Paano, uuwi na ako." Huh? Uuwi na siya?