Reckless Tagalog Novels & Stories

Hindi na s'ya umangal pa at hinayaan na lamang kung saan ito komportable. Mabilis ang takbo ng kan'yang motor ngunit nagulat s'ya ng may mga motor na bigla na lamang sumulpot mula sa kung saan at pinagbabaril sila. "Fvck!" malutong na mura n'ya at pinabilisan pa ang takbo ng kan'yang motor. Pareho silang walang suot na helmet ni Goldy at hindi ligtas kung madisgrasya silang dalawa.

may mas malalim pa siyang itinatago? ​Dangerous thinking, Rachel. Napaka-delikado. ​Dahil alam kong ang mga lalaking tulad ni Levi Carreon ay ang tipo ng taong dapat kong layuan. Ang tipo ng lalaking wawasak lang sa puso ko. ​Pero habang inililigpit ko ang aking mga gamit at habang hawak-hawak ko ang card niya, isang tanong ang hindi mawala sa isip ko...

espleka ko. "Anong sasakyan mo?" tanong ulit niya. "Magco-commute na lang ako." "Commute?" "Oo, commute. Bakit?" "Baka manakawan ka? Madukotan! Marami pa naman ngayon ang mga salbahi!" may galit sa kanyang boses. Pero bigla naman siyang nagseryoso.

Mabilis naman akong natapos saka diretsong naligo at humiga sa kama. Ginawa kong unan ang dalawa kong kamay habang nakatulala sa kisame. Wala akong ginawa sa kaniya para katakutan niya ako at umatras palayo sa akin. Matinding kaba rin ang naramdaman ko ng muntik siyang mahagip ng gagong sasakyan na yun. Kapag nahuli pa ako ng mga ilang segundo maaaring wala na yung malay ngayon. Magpapakamatay ata yung warfreak na yun eh. Pwede naman siyang umatras kaagad kahit na may pilay siya dahil medyo malayo pa ang sasakyan, isa pa yung sasakyan na yun hindi yata uso sa kaniya ang salitang preno. Gagong yun.

I'm looking at every house, tree, and even the dogs in the streets that will trigger more memories to materialize. Sa unahan ng kalsada ay may warning sign. May advisory na mag-ingat ang mga motorista dahil marami na raw naaksidente sa parteng ito. Itinigil ko ang kotse paglagpas ko sa isang malaking tarpaulin na kinasusulatan nito.

Bumaba naman ang taong sakay ng kotse at mabilis siyang nilapitan. "A-Are you okay?" tanong nito. "Help my, Mom," at tuluyan na nanlabo ang paningin ni Misha saka nawalan ng malay. Mabilis naman itong sinalo ng lalaki at napatingin sa bahay na pinanggalingan nito.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

Napansin ko ang patago nitong pagngiti. "Kaya ka niyan." alok niya parin. "Sabi mo eh. Paano ba ako sasakay. Masyado atang mataas? Hindi ata pang tao ang sinasakay mo dito sa likod?" lintaya ko habang kinokomportable ang sarili sa pagsakay kaso maikli ata ang binti ko at hindi reach ang level nito. Road bike ba naman kasi. "Huwag kang malikot ah." Bilin ko dito.

Mukhang mas malala ang natamong pasa nito sa mukha kaysa kaniya. "Young Master, hindi ka na dapat nag-abalang bisitahin ako rito." Tangkang bababa si Tibor sa kama ngunit galit na nagsalita ang binata. "Diyan ka lang, at sino ang nag-utos sa iyo upang magpabugbog ng ganito?!" nakaangil niyang sita kay Tibor. "Kung hindi ka naging reckless ay hindi malagay sa panganib ang iyong tauhan!"

Third Person’s POV WAYNE can't stop himself from cursing countless times! Damn! Fuck! He could sense it! He felt that his thing down there erected. But, c'mon, what the fuck! Kung gaano kabilis nabuhay ang p*********i niya ay ganon din kabilis nawala sa harapan niya ang babaeng nagpapadanas sa kaniya ng ganong pakiramdam.