Reminiscing The Memories Novels & Stories

Honestly, kahit pa pilitin kong makinig ay wala namang pumapasok sa utak ko. My mind is somewhere else like will Marcos suddenly show up here and stopped the wedding like what I see in the movies? I know that's absurd but what's wrong with hoping? I don't want him back but I want to run away from this place that's why even with a little hope, I am counting at him.

Malungkot niyang tugon at sa tuwing pinipilit niyang isipin kung sino at taga-saan siya ay nakakaramdam siya ng matinding kirot ng kaniyang ulo. " Huwag mong pilitin ineng kung hindi mo maalala, ang importante ay ligtas ka!" Maya-maya pa ay iniwan na siya nito upang makapagpahinga. Ang pagkawala ng kaniyang memorya ay malaking kakulangan sa kaniyang pagkatao. Ni hindi niya alam kung sino ba talaga siya kung kaya Iyah nalang ang itinawag sa kaniya ng matandang kumopkop sa kaniya.

Pero gusto kong malaman kung sino siya sa buhay ko ngayon. Pagbalik ko sa laboratory, hindi ko agad maalis sa isip ko ang naging conversation namin ni Eireen. Habang naglalakad ako papunta sa workstation ko, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi niya tungkol sa past ko, lalo na noong sabihin niyang may mga taong minsan ay naiiwan sa memory natin kahit hindi natin sila maalala nang buo. Hindi ko alam kung bakit, pero mas lalo akong nabahala dahil sa tuwing naiisip ko ang past ko, palaging may kasamang isang mukha na hindi ko makita nang malinaw.

Siguro makakatulong din ang bahay na ito para mabalik ang memories ko noon. Sana bumalik agad. ****** LMCD22

"It's in the past, Maxine." Mabilis akong bumaling sa kanya. "Wow, so you recall my name?" "You may call it valuable or not but memories were all just a part of every person's past," he said. "You can either forget it intentionally or not, that's no one's business but in your case....it's okay." "Tss. That's what they always said. It's okay. Nakakasawa 'yon." Hindi siya sumagot. Natawa ako sa sarili ko, halata namang hindi siya nakakarelateafter this, so I need to observe and watch."

Pagkatapos, lumitaw sa isipan niya ang imahe ng araw na iyon. Dahil matagal na siyang pulis, sinanay niya ang kanyang memorya na maging malakas. Marahil ay may makaligtaan siyang maliit na detalye sa eksena, pero nandoon na ang memorya sa isipan niya na parang isang makina o video recorder. Nang inalala niya ang memorya na ito, para bang nag-rewind siya ng isang video at pinanood ito ulit para alalahanin ang maraming detalye ng panahon na iyon.

Kumakain na sila. “Kanina sa burol ay maraming senaryo akong naisip kaso mabilis naglaho. Magulo kasi at hindi ko alam kung paano balikan,” kuwento niya. “That’s a good sign. Meaning your mind starts recalling your lost memories. Next time, pupunta naman tayo sa ibang lugar na madalas nating puntahan noon.”

Wala masyadong mga gamit na makikita roon maliban sa mga frame na nakasabit sa kulay puting dingding, at iilang cabinet sa paligid. Nagkatinginan kami ni Mom, binigyan niya ako ng babala na ako na ang magsabi ng nais ko. Bumalik ang tingin ko kay Ninong Esmael at sinabi ko rito ang pakay ko. "I need your help, ninong. Hindi ko alam kung paano ko ito sasabihin pero...sa tingin ko ay nagka-amnesia ako dahilan upang mawala ang ilang memorya ko at wala akong matandaan sa ilang bahagi na naganap sa buhay ko sa loob ng isang taon." pagsisimula ko. Seryuso lang akong tiningnan ni Ninong. Binalingan rin nito si Mom at tumango si Mom sa kaniya bilang pagsang-ayon sa sinabi ko.

“Uh….. hindi, eh. Basta malayo ‘yon dito.” “Nevermind. Ang mahalaga ay alam natin na naka-store pa rin sa utak mo ang memories ng bahay ninyo. Kapag okay na ka na, maari mong balikana ng bahay para unti-unti masanay ang utak mo.” “Kung gano’n, kailangan kong balikan ang bahay namin?” “Yes, until you will remember anything that happened there before.”

Sa paningin ni Athena, ibang babae na ngayon ang dapat kong alagaan. Damn memories! Memories na kailanman ay hindi pinahalagahan ni Athena. Memories na kagaya ko ay tinapon lang niya na parang basahan! But why am I still holding on to that? Why would my mind still want to remember those scenes from the past?