Novel & Cerita Remote Islands

Ugh, kailangan ba talaga? As Reid assisted me off the chopper, I couldn't help but notice the serene isolation of the island. It felt like our own secluded paradise, untouched by the hustle and bustle of the outside world. The security personnel, though seemingly vigilant, only added to the surreal atmosphere, their presence somehow enhancing the feeling of exclusivity.

Bulong niya. Hapon na ng makarating sila sa Isla. Isa itong private island. Para lang itong lugar na nasa gitna ng dagat dahil napapalibutan ito ng tubig tinatawag nila ito floating Island. May iilang kubo dito at may bangka may ilang tindahan din at dalawang Bata, ito siguro ang nag babantay sa Isla?

Dala-dala nila ang kani-kanilang mga ipinagmamalaking kayamanan at produkto na maaaring ipagpalit o ipagbili sa mga nagagawi sa isla. Nang araw na iyon, hindi pa man pumuputok ang liwanag ay hindi na mabilang ang mga maliliit at malalaking barkong dumadaong sa isla ng Camptarel Haven. Isa itong maluwang na lupain sa kalagitnaan ng karagatang Savaroy. Nagsisilbi rin itong borderline ng bawat kontinente.

Pakiramdam ko kasi kailangan kong pumunta rito. After ko maligo nag-decide ako na tumambay sa isang cottage malapit sa tabing-dagat. Nasa isang isla ako kaya halos dito nalang din umiikot ang araw ko. Payapa ang paligid. Iilan lang din ang guests kasi private resort ito. Bihira lang din ako gumamit ng cellphone. Gumagamit lang ako ng cellphone kapag i-a-update ko sila mommy at daddy.

Kagigising lang niya nang oras na iyon at gawain na niya iyon tuwing umaga. Nakatira siya sa isang isla na kung tawagin ay Isla Vermuda. Ganoon ang itinawag dito dahil sabi nila, kahawig daw ito ng Bermuda Triangle na matatagpuan sa western part ng North Atlantic Ocean. Pero kabaligtaran sa mga nangyayari dito, maganda ang isla nila. Mapayapa at masayang namumuhay ang mga tao roon. Para bang sinadya na magkaroon sila roon ng sariling mundo, dahil wala na halos magnais pa na umalis sa lugar iyon— at isa na siya roon.

"Pero huwag naman kayong mag alala, hindi masyadong matanong ang mga tao dito. Nirerespeto namin ang kung anong kwento meron kayo. Kaibigan ko ang mayor dito at pinatupad nya na hindi dapat sa amin na taga Coralia magmula ang diskriminasyon. " I sighed out of relief to that. " Ito yung lupa. Bukas kaagad kung kukunin nyo ay pwede nang patayuan ng bahay. Syempre hahanap tayo ng tutulong sa pagpapatayo." Sabi nya The land was a half-hectare plot, overgrown with variation of trees and wild grass, but it sloped gently toward a private cove. The downside of this island and probably why people can't stay for too long is that there's literally no internet here. Even our run down phones can't plunde

I asked Rowena when she entered my room to have me checked. "No one tried... it's impossible. This is a remote island. Garen is the only one who has connections to the outside world. I was brought here four months ago at anim na babae pa kami. Yung isa kong kasama ay sinubukang humingi ng tulong through Garen's devices but the island's location... cannot be traced. Thinking of escaping is not hope, but rather a suicide plan." "But do you wish to leave this island?" Napayuko siya sa tanong ko.

Hindi pa niya nakukuha ang kailangan niya dito, kapag hindi ito napasakanyang muli, masasayang lamang lahat ng plano niya. ————— "Welcome to isla Fenitry, also known as island of Fenitry," anusiyo ni Joel nang makababa ng barko. Pagtapak pa lamang nila Trixie at Marga sa puting buhangin ng isla ay naramdaman na nila ang malakas na simoy ng hangin. Umikot ang kanilang mga mata sa paligid. Napaka lawak ng lugar at mukhang ito lamang ang nag-iisang isla sa lugar na iyon. Puro tubig na ang paligid nito.

“Yeah. May sinuggest ‘yung resort, mga maliliit na isla nearby. Maganda raw ‘yung cave diving sa isa, tapos white sand beach sa kabila. Sabi ko sa front desk, magpa-book kung sakaling pumayag ka.” “Sige, wow! Gusto ko ‘yan!” Hinahampas ng alon ang gilid ng bangka, at tinatangay ng hangin sa kaniyang buhok na nakatali. Pagdating nila sa maliit na isla ay may ilang tao ang naroon. Nagsalita si Justin habang naglalakad sa buhangin. “Gab, pwede ba tayong maging magkaibigan para maayos na matapos natin ang kasunduan?”

Si Luther ang umalalay dito hanggang sa makarating ito mismo sa dock. Agad na ipinagala ng dalaga ang tingin sa kabuuan ng isla. White sand beach iyon gaya ng Isla Del Sol. May mga puno rin ng niyog na nakahilera sa baybayin. At sa ‘di kalayuan, naroon ang isang malaking building na hindi pa tapos. Kung pagkukumparahin niya ang Isla Del Sol at Isola Bella, sa tingin niya, magkasingganda lang ang dalawang isla. Subalit kahit gaano man kaganda ang islang iyon, pakiramdam niya Paige, isa iyong hawla.