Sobrang na-excite ako pag-usapan ito kasi para sa akin, ang titulong ‘Las Islas Filipinas’ agad nagbibigay ng imahe ng buong kapuluan — hindi lang isang lungsod o baryo. Ang kwento sa ‘Las Islas Filipinas’ karaniwang nagaganap sa arkipelago ng Pilipinas mismo: mula sa malalaking isla ng Luzon hanggang sa mga pulo ng Visayas at Mindanao. Madalas na naka-set ito noong panahon ng kolonyalismong Kastila, kaya makikita mo ang Manila bilang sentro ng kapangyarihan, mga daungan sa Cebu at Iloilo, at mga liblib na baryo at bundok sa Luzon at Mindanao na puno ng lokal na pamayanan at kultura.
Isa sa mga bagay na talagang tumatak sa akin ay ang pagbibigay-diin ng mga kuwentong ganito sa paglalakbay sa pagitan ng mga pulo—barko, bangka, at mga daanang dagat na puno ng panganib pero parehong buhay at pag-asa. May mga eksena na umiikot sa intriga sa mga kuta at simbahan ng mga kolonya, at may mga eksenang tahimik at matalinhaga sa mga baryo kung saan buhay ang mga alamat at kaugalian ng mga katutubo.
Hindi ko maiiwasang mag-imagine ng mga maliliit na kalye sa Intramuros, ng humuhuni sa palengke sa Visayas, at ng malawak na taniman at kagubatan sa Mindanao. Para sa akin, ang setting ay isang buhay na karakter din—ang kapuluan mismo, na puno ng kontradiksyon at kulay, na siya ring nagpapagalaw sa mga tauhan at kuwento.