Remote Islands Novels & Stories

“Nasaan ang mother ko?!” “Iyan ang sinusubukan naming alamin.” Pinatay ni Ethan ang kanyang sigarilyo at nagbukas ng isa pang file. “Naka-track namin ang route records ng bangka. Nagpunta ito sa isang abandonadong isla na may limampung nautical miles ang layo mula sa daungan. Shark Tooth Island.” Itinuro niya muli ang mapa. “Dati ay may mga nakatira doon, pero inabandona na dahil sa hirap ng transportasyon. Wala nang tao roon ngayon.”

Ang mag ingat sila. Ihahatid sila nina Mang Mario sa bayan. Pagdating do'n ay sasakay ulit sila ng bangka papunta sa ibang isla. Ang sabi ni Mang Mario ay aabutin sila ng dalawang linggo bago marating ang Maynila na sinasabi ni Lance. Ang isla kasi na kinaroroonan nila ay ang pinakadulo ng Pilipinas. At dahil hindi tuloy-tuloy ang kanilang biyahe at bangka lang sa simula ang sasakyan nila ay hindi sila agad makakarating do'n. Pasakay na sana sila sa bangka ng sumigaw si Birang.

Kaya niyang talunin si Fabian nang walang labis na pagsisikap! Habang naglilinang si james, may nangyayari sa isang isla na libu-libong milya ang layo mula sa kanya. Ito ay walang iba kundi ang Nameless Island, na nakakuha ng pangalan dahil isa lamang itong coral reef na nagpakita pagkatapos bumaba ang antas ng dagat. Dahil mga bato lamang at walang hayop o halaman ang nakatira sa isla, wala ring presensya ng tao.

Isang buntong hininga ang pinakawalan ko habang nakasunod sa kanila. Narating na namin ang Isla. I would say that the Island has one of the most crystal blue waters and powdery sand. Very secluded din ang Isla at kaonti lamang daw ang bumibisita kada araw gawa nang wala pang permanenteng supply ng kuryente dito. Diretso kami sa open cottage na nakaharap mismo sa mala-asul na dagat. Nilibot ko ang paningin at sinamyo ang malakas na hangin na sumasalubong sa'kin.

Ipaglalaban ko s`ya kapag alam ko na kailangan n`ya ang suporta ko, bilang babae sa tabi n`ya. “I am here for five months, sinubukan ko na tumakas, lumangoy kahit na hindi ko alam kung saan ako mapupunta, at patayin ang mga guwardya ko sa isla. I have no idea where I am now.” Hinahaplos ang buhok ko habang nagkukwento si Marshall sa karanasan n`ya sa isla. “You are here in Romblon, a remote island but a paradise.” Umangat ako at sumandal sa head board, nag-suot ng damit si Marshall at ako rin ay tumayo, para makapag bihis.

Ang private island ay napapalibutan ng puting buhangin at mga armadong tauhan na nakasuot ng pang-dagat na tactical gear. "Welcome to Zaviere Island," bulong niya habang binuhat niya ako palabas ng jet. "Here, the law doesn't exist. Montenegro can't reach you. Even God can't find you here. You are officially off the map, Rosita."

Enjoy na enjoy si Sunshine na kasama ang asawa. Mayroong ilang magagandang isla sa Maldives, tulad ng Male Island, Hulhumale Island, Biyadhoo Island, Finalhohi Island, Maafushi Island, at marami pa. Ang bawat isla ay may sariling kagandahan. Gaya ng isla na matagumpay na na-explore nina Mike at Sunshine kaninang hapon. Pagsapit ng paglubog ng araw, umalis sa dalampasigan ang kanilang bangka para bumalik sa tirahan.

Total naman ay bukas pa ang pictorials kaya sa samantalahin ko na muna na ma e pasyal ito dito. Gusto ko kasi na dalhin ito sa kabilang isla. Pag aari ko pa rin naman yun kaya lang ay gusto ko na maging private na lang yun. May balak kasi ako gawin na bahay bakasyunan ko na lang siya. Yung malayo sa mga tao. Maging family resorts na lang ba. Halos one hectare lang naman kasi ang isla na yun kaya tamang tama lang siya sa plano ko.

"Lately napapansin ko na masyadong kang pagod sa trabaho. It's about time na mag-relax ka naman. How about a vacation sa Isla Amelia?" Mabilis na nabaling ang tingin ni Mikaela sa asawang si Blaine. Bukod sa Isla De Montreal, ang Isla Amelia ay pag-aari rin ng kanilang pamilya, ipinangalan ang islang iyon sa kanilang Lola Amelia. Mala-paraiso ang lugar na iyon at kung papipiliin siya ay mas gugustuhin niya na manirahan na lamang sa isla na iyon habang buhay. Bukod kasi sa tahimik at malayo sa polusyon, ay sagana pa ang lugar sa masusustansiyang pagkain. Simpleng pamumuhay, ngunit masaya at mapayapa.

Naglakad ako patungo sa pinakailalim ng dagat, marunong naman akong lumangoy kaya panatag naman ako lalo at kumikinang ang tubig-dagat na parang nang-aakit pa lalo sa akin na sumuong sa pinakailaliman ng dagat at natutuwa ako na makita na may mga maliliit na isda na sumusunod sa akin. Isa ito sa gusto ko sa Isla na nabili ni mommy dahil tahimik at parang ang mga isda ay dito rin naninirahan dahil alam nila na safe sila sa lugar na ito. Walang kukuha sa kanila at hindi sila sasaktan.