Rosa Manunulat Novels & Stories

Nakapamewang ang matanda at may pilyang ngiti sa mga labi. "O siya, tama na ang harutan. Oras na para maghiwalay kayong dalawa," pormal na utos ni Manang Rosa na nagpakunot sa noo ni Kael. "Maghiwalay? Ano pong ibig ninyong sabihin, Manang? Uuwi na kami sa kwarto namin," nagtatakang sagot ni Kael, mas hinihigpitan ang pagkakaakbay kay Serena.

Nasa labas ako ng resto ng biglang may lumapit sa akin. " Hi" sambit niya. " Umm" sambit ko, wala na akong ganang magsalita dahil na bad trip na ako sa babaeng malanding manang na yon. " Mukhang bad trip ka ah" patawa tawa niyang sambit. " By the way I'm Rohan" sambit niya at nilahad pa ang kamay niya para makipag shake hands. " Rosie" sambit ko at walang ganang nakipag shake hands sa kanya habang naka yuko padin.

Akmang yayakapin ko sana ito pero malakas ako nitong itinulak kasabay ng malakas nitong pagsigaw "Umalis ka na, Carlos. Sa buhay na ito, ikaw ang pinaka worst na taong nakilala ko at kung sakaling mamatay man ako ngayun at muling mabuhay sa pagdating ng panahon, ikaw ang taong unang-una kong iiwasan! Naiintindihan mo ba kaya umalis ka na! Alis!" malakas nitong sigaw. Mabuti na lang talaga at naging maagap si Manang Rosa na lumapit. Pilit nitong pinapakalma si Valeria samantalang ako naman ay tulero na napalayo.

Halos patakbo niyang tinahak ang malawak na bulwagan patungo sa silid ng mga kasambahay upang hanapin ang matandang tagapagsilbi ng pamilya—si Manang Rosa. Si Manang Rosa ang taong pinagbawalan niyang lumapit at kausapin si Haya noong mga nakaraang buwan nang maibalik niya ang asawa sa mansyon. Alam ni Ryker na sa lahat ng tao sa mansyon, sina Manang Rosa at Haya ang tunay na magkasundo at may pinakamalalim na ugnayan. At higit sa lahat, alam ni Ryker na nakalayas at nakatakas si Haya noon dahil sa pagiging malambot ng puso ni Manang Rosa para sa kanyang asawa. Si Manang Rosa ang nagnamalasakit, nakakaunawa at nagbibigay ng advice kay Haya noon.

This story is about a professor and a student whose lives collide because of a simple agreement which is babysitting the Professor's Son. What begins as a temporary arrangement slowly reveals hidden truths, emotional struggles, and unexpected romantic connections that challenge their boundaries as a student and a professor, and at the same time, as a babysitter and as a father. ⚠️ Disclaimer: This story does not encourage or promote teacher-student relationships. The main characters are of legal age. This story is purely fiction and for entertainment purposes only. This story is flawed, and the author is always open to constructive criticisms.

“Tama! Pareho lang silang nagpapatawa sa sarili nila!” Napangisi si Rosalia Legaspi. Ang mahalaga ay huwag gagawa ng eksena si Eunice Na; hangga’t tahimik ito, maayos ang pagtitipon. Ibinawi niya ang tingin at bumaling kay Martha Jimenez. Marahan niyang tinapik ang kamay ng manugang. “Huwag kang mag-alala. Napagsabihan ko na siya.” Ngumiti si Martha Jimenez, ngunit hindi iyon umabot sa mga mata niya.

Tanong ni Jascha sa isang nakaunipormeng matandang babae na may salamin, nakatayo na pala iyon sa harapan namin at nakikinig sa pang-umagang diskusyon namin ng amo ko. "That's Manang Rose.." Turo ni Jascha sa matanda na muting nag-angat ng tingin para ipakita ang kanyang mukha. "She's Cassandra, Manang. My personal assistant." Pakilala sa akin ni Jascha, ngumiwi naman si Manang Rose na tila hindi naniniwala, kapagkuwa'y tumango muli sa akin at ngumiti ng tipid. "Ipapakuha ko lang sa kusina ang pagkain."

Ngumunguya siya sa tinapay at random na nag- tap sa screen ng kanyang phone, habang pinipigilan ang kanyang mga luha. Sa pamamagitan ng luha sa kanyang mga mata, nakita niya ang isang pamilyar na mukha sa screen. Ang kanyang matalik na kaibigan noon sa Hightide Church, si Rose, ay nagsasagawa ng kanyang ika- labing walong kaarawan. Sa larawan, nakasuot si Rose ng sopistikadong tiara sa ibabaw ng kanyang maputla at mahabang buhok; nakasuot ng pink na damit, para siyang prinsesa na lumabas sa storybook.

Pumasok ang isang matandang babae na halos mabitiwan ang mga dalang prutas nang mapatitig sa akin, "R-Rommel?" "Manang Rosa?" Masayang-masaya akong yumakap sa matanda, tuwang-tuwa rin ito at halos mapaiyak habang pinupog ako ng halik. Si Mang Rosa ang nag-alaga sa akin. Napakabait nito sa akin at parang isang anak na kung ituring ako. Nagi-guilty ako na ni hindi rin ako dito nakapag-paalam nang umalis ako ng mansion. "Diyos ko iho, kamuntik na kitang hindi makilala. Kumusta ka na? Nagbabalik ka na ba? Tiyak na matutuwa ang Papa mo kapag. . ."

"Sino ang lalaking nakabuntis sa iyo? Alam niya bang buntis ka?" Napalunok si Roxanne. "S-Si R-Rain po. Rain Tyler Montenegro." Nanlaki ang mata ni Aling Rose. "Ano?! Sigurado ka ba sa sinasabi mo? Kilala mo ba ang taong 'yan." "Opo. L-Lasing po kasi kami no'n. Hindi po namin alam ang nagawa namin." "Jusmiyo." Nasapo ni Aling Rose ang kaniyang noo.