Roses Picture Mga Nobela at Kwento

Umaasa na sa simpleng mga salitang iyon, maiibsan ko 'yung sakit na natamo niya noong mga panahon na pinagtatabuyan ko siya't sinasaktan. He crouched and kissed my lips softly. "I love you too, baby. Always put that on your mind." "I will, Ryu." I smiled and looked at the big painting in front of me. It was a portrait of me. Naked. Romantic, because of the red roses in the background. At dahil na rin sa mga petals ng mga rosas at kandila na nagkalat sa buong silid. I'm sure that those are the scented candles I've been smelling outside near this house.

And whoever that person was, he's doing a great job to hide everything flawlessly. Kahit nanlalanta na at nag-iiba ang kulay, hinanap ko roon ang bagay na kadalasan kong nakikita sa mga tangkay ng iba pang rosas na ginamit ng supek. Hindi naman ako nabigo nang mahanap ko ang maliit na sulat na nakaukit dito. R ldm svi. I grinned when I saw the letters. Talagang hanggang ngayon ay naglalagay pa rin siya nito sa mga bulaklak. Just like the roses found on Philip and other students' palms.

“Pero si Ms. Suarez, lang naman ang buntis.” “Ayaw mo ba o gusto mo?” “Syempre Sir, gusto ko, heto na nga po eh, may kakilala na ako kokontakin ko, excuse me lang po.” saad ni Alex na lumabas ng opisina ko. Napatingin ako sa cellphone ko at tumungo sa gallery, tinignan ko doon ang naka-save na picture sa akin ni Rosaline. She was smiling so bright while holding a bouquet of flowers. Picture niya iyon sa garden ng Casa Joaquin noong magpunta sila doon. Ginamit niyang profile picture at si-nave ko naman sa gallery ko dahil napakaganda niya doon. Para siyang dyosa ng mga bulaklak.

Ang ganda pala nitong tingnan. "Ipapatanggal ni, Madam Alethra ang mga rosas dahil ayaw niya sa mga pula." Naglaho ang ngiti sa labi ko nang marinig iyon at tila may bikig sa lalamunan ko. Ang mga rosas na iyon ay hindi lamang normal na bulaklak para sa akin. Diyan kumuha si Asmodeus ng bulaklak na ibinigay sa akin noong magtapat siya at inalok ako ng kasal. At ang mga rosas na iyan ay sadyang tinanim ni Lola.

Sabay tingin niya sa kanyang dalang bouquet. Nakita kong pumula ang kanyang pisngi at nag fi-flex ang kanyang muscles habang hinahawakan ng mabuti iyong mga rosas. "Sasalubungin sana kita ng roses pero sinalubong mo ako ng selos! Just... what the hell..." Nag iwas siya ng tingin sa akin. Shit. Kinagat ko ang labi ko at tiningnan ang roses na dala

Pero ang mas nakakakuha ng atensyon ay ang isang malapad na larawan na nakalagay sa likorang bahagi ng kaniyang uupuan. Isang babaeng nakatalikod suot ang isang kakaiba ngunit magandang kasuotan. Kulay rosas ito na may malaking saya na nakakabit sa damit mismo at may puting kung ano sa mga manggas nito. Natatabunan ang kanyang ulo sa hawak niyang payong na kulay rosas din, may diseniyo rin itong mga rosas. Nakatayo siya sa buhangin at nakaharap sa nakakabighani at mahinahong karagatan. Nagniningning ang karagatan dahil sa maamong sikat ng araw.

aniya. Kumunot ang noo ko sa sinabi kaya kaagad akong bumangon mula s pagkakahiga at nagtungo sa glass window. Napanganga ako ng makita ang mga rosas sa bukaran. Iba’t-iba ang kulay ‘non kaya namangha ako. Malawak ang ngiti sa labi ko ng yakapin ako ni Ares mula sa aking likuran. “You like it?”tanong n’ya.

Nilapitan niya ang tanim niyang mga American Roses, ito yung mga malalaking variety ng rosas. “Ang gaganda pa rin nila, Mabuti naman Mama at naaalagaan niyo po sila,” masayang baling niya sa Donya. “Alam ko kasi na babalik ka kaya inalagaan ko sila para sa’yo,” maramdaming wika nito. “Ano ba ang nangyari sa’yo noon? Alam ko na masakit alalahanin pero gusto ko sana’ng malaman ang buong pangyayari.” Lumingon siya dito at ngumiti, hinawakan niya ito sa kamay at iginiya palapit sa may garden table na naroon at inalalayaan itong maupo.

Biglang napatili sa tuwa si Nemia nang makita niya ang isang napakalawak na bed of roses sa ilalim ng isang malaking bintana sa gilid ng mansyon. Dahil laging inaalagaan, punong-puno ng mga pulang bulaklak ang garden. Sumasayaw ang mga ito sa hangin, napakaganda at napakabango. Gayunpaman, ang pagiging romantiko ng mga roses ay parang hindi nababagay sa malamig, madilim at seryosong aura ng buong mansyon ng mga Montenegro. Nang tingnan ni Morgan ang mga roses, isang napakalalim, puno ng pangungulila at malambing na tingin ang dumaan sa mga mata niya.

Bumulaga sa kanya paglabas ng pinto ang isang tangkay ng pulang rosas at ang nakangiting si Raxiine na may hawak niyon. "Good morning, my lady!" bati nito. As always, he made her feel better with that striking boyish smile. "Good morning, Raxii!" Ngumiti siya ng tipid. "Is this for me?" Kinuha niya ang rose. "Yes." Kumindat ito. "Thank you." Inamoy niya ang rosas. Sariwang-sariwa. Kapipitas lamang niyon mula sa garden. "Going out?" tanong nito.