Novel & Cerita Roses Picture

And whoever that person was, he's doing a great job to hide everything flawlessly. Kahit nanlalanta na at nag-iiba ang kulay, hinanap ko roon ang bagay na kadalasan kong nakikita sa mga tangkay ng iba pang rosas na ginamit ng supek. Hindi naman ako nabigo nang mahanap ko ang maliit na sulat na nakaukit dito. R ldm svi. I grinned when I saw the letters. Talagang hanggang ngayon ay naglalagay pa rin siya nito sa mga bulaklak. Just like the roses found on Philip and other students' palms.

“Pero si Ms. Suarez, lang naman ang buntis.” “Ayaw mo ba o gusto mo?” “Syempre Sir, gusto ko, heto na nga po eh, may kakilala na ako kokontakin ko, excuse me lang po.” saad ni Alex na lumabas ng opisina ko. Napatingin ako sa cellphone ko at tumungo sa gallery, tinignan ko doon ang naka-save na picture sa akin ni Rosaline. She was smiling so bright while holding a bouquet of flowers. Picture niya iyon sa garden ng Casa Joaquin noong magpunta sila doon. Ginamit niyang profile picture at si-nave ko naman sa gallery ko dahil napakaganda niya doon. Para siyang dyosa ng mga bulaklak.

Ang ganda pala nitong tingnan. "Ipapatanggal ni, Madam Alethra ang mga rosas dahil ayaw niya sa mga pula." Naglaho ang ngiti sa labi ko nang marinig iyon at tila may bikig sa lalamunan ko. Ang mga rosas na iyon ay hindi lamang normal na bulaklak para sa akin. Diyan kumuha si Asmodeus ng bulaklak na ibinigay sa akin noong magtapat siya at inalok ako ng kasal. At ang mga rosas na iyan ay sadyang tinanim ni Lola.

Pero ang mas nakakakuha ng atensyon ay ang isang malapad na larawan na nakalagay sa likorang bahagi ng kaniyang uupuan. Isang babaeng nakatalikod suot ang isang kakaiba ngunit magandang kasuotan. Kulay rosas ito na may malaking saya na nakakabit sa damit mismo at may puting kung ano sa mga manggas nito. Natatabunan ang kanyang ulo sa hawak niyang payong na kulay rosas din, may diseniyo rin itong mga rosas. Nakatayo siya sa buhangin at nakaharap sa nakakabighani at mahinahong karagatan. Nagniningning ang karagatan dahil sa maamong sikat ng araw.

aniya. Kumunot ang noo ko sa sinabi kaya kaagad akong bumangon mula s pagkakahiga at nagtungo sa glass window. Napanganga ako ng makita ang mga rosas sa bukaran. Iba’t-iba ang kulay ‘non kaya namangha ako. Malawak ang ngiti sa labi ko ng yakapin ako ni Ares mula sa aking likuran. “You like it?”tanong n’ya.

Nilapitan niya ang tanim niyang mga American Roses, ito yung mga malalaking variety ng rosas. “Ang gaganda pa rin nila, Mabuti naman Mama at naaalagaan niyo po sila,” masayang baling niya sa Donya. “Alam ko kasi na babalik ka kaya inalagaan ko sila para sa’yo,” maramdaming wika nito. “Ano ba ang nangyari sa’yo noon? Alam ko na masakit alalahanin pero gusto ko sana’ng malaman ang buong pangyayari.” Lumingon siya dito at ngumiti, hinawakan niya ito sa kamay at iginiya palapit sa may garden table na naroon at inalalayaan itong maupo.

Biglang napatili sa tuwa si Nemia nang makita niya ang isang napakalawak na bed of roses sa ilalim ng isang malaking bintana sa gilid ng mansyon. Dahil laging inaalagaan, punong-puno ng mga pulang bulaklak ang garden. Sumasayaw ang mga ito sa hangin, napakaganda at napakabango. Gayunpaman, ang pagiging romantiko ng mga roses ay parang hindi nababagay sa malamig, madilim at seryosong aura ng buong mansyon ng mga Montenegro. Nang tingnan ni Morgan ang mga roses, isang napakalalim, puno ng pangungulila at malambing na tingin ang dumaan sa mga mata niya.

Bumaba muna siya at lumabas patungo sa hardin sa likod ng dorm. Maagang tag-araw noon, at punong-puno ng namumulaklak na rosas ang hardin. Tumayo siya sa ilalim ng mga punong rosas at tinawagan muli ang kanyang lola. Nang sumagot ito, agad siyang ngumiti. Sa ilalim ng mga bulaklak, ang maputi at sariwa niyang mukha ay parang lotus na sumisibol sa tubig—isang simpleng ganda na kayang lagpasan ang mismong mga rosas sa paligid.

Sobrang ganda ng lugar na hindi niya inakalang makakakita siya ng ganito sa tanang buhay niya. Nasa pinakababa na sila ng hagdan nang matanaw niya ang samu’t saring mga rosas na nakahilera sa kaniyang harap. Limang linya ng iba’t ibang kulay ng rosas ang nasa kaniyang harap. Sa malayong kanan naman ay iba pang klase ng mga mamahaling bulaklak na madalas niya lang makita sa mga flower shop.

Sun-drenched roses, their petals unfurling like delicate ballet dancers, stood proudly beside fragrant lavender bushes, their purple blooms releasing a sweet, calming aroma. At the heart of this verdant paradise stood a majestic gazebo, its white latticework painted with intricate floral designs. Climbing vines, their leaves a tapestry of emerald and gold, adorned its pillars, creating a living curtain that filtered the sunlight into dappled patterns on the ground. Inside, a plush, white couch awaited, inviting weary souls to rest and soak in the beauty of their surroundings.