Parts Of Rose の小説・ストーリー

Habang nag-iikot ako, isa-isa kong tinitingnan ang mga halaman. Hanggang sa napahinto ako at nanlaki ang mga mata. Tinuro ko ang isang bahagi ng display. “Uy, roses.” May iba’t ibang kulay ng mga rose bushes na nasa paso. May pula, puti, dilaw, pink at kung ano-ano pa. Parang agad akong nahulog sa ganda ng mga ito. Lumapit tuloy ang isang staff. “Ano pong sa kanila?”

Biglang napatili sa tuwa si Nemia nang makita niya ang isang napakalawak na bed of roses sa ilalim ng isang malaking bintana sa gilid ng mansyon. Dahil laging inaalagaan, punong-puno ng mga pulang bulaklak ang garden. Sumasayaw ang mga ito sa hangin, napakaganda at napakabango. Gayunpaman, ang pagiging romantiko ng mga roses ay parang hindi nababagay sa malamig, madilim at seryosong aura ng buong mansyon ng mga Montenegro. Nang tingnan ni Morgan ang mga roses, isang napakalalim, puno ng pangungulila at malambing na tingin ang dumaan sa mga mata niya.

Hindi naman maiiwasan ang kamatayan sa mga operasyon. Pinaglaruan ko ang talulot ng rosas at pinagmasdan ang buka nito. Hindi katulad ito ng ibang rosas na para bang tagong-tago. This rose is in full shape and bloom. Tuyo na ang ibang parte nito ngunit maganda pa rin siyang tignan.

Ang kanyang mga mata'y nagningning sa tuwa at paghanga, habang ang init ng araw ay nagpapalakas ng kanyang saya. Ang buhok ni Rose ay sumasayaw sa hangin, at ang kanyang ngiti ay parang sumisimbolo ng kaligayahan na nararamdaman niya. Sa tuwing may makikita siyang magandang bulaklak o tanim, hindi niya napigilang mapatawa at magpahayag ng kanyang paghanga.

Tumayo si Roxanne. Sa sobrang iksi ng suot nitong board shorts nakikita na niya ang singit nito. Tapos crop top pa ang blouse. Sabagay, may ipagmamalaki naman ang babaeng ito. Parang porcelain doll. Kulot ang buhok at matangkad. Pero mas masarap pa rin si Rose sa mga mata niya. Walang tatalo sa rosas niya kahit may pagka-chubby iyon. Ngiti pa lang at malantik na pilik-mata, natutunaw na ang puso niya.

napapantastikuhang pag-uusisa ni Jonas. Humimig siya bago naglatag ng mahika para masira ang device na nasa harapan nila. It’s a modern device that produces toxins that only affects vampires. The main ingredient were the pollens of a Primarosa plant—a gorgeous rose-like flower but bigger than an ordinary rose. For humans and other creatures, the Primarosa plant emits a sweet smell which was why it’s very much liked by them but for vampires, its pollen could easily kill them.

Kumunot ang noo ni Rose ng hindi siya idiretso ni Mike sa trabaho, ang ikinataka niya, pamilyar ang daan na tinatahak ng sasakyan nito. Bigla ang pagkabog ng dibdib ni Rose ng huminto sila sa tapat ng malaking bahay. Red motif house? Bakit kaya pamilyar ito sa kanya? "Shall we?" Tumingin si Rose sa nakalahad na kamay ni Mike, naghihintay at nag aanyaya na hawakan niya ang kamay nito. Nakangiting tinanggap niya ang palad nito. Nang makapasok sila sa loob, tumambad sa mata ni Rose ang halos kulay pulang decorations at motif ng kulay sa loob, saan man lumingon ay may vase na may kulang pulang rosas. Nang lumingon siya sa sulok, napansin ni Rose na nagkukumpulan ang mga kasambahay na nakasilip s

Siguro, dahil na rin sa hindi agad mapapansin dahil natatabunan ng matatayog na sunflower ang parteng ito. Nang makarating sila, nakita ni Aeverie ang isang hardin ng mga rosas na may kakaibang kulay. Hindi ito ang karaniwang rosas na pula, rosas, o puti. Ito ay isang rosas na kulay lavender, isang kulay na hindi pa niya nakikita dati. Napaawang ang kaniyang bibig, nagulat siya sa ganda ng bulaklak.

DOS: KABADO ako ng mabungaran ang buong ka-nayon nila Rose na nagkukumpulan dito sa harapan ng kabahayan na tila nagmi-meeting abanse. Pasimpleng bumitaw si Rose sa pagkaka-intertwined ng mga daliri namin ng mapalingon silang lahat at nagsihawi.

"Wow! Ang gaganda! Imported pa ang mga rosas na ito, at sigurado akong mahal. Siguro mga tatlumpung bulaklak ang nandito." "Kung gusto mo, pwede mong ilagay sa vase sa desk mo," sagot ni Rosa na hindi napigilan ang pagtingin sa mga bulaklak. "Talaga? Puwede ko bang kunin ang dalawa?" tanong ni Vrest na kitang-kita ang pagkagulat sa kanyang mukha. "Oo, pwede mong itago ang mga 'yan nang ilang araw. Kung may gustong kumuha, huwag mag-atubiling ibahagi. Basta't ilabas mo lang," sagot ni Rosa.