Picture Of A Rose の小説・ストーリー

Tumingin siya rito at tinanong nang may halong panunukso, “Anong bulaklak ang ibibigay mo sa ’kin?” Napakislot si Nathaniel, parang may konting saya na sumiklab sa mga mata niya. “Mga rosas? Gusto mo, isang field ng rosas?” Naalala niya ang litrato sa group chat—malalaking kumpol ng pulang rosas na sobrang ganda. Simbolo ng pag-ibig at passion. Perfect, sa isip niya, para kay Arniya.

Kung hindi lang siya dinala ni Xenon sa rose garden na iyon, hinding-hindi malalaman ni Avrielle na mayroon palang napakalaking garden na punong-puno ng mga rosas ang nag eexist sa Manila. Ang lugar na iyon ay pag-aari lahat ni Xenon. Nagkalat ang mga Damascus roses sa buong flower fields. Sa ilalim ng papalubog na araw na kasing ganda ng isang oil painting, naroon ang mga pink roses na nagkalat sa lugar. Ang tanawing iyon ay lubhang nakakuha ng atensyon ni Avrielle.

ani lola Sam na may ngiting mapagmataas. Nilapitan ni Shaine ang bouquet at tiningnan ito nang mabuti. Puno ito ng mga rosas na kulay rose-red, may kasamang dose-dosenang iba pang mamahaling bulaklak at halaman na kapareho ng kulay, may mga berdeng dahon na malinaw at malinis. Ang mga kulay ay malinaw na pinaghalo at talaga namang kaakit-akit at maganda.

They’re all she have. “Ate, bili na po kayong bulaklak. Bente na lang po sa ‘yo.” Dumapo ang kanyang paningin sa batang lumapit sa kanya. May hawak itong isang tangkay ng rosas na napapalibutan ng newspaper bilang cover nito. Agad siyang ngumiti rito at hinugot ang kanyang maliit ng wallet para sa kanyang mga coins.

Si saeng pwede pa. " ang ganda naman.." napapangiting sabi ko. ibat ibang uri at kulay ng bulaklak ang makikita dito pero ang nakakakuha ng atensyon ko ay itim na rosas. " grabe.. may black rose pala talaga?" Sabi ko ng makalapit doon at hinawakan to. " sumisimbolo ang black rose sa walang hanggang pagluluksa. "

Makikita ko ata siya sa harapan na ng altar mismo. Matapos ko maligo. Medyo nagbago lang dahil may pa-petals sa tubig. Royal Blue na petals ng bulaklak na rosas. Chemistry nga naman ngayon, marami na ang nagagawa. Di natural na kulay ngunit rose parin yun. At matapos ko maligo, di ko na magawang sumilip man lang sa bintana. Tumampad sa akin ang isang wedding gown na…

Dahan-dahan niyang binuksan ang kahon. At halos mabitawan niya iyon sa nakita. Isang pulang rosas, nakapulupot ang tangkay sa itim na laso. At sa ilalim nito, isang litrato—si Camille, nakahandusay, duguan ang mukha, parang huling sandali bago ito nawala.

GABBY POINT OF VIEW Pagkabukas ko ng pinto, bumungad sa akin ang isang bouquet ng mga rosas. Hindi ‘yung pangkaraniwang klase. Hindi kagaya ng dinadala ng mga admirer ni Seraphina dati o ‘yung binibili ng mga lalaking guilty sa panloloko. Hindi. Ang mga rosas na ‘to, pula. Malalim na pula. Halos itim. At may tumatagas na likido mula sa mga talulot. Dugo.

Agad ko iyong binawi at binigyan siya ng nagtatakang tingin. "I... I'm sorry. I've just want to put this on your hand." Nilabas niya ang kulay pula na rosas. "It is the best rose from my garden, Yenah." Mukhang nailang pa siya dahil sa nangyari. Akmang itatago niya na iyon pero pinigilan ko. Kahit papaano ay malapit talaga sa puso ko ang mga bulaklak. "P-Pwede bang akin na lang?"nahihiyang tanong ko.

When I turned to my right, Kanji was standing there, holding three pink roses. "I'm sorry if I didn't answer your calls," sabi niya habang lumalapit.Inabot niya sa akin ang tatlong bulaklak. "Kahit may pollen allergy ka pa, may bulaklak pa rin na babagay sa ganda mo." I stared into Kanji's blue manolid eyes. It was pure and sincere. I shifted my gaze to the flower he was holding. He wanted to hand me a real rose. Real roses!