Ruffled Novels & Stories

Muling tumingin si Manang Ruchel sa akin, at nakita niya ang aking mukha na punong-puno ng pagpapanic at pagka-asiwa. Matapos ang ilang segundong nakakabinging katahimikan at matinding pagsusuri sa amin, dahan-dahang umayos ng tayo si Manang Ruchel mula sa pagkagulat ngunit nanatiling matigas ang kaniyang anyo, walang kahit kaunting bahid ng paglambot sa kaniyang mukha. Inayos niya ang kaniyang daster at pinatunog ang kaniyang lalamunan gamit ang isang tuyo at awtoritibong ubo.

Napapatingala pa ito sa sarap. Lalo nitong binilisan ang paggalaw kaya umalog ang dibdib niya. Rinig din ang langitngit ng tunog ng kama sa ginagawa nitong pagbayo sa kanya. Kahit naka-aircon ay tumutulo ang pawis nito galing sa maskuladong katawan na halos mapuno ng tattoo. "Fuck you, my bitch! I swear, I'll kill you after this!" He growled.

"Why won't I accept this offer? It's full of more bragging offers than genuinity. I don't like it." Mabilis ang bawat kabog ng dibdib ko dahil sa sobrang kaba. Now I know why people look scared of him. His mouth is full of stabbing words that will slap your whole existence. I feel offended, I feel really offended. Even the way he looks in my eyes makes me offended. "I don't like greedy people," he whispered out of his breath.

I am not supposed to feel this way but I can’t help myself either. “Are you here by yourself? Or do you have someone with you?” he asked pretentiously. “I’m meeting someone. How about you?” tanong ko pabalik sa kanya. “I’m here by myself to unwind,” maikling sagot niya. Then, there was a long silence. I can feel that there is still a tense between us na ang hirap iwasan. “Lucienne!” I almost fell from my chair nang biglang sumulpot si Raine sa tabi ko.

Sa bawat pagbangga, ramdam niya ang matinding hapdi – ang pagkiskis ng kanyang damit sa lupa ay katumbas ng parang pagpunit sa kanyang balat. Ang matindi pa roon, higit pa sa sakit na nararamdaman ng kanyang katawan, ang scarf na mahigpit na hawak ni Raven ay tila sumasakal na sa kanyang leeg. Bumuka ang bibig ni Raven, habang nangingitim ang mukha. Nagiging kulay talong na sa hirap ng paghinga. Sa huli, dumulas ang kamay ni Raven at nawalan ng kapit sa scarf. Ang matinding pagkakakapit ay nag-iwan ng sugat at gasgas sa kanyang mga palad, habang ang scarf ay tuluyang kumawala.

Wala namang may nagsend ng message sa akin or ano kaya naisipan kong buksan ang I*******m at magscroll. Habang nagtitingin ng mga picture ay bigla kong ibinalik ang isang picture na nadaanan. Inislide ko ang mga ito upang tingnan ang laman. It's a picture of a two girl and they are wearing a casual dress then it change to a uniform of my favorite restaurant. They are familiar to me but I forgot where did I saw them. They're both pretty but different from each other. I half smirk because of that I like the other girl style and she's pretty while the other one is like a doll. Bagay sila ni Zero kaso sayang wag na lang.