Mixed Up Novels & Stories

11:45 AM na? ​Bakit hindi man lang ako ginising ni tito Mark? Shít, pakiramdam ko talaga para akong binugbóg! Ay, oo nga pala, ganun nga pala ang nangyari kagabi. Parang ngayon lang talaga tuluyang nag-sink in sa buong sistema ko ang nangyari, at sobrang sakit ng buong katawan ko. Dahan-dahan at maingat akong bumangon kasi kumikirot pa ang anit ko at humahapdi pa ang balat ko. Tumungo na lang muna ako sa cabinet at humagilap na lang ng maluwag na damit at pumuntang banyo para maligo.

“My brother and I are used to it. Everyone was used to it, Erina. This isn’t the first time that this happened.” “Still…it’s because of me…this time…and I am sorry.” Umiling ako habang nahihiyang tumingin sa kanya. “I think this arrangement is a mistake…” “Mistake?” He creased his brow. “I am hurt that you’re calling our baby a mistake.” “No, that’s not it. I just don’t want to get in between you. I know there’s always been bad blood between the two of you but I think I just made it worse—-” He kissed me.

LEXIE ZIMMERMAN- Isang simpleng babae na puno ng dignidad, nangangarap ng isang simpleng buhay na may kapayapaan ngunit mahirap para sa kan’ya na makaalis sa poder ng mga Terorista. Ang unang misyon ni Lexie ay patayin si Cedric ngunit dahil sa maling impormasyon na natanggap niya, nabigo ang kanyang misyon. Sa halip na patayin si Cedric, iniligtas pa niya ito. Idineklarang traydor sa kanilang grupo ang dalaga, dahilan kung bakit gusto siyang patayin ng mga kasamahan niyang terorista. CEDRIC HILTON- Sa edad na 34 ay naging matagumpay sa buhay, siya ang batang bilyonaryo na naging Governor ng Montenegro City. Naging obsessed sa babaeng nagligtas ng kanyang buhay. Hindi tumigi

Ako rin, pinili ko na lang na ibalik ang atensyon ko sa park. Pero— May kakaiba. May pakiramdam na hindi mapakali. Parang may nakatingin. *** **ᴡʀᴏɴɢ ɢʀᴀᴍᴍᴀʀ , ᴡʀᴏɴɢ sᴘᴇʟʟɪɴɢ, ᴛʏᴘᴏɢʀᴀᴘʜɪᴄᴀʟ ᴇʀʀᴏʀ ᴀɴᴅ ɪɴᴄᴏʀʀᴇᴄᴛ ᴘᴜɴᴄᴛᴜᴀᴛɪᴏɴ ᴍᴀʏ ᴏᴄᴄᴜʀ** ᴘᴀsᴇɴsʏᴀ ɴᴀ ᴘᴏ ɪɴ ᴀᴅᴠᴀɴᴄᴇ..

"I said call me Kael." "K-kael, uhm...ayaw ko lang na makita mo pa ako pagkatapos ng n-nangyari sa hotel. It was just a mistake. At 'yong kagabi, ayaw ko lang na magkalapit tayo, dahil boss kita, kaya kailangan kong mapanatili ang distansya sa pagitan ng empleyado at ng boss." "Mistake ba 'kamo yong nangyari nung gabi na 'yon?" Tumingin siya ng diretso sa akin. "If that was just a mistake, then it was the best mistake I've ever had."

Palusot ko rito "Anak dito ka na lang muna, kailangan ko ng kasama, mamaya atakihin na naman si Aria" I sigh. wala akong nagawa kundi ang umupo sa sofa at nanood na lang ng tv. Ang hirap naman ng buhay. Paano ko matutulungan sila mama? Aish! kainis talaga! Match Maker Company? ang pumasok bigla sa isip ko. paano? I mean ano naman kayang trabaho ang Naghihintay sa akin doon, legal ba iyon? baka naman ibebenta nila ang kaluluwa ko.

Hindi maintindihan ni Alexa ang sarili, pakiramdam niya parang may mga nagliliparang paru-paro sa sikmura niya, para siyang naiihi na natatae na hindi niya mawari. “What's wrong? Mukhang hindi ka yata mapakali? Aren't you excited dahil papasok ka na sa isang University?” puna ni Lucas sa kanya, kasalukuyang nakahinto ang sasakyan ni Lucas sa harap ng isang prestigious University.

Tumabi si Calvin sa kan’ya at kinuha ang hawak na kaserola na sana’y ilalagay n’ya sa ilalim, ngunit nahalata nito na hirap na s’yang yumukod. “No. I’m okay now. Ayoko lang na sumagi ulit sa isip mo ang posibilidad na makipagbalikan ako sa kan’ya, na tama nga ako dahil inisip mo nga iyon ngayon. Biglaan ang pagpunta n’ya sa opisina kanina para mangutang ng pera pang-puhunan sa binabalak nilang negosyo ni Bret. Hindi ako pumayag. Gusto ko si Bret ang lumapit sa akin at magpakumbaba. He has to learn his mistake and be sorry about it.”

Ugh! Okay, fine. Hindi lang "may itsura"—as in, nakakabwiset na tipo ng gwapo. Yung may lakas ng loob maging maganda sa kahit anong anggulo, na parang hindi alam kung paano maging pangit kahit saglit. "Ayun na! Siya ‘yung sinasabi ko, bakla!" bulong ni Mix, sabay siko sa akin. Bakit parang may weird na energy shift sa kwarto? O ako lang ‘to?

“Lagi na lang bang ganito ang drama ng buhay ko? Hay, kailan ba mababago ang routine ng buhay ko?” patamad na umupo ako sa harap ng mesa ko. Santambak na naman kasi ang mga files na nasa harapan ko ngayon. Hindi ko nga maintindihan kung bakit pagkarami raming appeles ang nandiot na kailangan kong i-sort samantalang sa tingin ko nga ay hindi naman kumikita ang kumpanyang ito. Kadarating ko pa lang ng opisina twenty minutes ago pero tinatamad na agad ako.