Runaway Novels & Stories

Riella's Pov I'm now running like an idiot .Nawala ata yung tama ko kanina at purong kahihiyan na ang nasa dugo ko. Yeah you read it right ,I'm running coz of embarrassment . Shit na malagkit ,natatanga na nga ako iba na yung takbo ng utak ko ehhh

Binilisan ko ang pagpapatakbo ng motor ko dahil nasa high way naman ako at wala rin namang trapic, nilalampasan ko ang lahat ng sasakyan na nadadaanan ko I don't care kung over speed na ako. *Bang* *Bang* *Bang* Pina-zigzag ko ang pagpapatakbo ng motor ko para makahilag ako sa bala na pinapaulan nila sa akin, tsk! Tumingin ako sa likuran at buti na lang may truck na nakasunod sa akin kaya pala nawala bigla ang nagpapaputok, tsk! I turn to the left way when the truck stopped, tsk! Akala niyo naman maiisahan niyo ang isang Tristan Sandoval? Tsk! In their dream.

“I’m taking a vacation.” “Aga namang vacation.” ‘And you?” “I ran away!” “W-What?!” “Mabuti na lang at sa Japan ka rin pupunta kuya! I have a companion then!” she giggled. “Why the f*ck did you run away?!” “I’m not part of their family anymore!” “Wha—” “Our dear passengers, please settle-”

May isang racer ang lumapit, helmet sa ilalim ng braso, may ngiting puno ng kumpiyansang hindi niya deserve. “Isang run,” sabi niya. “Tingnan natin kung totoo ang hype.” Tiningnan ko siya. Kalma. Walang emosyon. “Kung gusto mo.” Brutal ang karera. Mabilis na likuan. Eksaktong preno. Isang maling galaw, tapos ka. Karerang walang puwang para sa pag-aalinlangan. Ako ang unang tumawid sa finish line.

Sa sobrang malas ko ay hindi ko mapigilang makaramdam ng kaba at takot. Huminga ako ng malalim tsaka dahan-dahan kong binuksan ang nakatuping papel. Sadyang tumigil ang pag ikot ng mundo ko nang mabasa ang mga katagang nagpahigit ng hininga ko. WELCOME TO THE RUN BABY, RUN. YOU ARE NOW PART OF THE GAME. MS. TAMIA NAVAL get ready to the inferno.

Hindi gaya sa panaginip na hindi ako makagalaw, ngayon ay malaya akong nakakakilos. Hindi ko ininda ang mga matutulis na bagay na natatapakan ko. I don't care if my feet bleed, get sore or become numb. Basta maka takas ako at maka-alis dito ay ayos na ako. But, should I escape? I know this is my fear, but should I need to run from my fear? What if the more I run, the more it chases me? Then, it seemed like I was just running on a round wheel.

Wala siya a mood. “Iba na lang pagtripan mo tol. Wala ako sa mood I’m in hurry. Pwede ang umalis ka na hinaharangan mo ang daan" sabi ni Miguel.

SIMULA EREM BLYTHE VALDERAMA’S POV Growing up, I only have one big dream and that is to have a happy and complete family na kahit minsan ay hindi ko naranasan, kaya hanggang ngayon na nasa hustong gulang na ako ay bitbit ko pa rin ang pangarap na iyon.

tanong ng binata, bagamat mas abala siya sa isang business proposal na hawak-hawak. “Yes, sir. The roads are a bit slippery, but I’ll drive safely,” sagot ng driver, pilit na tinatago ang amoy ng alak sa kanyang hininga. Ngunit sa isang iglap, lumiwanag ang mga ilaw ng kotse at narinig ang preno—sumalubong ang isang pigura sa gitna ng kalsada. Si Kiarra, nabigla sa bilis ng sasakyan, napalingon lang at hindi na nakaiwas. Isang malakas na tunog ng preno at sigaw ang pumuno sa paligid. Tumilapon si Kiarra, bumagsak sa kalsada, at nawalan ng malay habang ang ulan ay lalo pang bumuhos.

chapter 23 vl pov "d*mn!"gigil ko na lamang na sambit pagkarinig na pagkarinig pa lamang sa sinasabi ng aking mahal na asawa.. "you can run .wife .but you can't hide.dahil kahit saang sulok ka pa ng mundo naroroon,ay hahanap hanapin pa rin kita .because you are mine .my runaway wife..mine alone."nanginginig kong anas sa tapat ng pintuan kung nasaan ang kwarto ng aking asawa.napakuyom pa nga ako ng aking kamao dahil sa galit na aking nararamdaman mula sa aking narinig...