Runaway Novels & Stories

"No..Perlaaaa... No.. Oh Sh*t..Mang Berting akin na si Skylar" Sabi ni Darwin na agad namang nilagyan ng saddle ni mang Berting ang kabayo at mabilis na sumampa si Darwin at hinabol ang kanyang Bride.Mabilis si Drevor dahil yun ang breed nito. Stalion Breed kadalasan ay mabibilis tumakbolalao na at wild.

Kumaripas ito ng takbo para gawin ang inuutos niya. Naiwan si Eos mag isa. “ You can't run away from me Amalia. Never! ” Sariling sambit nito. Matatalim at nag babaga ang mga mata nitong mulat na mulat habang binabanggit ang mga iyon. Nag Simula siyang mag anyong lobo. At tumakbo nang mabilis para hanapin ang babae. Desperado siya.. Desperado siyang hanapin ito. Parang kung anong bagay sa kanya ang mawawala, kung hindi niya mahanap Ang babae.

Tumakbo sa isang problemang hindi niya alam kung ano ang kasunod na pangyayari. Frances ranaway. Hindi niya alam kung saan siya pupunta. Para bang bumagal ang ikot ng oras dahil kanina pa lang siya umiiyak at wala iyong hinto. Mababaliw na yata siya kakatakbo at kakaiyak. At ang totoo niyan, wala siyang naramdamang pagod. Ang gusto lang talaga niya ay ang huwag huminto sa pagtakbo na kung gagawin niya ay para bang nasa likod lang niya si Jon. She ran fast as she could be.

Ngunit agad din niyang binalewala ang ganitong kaisipan. May asawa at mga anak naman si Gavin, mayroon siyang mainit at maayos na higaan; paano niya matitiis at magagawang matulog lamang sa sasakyan sa halip na umuwi sa kanyang tahanan?

I knew it was an adrenaline rush nang bumilis ang takbo ko at biglang nawala ang lahat ng sakit ng katawan ko. Nasa kakahuyan na ako at ang tanging liwanag lang doon ay ang bilog na buwan. Takbo lang ako nang takbo hanggang sa makarating ako sa gilid ng hi-way, but I didn’t stop running. Tumigil lang ako nang hindi ko na marinig ang sigaw ni Flyn.

Nanlamig ang buo kong katawan dahil sa sobrang nerbyos. Hindi ko na alam kung saan ako natakot. Kung dahil ba may mga zombies sa harapan ko na mukhang gutom na gutom pa o dahil natunghayan nila ang pagkain ni Marco sa pwèt ko. S-Should I run? “RAAAAAWRRR!” sabay-sabay nilang sigaw. Hala, pòtek! Ito na nga! Tatakbo na! “KAIN KITA!”

“I’m taking a vacation.” “Aga namang vacation.” ‘And you?” “I ran away!” “W-What?!” “Mabuti na lang at sa Japan ka rin pupunta kuya! I have a companion then!” she giggled. “Why the f*ck did you run away?!” “I’m not part of their family anymore!” “Wha—” “Our dear passengers, please settle-”

What the shit is going on between them? I run, as fast as I can. Sumakay ako ng taxi para mabilis ang pagdating ko sa terminal ng bus. Uuwi ako sa amin, hindi ko kayang manatili sa condo. Gusto kong umuwi. Gustong-gusto ko.

Nagpatuloy sa pagtakbo ang apat. Mas mabilis kung ikukumpara kanina. Ngayon ay alam na nila na may maling nangyari sa mga tao at sa paligid nila. And they need to runaway from those crazy people para iligtas ang sarili nila.

wika ni Erickson. “Damn it!” inis niyang hinampas ang manubela niya. Kung 5km pa ang layo ng escape ramp marami pa ang posibleng mangyari. Binilisan ni Frank ang patakbo ng sasakyan niya para maabutan si Darlyn. Sunod-sunod ang pagbusina ng mga nilalampasan niyang sasakyan dahil sa bilis niya pero wala na siyang pakialam dahil si Darlyn ang inaalala niya.