Runaway Novels & Stories

Nagpatiuna ito sa paglalakad doon hanggang sa tuluyan silang makalabas. Ilang sandali pa, mabilis siya nitong iginiya patungo sa sasakyan nito na nasa malapit lang. She would’ve run for her freedom. Subalit nasa kabilang ibayo ng malawak na parking space ang sasakyan niya. Idagdag pa na mahigpit na nakahawak sa kamay ni Zyrone sa kamay niya—not giving her any chances to flee.

His insane. Tumatakbo lang ako ng tumatakbo. I'm running for my life, while him he's chasing me. Hindi ko na inalala ang basa kong damit dahil sa malalaking patak ng ulan. All I want is to get the way out of this Damn place "SWEETY" sigaw nito dahilan para lalo ko pang bilisan sa pag takbo. Paano nga ba ako napunta sa ganitong sitwasyon.

Run. Tumakbo ako. Tumakbo ako sa abot ng makakaya ko. Hindi ako lumingon kahit pa sumisigaw ang lalaking humahabol sa akin. Tumakbo ako kahit hindi ko na alam kung saan ako dapat magpunta. All I know is I need a safe place to hide. I need to get out of here as fast as I could. Kahit masakit sa paa at sa tagiliran, I will never stop. Keep on running. Just keep my eyes on the road. Napapaiyak ako sa isipin na mamomolestiya ako ng kung sino nang walang kalaban-laban. And thanks to God He gave me an instrument to save my life.

Hindi ko nalang siya pinansin kundi nagpatuloy nalang sa paglalakad. Hindi kami kakanta ngayon dahil hindi ngayon ang schedule namin. Kokonti ang tao sa runaway house at napakatahimik. Bilang lang ang taong nakikita ko ngayon, hindi mausok, hindi maingay, walang mga babaeng halos pang FHM na ang suot, walang mga naghahalikan at sa mga oras na ito. Nakikita ko na ang tunay na kagandahan sa loob ng runaway house. Narealize ko tuloy na may kwenta pala ang may-ari nito, may kwenta siya kung kokonti lang ang tao pero wala siyang kwenta kapag maraming tao. Anudaw?

Sa sobrang taranta wala na siyang ibang nagawa kung hindi sumabay sa patuloy na pag arangkada ng sasakyan kung nasaan siya nakasakay hanggang sa tuluyan itong bumangga sa puno. Tumigil ang paghinga niya at umikot ang buo niyang paligid. Isang malakas na sigaw ang pinakawalan niya bago tuluyang mawalan ng malay.

Yun nga lang masakit pa rin sa tuwing naalala ko ang mga pinagsamahan naming nauwi sa wala. Pero hindi ako nagsisisi sa desisyon kung tumakbo at umalis mula sa kanila. I run away not because I'm coward or loser. I run away because I need to fix myself. Hindi ko sila kailangang harapin kundi sila dapat ang humarap sa akin dahil sila ang nagkamali at hindi ako. I choose to runaway from pain because I want to save myself before it's too late.

Ang alam niya lang ay kailangan niyang makalayo sa lugar na pinanggalingan niya. “Where should I go…” paulit-ulit niyang usal habang naglalakad at naghahanap ng masisilungan sa kalsadang walang kabahay-bahay at katao-tao. Malayo-layo na din ang nalakad niya. She couldn’t hear the footsteps following her anymore. Maybe they got tired of looking for her. She had done this numerous times, yet this was the only time she truly succeeded in getting away from them. Without thinking about the consequences of her actions, she still managed to smile.

Sumapit na ang gabi at tuluyang lumamig ang simoy ng hangin. Sa may sulok ng madilim na eskinita sa likod nila, tila may isang ligaw na pusa na nabulabog, kaya mabilis itong tumakbo palayo habang nag-aaway nang may matatalas na kuko. Huminto sandali si Jack bago nagpatuloy sa isang malinaw na boses, "Para sa akin, ang pag-ibig at ang pamilya ay dalawang magkaibang bagay na hindi pwedeng paghiwalayin."

Kaya ng hilahin ako ni Kayler para tumakbo ay agad kaming nagtatakbo. Hingal na hingal ako nang mapaliko kami sa isang sasakyan. "Dito!" sigaw ni Fil na nakasakay sa isang wrangler na itim. Nakita niya siguro kami na hinahabol kaya siguro bigla niya kaming tinawag. Mabuti na lamang at andito si Fil, mabilis kaming makakatakas sa mga ungas na iyon.

Two East Boutique Pumara ako ng taxi at saka sumakay rito. What the hell just happened?!