Novel & Cerita Sa Hindi Inaasahan

inis na wika ni Harriston. Sa sobrang inis na rin ni Shaina ay hindi na napigilan nito ang sarili. "Pwedi ba kung wala kang magandang sasabihin kay Novice ay manahimik ka na lang at umalis at base sa mga nalaman mo ay hindi naman totoo na iniwasan niya ang obligasyon niya sa anak namin dahil ang totoo ako mismo ang may gusto niyon!"amin niya.

“H-hindi… ano… pasensya!” “Pasensya? Hmm… what does it mean?” “Pasensya means So-sorry…” “Oh! Haha Sorry? Then, sorry too.” “O-okay lang?” hilaw akong natawa sa tugon niya. “Sorry kasi gusto kong dukutin ang mata mo,” pagkasabi ko nito ay lumapit ako sa kanya ng paunti-unti hanggang sa wala na siyang maatrasan pa. Alam kong na samin ang atensyon ngayon, sa gagawin ko sa lalaking ‘to.

Hindi niya inaasahan na si Sheena pa ang magtatanong sa kanya. Matapos ang mahabang katahimikan, mahinahon siyang nagsalita. “Siguro… katanyagan, kayamanan, kalayaan, at kaligayahan.” Malalaking bagay ang mga iyon— bagay na angkop sa kanyang pagiging sakim. Gusto niya ang lahat. “Kaligayahan?” Sumikip ang dibdib ni Sheena sa salitang iyon. “Hindi ba madali lamang iyon para sa inyo, Sir?”

Hindi. Hindi siya maaaring umupo at hintayin ang kamatayan. Kailangan niyang makatakas. “Wag na wag mong isiping tumakas, hindi ka makakatakas sa akin.” Para bang nabasa ni Eduardo ang iniisip niya. Punô ng baluktot na kasiyahan ang kanyang titig.

singhal ni Ruby. "Masyado kang ipinagmamalaki ang status at malaking pangalan ng iyong pamilya. Kung talagang napakagaling mo, maaari mo bang pagbigyan ang isa kong kahilingan? Kung kaya mo, ngayon din ay handa na akong magsimula ng bagong buhay bilang iyong asawa." Bahagyang nagningning ang mga mata ni Haven at pagkatapos ay agad na tumango nang hindi nag-iisip.

"Inaasahan mo ba ang earthquake?" "Hindi," sabi ni Billie, dahan-dahang hinaplos ang kanyang buhok. "Inaasahan ko ang ingay. Ang ingay ng tawa, ng sigawan ng mga bata, ng pag-uusap. Ayokong makompromiso ang payapa ni Elias sa kanyang nursery. Ang paggawa ng lugar na iyon ay hindi lang para sa mga kustomer. Ito ay para sa atin—para malaman natin na kaya nating lumikha ng kaligayahan nang hindi nasisira ang ating katahimikan."

Hindi ko pinangarap manakit ng iba. "I'm sorry. Siguro makakabuti saatin kung hindi muna tayo mag kikita." Malumanay kong sabi. Sinuklay ko na rin ang buhok ko gamit ang mga palad. Kunot noo syang napatingin saakin ngunit wala akong nagawa kundi talikuran sya. I need to do this. "Ash ganon ganon nalang ba 'yon?" Pahabol na tanong nya hindi ako umimik at mabilis na isinara ang pinto ng condo ko.

Hindi mapakaling Saad ko sa kanya "Shhh Asha.. I'll explain everything to you pagdating mo dito.. I'll wait you sa back door..I need to hung up now..Sh*t this bastards"Saad ni Xian at agad na binaba ang tawag... Nang maputol na ang tawag namin ni Xian ay hindi naman ako mapakali dito sa loob ng taxi dahil sa pag aalala Kay Xian at Kane.. "Calm down Ms.Asha..They will be fine..Trust me"Biglang saad ng driver kaya napatingin naman ako dito and I was a little bit shocked ng makita ito..

And it's not because of sadness and dissapointment but because of happiness. She is happy. She is damn happy! Hindi man niya inaasahan na magiging ina siya ng ganito kaaga ay masaya pa rin siya. A baby is a blessing at hindi pa man niya ito ipinapanganak ay pinapangako na niyang aalagaan niya ito ng mabuti.

"I mean hindi naman pangalang Pinoy ang Anand kung tutuusin." "Half Filipino lang kasi siya, Indian ang mother niya. Ang ibig sabihin ng Anand sa wikang ingles ay happiness." "I know " "Hmmm…mukhang nag-research ka na ng husto, ah." Dahil may katotohanan ang sinabing iyon ni Tricia, nag-init ang kanyang pakiramdam. Napahawak pa tuloy siya sa kanyang pisngi na alam niyang mapulang-mapula na ng mga sandaling iyon.