Novel & Cerita Sa Lahat Ng Aking Ginagawa

"May ginawa ka ba?" Isang saglit na katahimikan. Tila baga ang bawat tanong ay parang patalim na dahan-dahang humuhugot ng mga alaala na hindi ko kayang yakapin. Ang mga salitang binitiwan niya ay pumapansin sa lahat ng mga ginawa ko—lahat ng pagsisisi, galit, at pagkatalo ko sa mga nangyari.

Wala man lang akong magawa. "Ma, pa, tulungan niyo po ako." sambit ko at agad tumulo ang luha ko pagkabanggit ko palang sakanila. Ito yung pakiramdam na parang napag-iwanan ka ng lahat. Ang sakit lang isipin na wala man lang akong magawa.

may hinanakit na sabi ng ina. "Iyan ang hirap sa inyo, kasi lahat na lang ng gawin ko ay puro mali. Pinipilit ko naman na magka-negosyo at ayusin ang buhay ko, di ba. Medyo minamalas lang ako." naiiyak na sabi ni Joanna.

“Ginagawa ko lang ang trabaho ko.” Patuloy kong binuhos ang aking emosyon habang nagsimulang maglakad paalis ng kwarto. Hinawakan niya ang aking kamay upang pigilan ako. “Akala ko ba ginagawa mo trabaho mo? Oh bakit paalis ka? Do your job and don’t leave. Hindi ko ibibigay ang sahod mo kung hindi mo matatapos ang trabaho mo!”

Sa araw, para akong katulong. Ako ang gumagawa ng lahat: nagluluto, naglilinis, naglalaba, nagpaplantsa, nag-aasikaso kay Liam sa bawat oras. Wala akong reklamo. Wala akong tanong. Wala akong hinihingi. Dahil bawat gawain… parang paalala sa’kin ng kasalanang binabayaran ko.

Sinungaling! Kumuha na lang ulit ako ng turon at doon na lang inilabas ang inis ko sa buong araw. *** Lumipas ang Sabado at Linggo na nilunod ko ang sarili ko sa paggawa ng report. Sinadya kong gawing sobrang teknikal at detalyado ang bawat pahina. Gusto kong makita niya na kahit inis ako sa kaniya ay hinding-hindi niya mapipintasan ang trabaho ko.

ano pa ba ang magagawa ko? Tumango na lamang ako kay Amiel at saka na siya mabilis na umalis. Maya-maya lang din ay naisip ko na kailangan ko rin ito, deserved ko rin ito. I've been working and working lately, palagi na nga lang ako trabaho at saka uwi kaagad, parang wala nang thrill ang buhay ko. Kaya go na rin ako sa saglit na kasiyahan na ito.

“PORTIA!” First day of work ko ulit ngayong araw kaya marami akong ginagawa at kailangang tapusin, lalo na ’yong mga naiwan kong trabao no’ng nakaraan. Dahil sa pagiging abala ko, hindi ko na rin namalayan ang paglipas ng oras. At kung wala pang may umisturbo sa akin, hindi pa ako mapapahinto sa ginagawa ko sa tapat ng mesa ko.

NATASHA Dahil wala naman akong ginagawa buong araw. Naisipan ko na lang maglinis ng buong bahay kaysa naman humilata na lang talaga ako. Kahit pakiramdam ko tinatamad pa rin akong kumilos pinilit ko ng kumilos para gawin ang dapat kung gawin. Hindi talaga ako sanay ng walang ginagawa kaya hindi ko maintindihan kung bakit pakiramdam ko tamad na tamad akong kumilos ngayong araw.

"Bakit mo ba 'to ginagawa sa 'kin? Please, I need to working por my pameli." Napahinto ako kahit marami pa akong nais sabihin, dahil napansin ko na bigla itong nawalan ng ekspresyon. Pamaya-maya pa'y unti-unti nang lumalawak ang ngiti niyang nagsimula lamang sa pagngisi! Sige, pagtawanan mo lang ako!