Novel & Cerita Sa Lahat Ng Aking Ginagawa

"Uh. W-Wala. I mean, meron. Meron akong ipagagawa mamaya. Naboboring kana ba?" "M-Medyo po. Ano po ba ipagagawa n'yo? Tsaka ano po ba trabaho ng secretary?" "Gawin ang lahat nang ipagagawa ko, as in LAHAT." Seryosong sabi nito sa'kin. Hindi ko alam pero nakaramdam ako ng kaba sa lahat na tinutukoy niya. "L-Lahat?" "Yup! Lahat! So, for now timpla mo muna ako ng kape. Can you?"

"Handa kang gawin lahat?" Bumalot ang katahimikan sa silid. ‘Yong klaseng katahimikan na nagpapalabas ng mga lihim na ayaw mong aminin. Huminga ako nang malalim. “I’ll work,” sabi ko. “Kahit anong position. Kahit saang department. I’ll pay it back.” Isang tipid na ngiti ang sumilay sa labi niya. Ngiting alam kong hindi mabuti, may nakatago sa likod.

Sumayaw ako ng canton pababa, pataas! Hindi mawala-wala ang ngiti sa mga labi ko. Gumagaan ang mga ginagawa ko sa bahay. Mula sa pagluluto ng kanin at ulam, hanggang sa paghahanda ng lamesa. Pagliligo at pagbibihis ng mga kapatid ko.

Sa gulat ko sa mga sinabi niya ay hindi agad ako nakaimik. “Akala ko kapag may gumagawa na ng mga ginagawa mo noon sa akin, mababawasan ang pangungulila ko sa'yo. Pero nagkamali ako. Dahil kahit anong gawin ko sa babaeng ‘yun, kahit ipangalan ko pa sa kaniya ‘yung sa'yo, alam ng utak ko na hindi ikaw siya. Ang unfair, Bless.”

Na gulat pa ata siya sa akin. "Engineer diba mo po wag kang esturbohin. Sinunod ko lang naman ang bilin mo, " pa alala niya. "Okey fine. Go home at mag-iingats ka palagi, " bilin ko sa kaniya para makaalis na siya at sinirado ang pintuan ng office ko at bumalik sa upuan ko. Tatapusin ko na din itong natitirang trabaho ko para maka uwe na din ako maya-maya dahil it's already six thirty na nang gabi.

Abay Bat di lalamig dalawa aircon amp. Isang parang ref hehe at yung isang mahaba na naka sabit. Humarap si'ya at nilapag ang whiskey na dala. "I want you to work to me" awtomatico Napa taas ang isang kilay ko. "Bat naman a'ko mag tatrabaho di'to? May trabaho na a'ko" dahan dahan i'tong naglakad paikot sa lamesa at huminto sa harap ko.

Bakit ko ba kasi ginawa 'to? Loko lang, nag eenjoy talaga ako. Ganito rin ako sa dati naming bahay dati, puro paglilinis ang ginagawa ko kahit na wala namang dumi. Ewan, sakit ko na yata 'to. Halos lahat ng gawaing bagay ay alam ko at sanay akong gawin dahil nga laking probinsya ako. Nasanay rin ako dahil ako ang panganay at sa murang edad ko ay buhat buhat ko na ang responsibilidad ko sa mga kapatid ko mula nung nakulong sina Mama at Papa.

Napaluha nalang ako ng palihim at humagulgul ng palihim. Gigising ako ng maaga na mugto ang mata. Gigising ako ng maaga ng hindi siya maabutan dahil maaga itong umalis. Gigising ako ng maaga na ako lang mag isang kumain at ako lang mag isang pumunta sa trabaho. Ang dating ginagawa namin ay wala na ngayon. Tumulo na ang isang butil kong luha hanggang sa nagsunod sunod na ito.

“Ganyan… good girl. Dilaan mo lahat… lasapin mo kung gaano kalaki ang para sa’yo.” Ito ang bagay na hindi ko masyadong ginagawa dati, pero dahil sa kanya, handa akong gawin lahat. Dahan-dahan kong kinain iyon, dahan-dahan kong sinuso hanggang sa dulo. Nakatingin ako sa kanya habang ginagawa ko ‘yon, at nakikita ko kung paano siya mawala sa sarili dahil sa ginagawa ko.

Hindi ako makapaniwala. "You know na marami akong ginagawa at hindi maiwasan ang mga problemang kinakaharap ko sa kumpanya. I am very busy person kaya nga sinisikap kong matapos kaagad at masolusyunan ng maaga para magkaroon ako ng time para sa'yo. Pero ikaw naman itong umiiwas sa akin." "J-Justine..." Subra na 'yang ginagawa mo!