Sad Disappointment Quotes Novels & Stories

But now, yung sayang nararamdaman ko, napalitan ng hapdi at kirot. Bakit ganun?, kapag masaya ka bigla bigla ka na lamang din malulungkot?. Hindi ba pwedeng patapusin mo na ang araw na ito na puno ng saya?. "Are you sure?, alam ko tahimik ka na since kaninang umaga. Pero ngayon, you look like, your not happy. Think possitive girl. Cheer up"- Nakangiting aniya. Napangiti na lamang ako. Ayuko ng mag alala pa siya sa akin.

Ang kanyang mga mata ay tumatagos sa akin ng lumingon siya at hinawakan ang aking kamay sa kanyang mainit na kamay. "Alam kong matagal na, pero pasensya na Harper. Sorry sa pangangaliwa ko sayo. Sorry sa pananakit ko sayo. Sorry sa pagtrato sayo na parang tae. Ako sobrang humihingi ng sorry na ginawa kong miserable at hindi matiis ang buhay mo. Ikinalulungkot ko na hindi ko nakita ang lahat ng kayamanan na mayroon ako dahil nawala ako at miserable sa sarili kong mundo. Alam kong hindi ako karapat dapat sa iyong pagpapatawad, ngunit sana ay tanggapin mo ito. I'm so sorry. Higit pa sa iyong alam."

Ang bawat salita ay parang sinisindihan ang lumang sugat. “Sorry sa kagaguhan ko. Sorry at sinaktan kita. Sorry kasi wala ako sa tabi mo noong mga panahon na pinagbubuntis mo ang anak natin. I’m sorry I was not there to help you every time our daughter was crying. I’m sorry I am too late, baby. I promise I will try to make up for all of it, kahit papaano, habang buhay,” he whispered almost inaudible, the words lingering in the air like a confession.

“I’m sorry for not loving you the way you deserve to be loved. I’m sorry for not choosing you. For always hurting you and putting you on your lowest point of life. Sorry for bringing you so much disappointment. If I could just turn back time, I will catch you. I will try my best to learn how to love you and make you feel appreciated.” Dwaine grabbed his wife’s waist and pulled her closer to him. “I guess we’re not really meant for each other. You fell for me too early, and I hate myself for not loving you back.”

Naiwala kita. I know its too late to say sorry. Pero kaya kong ulit uliting sabihin 'yan para lang mawala 'yong sakit na binigay ko sa'yo. Sakit na dulot ng pangarap ko. Sorry kasi umalis ako. Sorry kung wala ako noong nasasaktan ka. Sorry kung sinisi mo ang sarili mo sa pag-alis ko. Sorry kung nangarap ako ng mataas, hindi lang para sa akin kun'di para sa'ting dalawa. Sorry kung hanggang ngayon nasasaktan ka. Sorry kung hinanap mo 'yong pagmamahal sa iba, na dapat sana'y sa akin mo nadama. Sorry Justine. Sorry kung hanggang ngayon masakit pa. Ang sakit sakit pa rin talaga.

We both stare each other like no one is around us. And I.... I swallowed my pride... You're the one that I love... And I'm saying goodbye..... Something broke my heart when I shouted the word goodbye and hearing it from him makes me wanna cry hard out and I can feel the tears are starting to pool on my eyes. Say something I'm giving up on you... And I'm sorry that I couldn't get to you... Anywhere I would have followed you.... ooohhhh... Say something I'm giving up on you.... Say something I'm giving up on you...

"Madali lang naman ito. Bukod sa inyong natural na mahika, iisipin lang ninyo ang bagay na nagpapasaya sainyo upang magawa ang salitang salamangka ito." Nanatili pa rin nakapatay ang ilaw ng buong silid at kanya-kanyang bigkas ng salitang Luceré. Napapatalon at napapasigaw sila lalo na ang kambal dahil nakalikha sila ng mga pinaghalong puti at pink na liwanag na sobrang likot. What exactly makes me happy? And how can I think about what makes me happy when I'm sad?

Sabi niya sabay inject. They say 'Life is so unfair but the truth is, it's the society itself whose unfair'. I feel numb. I feel betrayed. I feel dumbfounded. I felt hurt. I felt disappointed. All my happy thoughts gives me the saddest result. Well I guess I should start accepting things... Starting... Tomorrow.

Sambit pa niya. Napa pikit ako. I know. I also feel empty. Hindi na mabubuhay si Rain at iyon ang pinakang masakit na katotohanan. Tila sinaksak na naman ng sandaang punyal ang puso ko. Niyakap niya ako ng mahigpit at sabay kaming umiyak. "I'm sorry. This is all I am able to do. Sorry, I can't bring our son back." Saad niya.

Ang lalaking nahirapan siyang hindi titigan, kahit kailanman ay parang hindi niya maabot. “Sana maging masaya ka, Dashiel,” mahinang bulong niya habang hinahaplos ang litrato, nangingilid ang luha sa mga mata. “I really hope you do. And I’m sorry… sorry kung pumasok pa ako sa buhay mo at mas lalo lang naging komplikado ang lahat.”