Sad Disappointment Quotes Novels & Stories

Kahit pa ang katotohanang iyon ay kayang sirain ang tiwala, alaala, at isang buong piraso ng puso mo. Mapakla akong ngumiti, pilit pero totoo. “I’m sad… disappointed… and hurt,” sabi ko, isa-isang binibigkas ang bawat emosyon na parang kailangan kong pangalanan para lang hindi ako tuluyang lamunin nito. “I know,” mahinahon niyang tugon. “And it’s okay to feel that way. Natural lang ‘yan, baby. Because you love her. Because you care.”

Wala sa sariling naitanong ko iyon kay Vander at huli na para bawiin iyon. "I had, couple of times." Sagot nito sa akin at tinapunan ako ng tingin at ibinalik kaagad ang tingin nito sa daan. "Sorry." Hindi ko alam kung para saan iyon. Sorry dahil nagtanong ako at baka maalala nito ang sakit? "It's fine. Love will not grow ponder without the trials." Sagot nito sa akin. Hindi na ako umimik hanggang sa may natanawan ako sa di kalayuan. May mga naka-uniporme na fatigue at may mga dalang baril ang mga ito.

"Sometimes you just have to accept the facts that some people only enter your life as a temporary Happiness." –unknown. I keep his sweet words, like an old love letters. Ilang araw na rin mula nang huli namin pagkikita, pagka tapos nun ay wala na.. He didn't texted me or even make a call. Inaamin kong nasasaktan ako pero alam kong wala akong karapatan. Nothing hurts being more than disappointed by the person you thought would never hurt you. But he did, he always did..

I sighed. "Hindi ako inaantok.. May naiisip ako." sabi ko. "Ano na naman?" aniya sa matabang na boses. "May nabasa akong quotes kay pareng g****e. At sa tingin ko bagay iyon sa'yo?" saad ko. Tumango siya. "Then, share it with me." aniya na agad kong sinunod. "Lahat ba ng Single, malungkot na? Bakit lahat ba ng taken masaya?

Sabi niya sabay inject. They say 'Life is so unfair but the truth is, it's the society itself whose unfair'. I feel numb. I feel betrayed. I feel dumbfounded. I felt hurt. I felt disappointed. All my happy thoughts gives me the saddest result. Well I guess I should start accepting things... Starting... Tomorrow.

"...But yeah... I fell hard again for the second time, and it sucks 'cause the universe always jeopardizes everything that makes me happy.." Sandali itong nanahimik pero wala akong kahit anong mabasa sa mga mata niya. "I guess life was really made this way, being so unfair and won't let me be happy... I'm sorry, Piper. I'm so so sorry..." Marahan akong tumalikod dahil hindi ko na kaya. Sa oras na lumabas ako ng pintuang ito alam kong tapos na lahat ang meron kami at sobrang sakit pero wala akong magagawa kung tadhana na ang tila humahadlang sa aming dalawa.

I'm not stupid enough to punch a titan, not unless I am crazy. "Sudanni, pwede ba na huwag ngayon? Please, not today. Kotang kota na ako sa mga nangyayari." Sumusukong saad ko sa kanya. This is why I don't like talking to non-human being. They will never understand my feelings. They will never k ow the burden of of depression. Hindi kaagad sumagot si Sudanni ngunit mukhang wala din itong balak na umalis.

"I don't know basta masaya akong kasama siya. Sobrang saya." Narinig ko naman ang pagsinghap niya. When I'm with Gavin, masaya ako. Parang ayoko na nga lumayo at umalis sa tabi niya. "Nako, madam, mahirap maging sobrang saya may kalakip na kalungkutan iyan." Sinamaan ko na lang siya ng tingin. But she's right, in every happiness there's a sadness. At hindi natin alam kung kailan iyon darating.

"You're so full of yourself! Kahit ba naman dito, sarili mo ang pakikinggan mo?" Walang senyales na ginawa si Ludwick at bigla na lang nito hininto ang sasakyan. Natahimik naman si Sadie. Hindi pareho silang natahimik, natulala. Seconds had passed, but still, none of them ever tried to say something. Maliban sa kuliglig na malalakas ang huni, walang ibang ingay na maririnig. After about two minutes, a sob suddenly broke the silence. Sadie was there again, hopelessly crying. Sadness tore her chest and her spirits fell. Her heart was shattered into pieces again.

Ang mga mata nito’y mapupungay, puno ng emosyon na hindi kayang itago ng kahit gaano katigas na anyo. “I’m sorry…” mahina at halos pabulong ang boses ni Zach. Pero kahit gaano ito kaliit, ramdam niya ang bigat ng bawat salita. “I’m sorry for not saving you from my niece earlier… I’m sorry if you felt betrayed by me.”