Sad Disappointment Quotes Mga Nobela at Kwento

"...But yeah... I fell hard again for the second time, and it sucks 'cause the universe always jeopardizes everything that makes me happy.." Sandali itong nanahimik pero wala akong kahit anong mabasa sa mga mata niya. "I guess life was really made this way, being so unfair and won't let me be happy... I'm sorry, Piper. I'm so so sorry..." Marahan akong tumalikod dahil hindi ko na kaya. Sa oras na lumabas ako ng pintuang ito alam kong tapos na lahat ang meron kami at sobrang sakit pero wala akong magagawa kung tadhana na ang tila humahadlang sa aming dalawa.

I'm not stupid enough to punch a titan, not unless I am crazy. "Sudanni, pwede ba na huwag ngayon? Please, not today. Kotang kota na ako sa mga nangyayari." Sumusukong saad ko sa kanya. This is why I don't like talking to non-human being. They will never understand my feelings. They will never k ow the burden of of depression. Hindi kaagad sumagot si Sudanni ngunit mukhang wala din itong balak na umalis.

"You're so full of yourself! Kahit ba naman dito, sarili mo ang pakikinggan mo?" Walang senyales na ginawa si Ludwick at bigla na lang nito hininto ang sasakyan. Natahimik naman si Sadie. Hindi pareho silang natahimik, natulala. Seconds had passed, but still, none of them ever tried to say something. Maliban sa kuliglig na malalakas ang huni, walang ibang ingay na maririnig. After about two minutes, a sob suddenly broke the silence. Sadie was there again, hopelessly crying. Sadness tore her chest and her spirits fell. Her heart was shattered into pieces again.

Ang mga mata nito’y mapupungay, puno ng emosyon na hindi kayang itago ng kahit gaano katigas na anyo. “I’m sorry…” mahina at halos pabulong ang boses ni Zach. Pero kahit gaano ito kaliit, ramdam niya ang bigat ng bawat salita. “I’m sorry for not saving you from my niece earlier… I’m sorry if you felt betrayed by me.”

“Lexie, uy… why is it that when you feel sad, you make everyone and everything around you sad, I mean no offense but I feel crappy right now, because of your sadness, it’s like it’s polluting the air.” Agad na napa angat ang ulo ni Lexie dahil sa biglang sinabing iyon ni Claire, “It’s in her babe, it’s like Lexie is glowing with blue color that screams sadness, and it makes me feel crappy too.” Dagdag pa ng boyfriend nitong si Andrew, napasimangot naman si Lexie saka sinamaan ng tingin ang dalawa. “Hey, only because I feel sad, doesn’t mean you two imbeciles could make fun of me, what? Because my baby daddy abandoned me and I feel like my sadness is eating me whole right now, all of a sudden

PINAHID ko ang mga luhang tumulo pisngi ko habang naririnig ko pa rin sa isip ang sinabi ni Kevyn sa akin nang araw na iyon. 'I'm disappointed!' Ang sakit pa rin at nananatili 'yon sa isip ko na para bang tattoo na hindi basta-basta nabubura.

Sabi nitong huminga ng malalim, “Hindi ko rin makakalimutan ang mga masasakit na salitang sinabi mo sa akin.” “I’m sorry sa mga nasabi ko.” “At least nagamit ko iyon para maging motivation na marating ang mga pangarap ko. Hindi na ako ang babaeng no read no write na. . .na ikinahihiya mo,” ramdam nya ang hinanakit sa tono ng pananalita nito.

sobrang hina kong tawag sa kaniya, inisip na hawak-hawak ko ngayon siya sa kamay. “I am finally letting you go, even if it leaves my soul completely empty. Please, always take care of yourself… I know I'm not the reason behind your genuine smile now, but I hope you finally find the happiness you deserve... even if the very happiness you've always wanted breaks me… over and over again." Suminghap ako at sandaling pumikit bago ko tuluyang talikuran ang silid na iyon. "Goodbye for now… and I'm sorry if I can't be truly happy walking away from you today…”

Gusto ko habang kinikilala namin ang isa't isa ay may karapatan kami. Tumingin ako sakaniya kaya medyo tumaas ang isang kilay niya. "Sinasagot na kita." Nakangiti kong sabi sakaniya. Napaawang ang labi niya pero agad 'ding nakabawi, mahina siyang natawa at hinaplos ang pisngi ko. "Don't make decisions when you're sad." Sabi niya at kinurot ang ilong ko. "Sinasagot na nga kita." Pilit ko sakaniya pero tinitigan niya lang ako nang seryoso.

Inis dahil sa letching PSA na sobrang tagal dumating at kailangan ko nang lumipad papunta rito sa Manila, sakit dahil nareject ako, panghihinayang dahil hindi ako nakapasok sa dream school ko, hiya dahil nagpumilit pa ‘ko sa Mama ko na sa Maynila ako mag-aaral, at disappointment sa sarili ko. I failed. And my mind screams that I am a failure. Ano na lang ang sasabihin ko kay Mama? Magagalit kaya siya? Si Papa? Would they consider me as a disappointment? A failure? Mas lalo akong natakot. Ayaw ko pa naman sa lahat na nadidisappoint ko sila. Pakiramdam ko napakawala kong kwentang anak kapag nakita ko sa kanilang mukha ang pagkabigo.